Ο μεν τούρκος περιμένει πότε θα ανοίξει ο πόλεμος στα Στενά του Ορμούζ για να μας επιτεθεί, ο δε δυτικός πότε θα ανοίξει το ΑΙΓΑΙΟ – Κύπρο για να ανοίξει το θέμα με το Ιράν.

Να μας συμπαθείτε για τους μεγάλους τίτλους, αλλά είναι αντίστοιχοι με την μεγάλη αγωνία και τα μεγάλα προβλήματα που διακατέχουν την επικαιρότητα. Η ανθρωπότητα εισήλθε σε τραγική ΣΤΕΝΩΠΟ για αυτό και η ιστορία των ημερών μας θα παιχτεί στα στρατηγικά ΣΤΕΝΑ που είναι κόμβοι μεταφοράς ενέργειας.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι οι καθημερινές απειλές και οι εκβιασμοί της τουρκικής πλευράς έναντι της Ελληνικής.  Κάθε μέρα αυτό το βιολί αλλά καθίσταται άχορδο και κενό περιεχομένου. Αλλά και στην Συρία μπαίνει – βγαίνει και επαναφέρει το προσφυγικό, χρησιμοποιώντας το σαν στρατηγικό όπλο εκβιασμών.

«Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»

Παταπίου μοναχοῦ Καυσοκαλυβίτου

«Ἄν πεθάνεις  πρίν πεθάνεις,  δέν θά πεθάνεις  ὅταν πεθάνεις» ἤ, μέ ἄλλα λόγια, πῶς ἡ μελέτη τοῦ θανάτου, πού γιά μᾶς τούς Ἁγιορεῖτες μοναχούς, αἰώνες τώρα, εἶναι καθημερινή ὑπόθεση, φέρνει δίψα γιά οὐρανό καί ἀθανασία· γίνεται ἀφορμή γιά ἕνα ξέσπασμα ζωῆς, πού οἱ συντεταγμένες του βρίσκονται στήν αἰωνιότητα.

Γιατί, τί ἄλλο παρά φιλοσοφία περί τοῦ θανάτου εἶναι κατά βάθος ἡ ἀληθινή μοναχική ζωή; Φιλοσοφία γιά τά ἐντός καί τά ἐκτός τοῦ χρόνου τῆς ὕπαρξης· γιά ἀνέσπερους κόσμους ἐν τάφῳ...

Για τον Αββά Παύλο που πλανήθηκε

Από τις εμπειρίες των αρχαίων Πατέρων της ερήμου

Κείμενον βλ. F. Nau - L. Glugnet, Vies et Récits d'Anachorètes, Revue de 1' Orient Chrétien, τόμ. 10 (1905), σ. 47-49.

Ζούσε κάποτε στη Θηβαΐδα κάποιος που τον έλεγαν Παύλο και ήταν ευλαβής και φιλακόλουθος. Μέρα και νύκτα παρακολουθούσε την εκκλησία κι έκανε με προθυμία και τις υπόλοιπες διατεταγμένες ακολουθίες. Βλέποντας τον έτσι οι γνωστοί του ευλαβείς και φιλακόλουθοι του λένε: «Κυρ-Παύλε, αφού ούτε γονείς έχεις ούτε γυναίκα θέλεις να πάρεις, γιατί δεν γίνεσαι μοναχός;» Κι αυτός τους απάντησε: «Καλά λέτε. Θα πάω να γίνω μοναχός». Έφυγε λοιπόν και ησύχασε σε κελλί μόνος του και δόθηκε στην άσκηση και τους λοιπούς κόπους και ήταν στο φρόνημα ακμαιότερος.

Δεν πρέπει να θρηνούμε για τους νεκρούς, αλλά να προσευχόμαστε…

Ερώτηση: Πάτερ, τι μπορείτε να μας πείτε για τις ψυχές των κεκοιμημένων;

Απάντηση: Δεν πρέπει να θρηνούμε για τους νεκρούς, αλλά να προσευχόμαστε φλογερά ώστε ο Θεός να αξιώσει τα αγαπημένα μας πρόσωπα, που έχουν «αναχωρήσει», να συγκατοικήσουν με τους αγγέλους.

Αυτό είναι ότι θέλει Εκείνος από μας. Οι θρηνωδίες δεν μας βγάζουν πουθενά. Ο θρήνος ενδέχεται να αποβεί όχι μόνο βλαβερός για τη δική μας υγεία, αλλά και ενοχλητικός για την ειρήνη που έχει χαρίσει ο Κύριος στην ψυχή του αγαπημένου μας προσώπου.

Λέει ο πονηρός “να μην αποκτήσω και εγώ γέροντα να τους μπερδέψω για τα καλά;”

μαγεία – αλχημεία και ολίγον ΧΡΙΣΤΟΣ, η τελευταία λέξη της μόδας της αρθρογραφίας

Περιμέναμε κάποια 24ωρα για να μας φέρει τα νέα ο άνθρωπος που αγγαρέψαμε. Για εμάς ήταν δύσκολο αυτές τις μέρες  να επισκεφτούμε τα ιερά κατσάβραχα της αγίας γης μας. Στείλαμε ένα δικό μας αδελφό να επισκεφτεί  μια γυμνή ψυχούλα στο λιοπύρι και στην παγωνιά που ασκητεύει κάτω από ένα υπόστεγο δίπλα στο οστεοφυλάκιο και το νεκροταφείο της Μονής της μετάνοιας του, ώστε  να έχει ζωντανή μνήμη θανάτου.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Οι ερωτήσεις τέθηκαν και οι απαντήσεις ήταν καταιγίδα.

Τι έλεγε παλληκάρι μου ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ;

Ο πρώτος και κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος, αλλά ο ίδιος ο εαυτός του…

Ὁ ἄνθρωπος, ἐφόσον ζεῖ, πρέπει πάντοτε νὰ ἀγωνίζεται. Καὶ ὁ πρῶτος ἀγώνας εἶναι νὰ νικήσει τὸν ἑαυτό του. Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος.

Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του.

Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!

Γέρων Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

https://www.askitikon.eu

Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορείτικο κελάκι…

Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…

Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές... με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων…

Ο άγιος Παΐσιος προστάτης φτωχών και ορφανών – Αντιαιρετικοί αγώνες (Ιερομόναχος Ισαάκ)

Όταν ήταν στη Μονή Στομίου Κονίτσης ο Γέροντας, εκτός από τα κτισίματα μεριμνούσε συγχρόνως και για όσους είχαν ανάγκη. Και αυτοί ήταν πολλοί. Στα χωριά της Κόνιτσας υπήρχε τότε μεγάλη φτώχεια, εγκατάλειψη, δυστυχία. Ο Γέροντας συγκέντρωνε ρούχα, χρήματα, τρόφιμα και φάρμακα, τα έκανε δέματα και τα έστελνε σε ανθρώπους που στερούνταν. Στο έργο της φιλανθρωπίας είχε ως βοηθούς ευλαβείς γυναίκες. Όσες είχαν την διάθεση τις έστελνε να υπηρετούν άτομα ανήμπορα, κυρίως γεροντάκια, που δεν είχαν κανένα συγγενή κοντά τους.

Αγίας Σοφίας, Πίστης, Ελπίδας και Αγάπης (17 Σεπτεμβρίου)

Η Αγία μάρτυς Σοφία καταγόταν από μεγάλη πόλη της Ιταλίας. Ήταν γυναίκα σεμνή και ευσεβής. Έμεινε χήρα πολύ νωρίς. Έτσι αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στη Ρώμη με τις τρεις κόρες της, την Πίστη δώδεκα ετών, την Ελπίδα δέκα και την Αγάπη εννέα ετών.

Καθημερινά ανέτρεφε τις κόρες της με ιδιαίτερη επιμέλεια. Συνέχεια τις προέτρεπε να μιμούνται τη ζωή της καί να στολίζονται με αρετές. Έβαλε μές στην καρδιά τους το φόβο του Κυρίου και τη λαχτάρα της Βασιλείας των ουρανών. Πρόσεχε παράλληλα το όνομά τους νά συμβαδίζει με τη ζωή τους.

"ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ" ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ (το Πατριαρχικόν)

Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης Παναγιώτης Νεοχωρίτης 

"Θεοτόκε Παρθένε"

Ο πρώτος στίχος σε ήχο α' μετα κρατήματος, από το οκτάηχο "Θεοτόκε Παρθένε" του Πέτρου Μπερεκέτη. Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης Παναγιώτης Νεοχωρίτης 

Η Πανεύφημος Αγία Ευφημία ως κριτήριο Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας (έναντι των αιρετικών)

Γράφει ο Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

Πανηγυρίζει το Πάνσεπτο Οικουμενικό Πατριαρχείο όπου φυλάσσεται το τίμιο λείψανό της

Ο βίος της Μεγαλομάρτυρος

Ποιός όμως ήταν ο βίος της Μεγαλομάρτυρος και πώς η νεαρή αυτή κοπελούδα ανεδείχθη «κριτήριο Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας» έναντι των αιρετικών και συνάμα κατέστη «κανόνας πίστεως» για το απανταχού πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας;