Για αρκετό καιρό με βασάνιζαν λογισμοί, γιατί να μη γίνω
κι εγώ μοναχός να αφιερωθώ τελείως στον Θεό, αλλά παντρεύτηκα και με τα παιδιά
που έκανα δεσμεύτηκα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό για τον Θεό.
Με αυτές και περισσότερες σκέψεις, πήγα μια μέρα στον Παππούλη και αφού εξομολογήθηκα τις διάφορες αμαρτίες που είχα, γιατί όλο αμαρτίες έκανα και κάνω, μου λέει, χωρίς να του πω τίποτα γι’ αυτό το θέμα:
φώτο: Όταν
εορτάζουμε τον ένα ΑΓΙΟ (όπως σήμερα τον ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ) είναι σαν να εορτάζουμε και τους τρεις μαζί
γιατί και οι τρείς αυτοί σύγχρονοι Άγιοι μας ζωγράφισαν αγιοπνευματικά τις
ημέρες μας αυτές.
Κάποια φορὰ ὁ Όσιος Πορφύριος ξεκίνησε μαζὶ μὲ τρία
πνευματικὰ τέκνα του νὰ πᾶνε σ’ ἕνα μοναστήρι, γιὰ νὰ τελέσουν ἕνα Ἑσπερινό.
Ἀρχικά, εἶπαν νὰ
πᾶνε μὲ τὰ πόδια.
Ἀφοῦ, ὅμως, περπάτησαν κάποια ἀπόσταση κι ἐπειδὴ ὁ Γέρων Πορφύριος ἦταν κουρασμένος, σκέφτηκαν, μιὰ καὶ τὸ μοναστήρι ἐκεῖνο ἦταν κάπως μακριά, νὰ βροῦν ἕνα μεταφορικὸ μέσον, ἀντὶ νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια.
Οί τρεις εύχές της
Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας
Μία άπό τίς τρεις προσευχές πού σώζονται καί υπάρχει στό
βίο τής 'Αγίας άπό τό Συμεών τό Μεταφραστή είναι ή ακόλουθη:
«’Άναρχε Θεέ, ό τόν
ουρανόν τείνας ώσεί κάμαραν, την δε γην έφ’ ύδάτων έδράσας, νεφέλαις ΰειν προστάττων, ήλιον τε φωταγωγόν
πάσι παραστησάμενος καί τάς κοινάς ταύτας απολαύσεις δικαίοις τε καί άδίκοις,
άγαθοΐς άμα καί πονηροϊς χορηγών, αυτός καί νϋν, έμοϋ δεομένης, είσάκουσον,
Βασιλεύ, καί ός άν του Σοϋ ονόματος καί τής έμής άθλήσεως τω οίκω αύτοϋ
έπισκήφειε, μη άλλο τι μηδέν τω λωβάσθαι σώματα καί λυπεΐν δυναμένων. Οιδας
γάρ, Κύριε, ότι σαρξ ημάς καί αίμα, ποίημα των Σών άχράντων χειρών καί είκόνι
Σή καί ομοιώσει τετιμημένοι. Αμήν».
Ή μετάφραση τής εύχής αύτής είναι:
Η Pravda καλεί τους
Ρώσους σε μετάνοια με λόγους του Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη εξ αιτίας των
Παγκοσμίων Δεινών. Εμείς τι κάνουμε ;
Γράφει ο Δρ.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Το να καλεί η http://www.pravdareport.com/ που είναι το κατ εξοχήν στρατηγικό εργαλείο της ρωσικής δημοσιογραφίας τον ρωσικό λαό σε μετάνοια μέσω των λόγων του Δίκαιου Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη, κτήτορα τόσων περίλαμπρων Ορθόδοξων Ιερών Μονών στις ΗΠΑ και Αγιορείτη Ηγούμενου της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, πνευματικό τέκνον της Αγιοπνευματικής Συνοδείας του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή…
Μὲ τὸ παρόν, θὰ
ἤθελα να πληροφορήσω τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου,
ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου, εὐρύτερα, ὅτι ἀναφορικὰ πρὸς τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς
Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μετὰ τὴ σημερινὴ (1/12/2020) ἔκτακτη
συνεδρία της μὲ θέμα τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ σύσταση ποὺ περιλαμβάνεται
γιὰ ἐμβολιασμὸ τῶν πιστῶν δὲν εἶναι ὁμόφωνη ἀπόφαση τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς
Συνόδου, ὅπως ἔχει ἀνακοινωθεῖ.
Καὶ τοῦτο, καθότι κατὰ τὴ σημερινὴ Σύνοδο συνήλθαμε μὲν γιὰ νὰ ἐνημερωθοῦμε σχετικὰ ἀπὸ τὴν ὁμάδα τῶν εἰδικῶν ἰατρῶν/ἐπιδημιολόγων, ἀλλὰ δὲν μᾶς ζητήθηκε νὰ ἐκφέρουμε γνώμη καὶ νὰ λάβουμε τὴν ὅποια τοποθέτηση.
Αρχές του Δεκεμβρίου .Ο Αη Νικόλας έρχεται με χιόνια
φορτωμένος. Θάλασσες αφρισμένες κι οι ναυτικοί όλοι με την ευχή του στα χείλη.
Νικολοβάρβαρα ζυγώνουν.Φυλλομετρώ το συναξάρι ,το έμψυχο βαγγέλιο του πιστού …
Στο γύρισμα των σελίδων του ήχοι αγριεμένων κυμάτων ,αντίφωνα αγέρηδων που μανιάζουν , βροχής ο χτύπος ο άμετρος, τρυπά τη γη .Τα μάτια μου εκστατικά μπροστά στο αγρίεμα του καιρού . Μυρίσματα από καυσόξυλα και τζάκια που φουντώνουν την πύρα τους , μετά της μέρας τον κάματο τον ιερό . Λίγο καψαλισμένο ψωμί με το πρώτο χρυσάφι απ τα λιόδεντρα σταγμένο πάνω του. Τις αισθήσεις μου οδηγεί η μνήμη.
Στο βιβλίο «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης» η μοναχή Πορφυρία
αναφέρει μία θαυμαστή εμφάνιση και ένα μεγάλο θαύμα του μακαριστού γέροντος
Πορφυρίου που αποδεικνύουν ότι η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον και διδάσκουν ότι
ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα, διότι ο Θεός είναι Πανάγαθος και Παντοδύναμος.
Το θαύμα που αφηγείται στο βιβλίο η μοναχή Πορφυρία, συνέβη σε
έναν οδηγό ταξί, ο οποίος εξιστορεί:
Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων
Αθηνών.
Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος…
-Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε;
-Όχι! Του απάντησα, δεν προλαβαίνω.
Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει
να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες
και ετοιμασθείς, τότε πάς και προσφέρεις το δώρο σου.
Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Ο σκλάβος δεν έχει θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών Του. Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ’ τον κλοιό της ερημιάς. Προσευχή και μετάνοια και ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, αν δεν έχετε χρήματα. Και να ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.
Ένας πολύ μορφωμένος
άνθρωπος εδώ στην Αθήνα, πνευματικό τέκνο του Γέροντος Πορφυρίου, που για
χρόνια, όποιο πρόβλημα κι αν είχε, πήγαινε στο Γέροντα ή του τηλεφωνούσε για να
τον συμβουλευτεί, τις ημέρες που εκοιμήθη ο Γέρων Πορφύριος, έλειπε στο
εξωτερικό κι έτσι δεν πληροφορήθηκε την κοίμησή του.
Όταν λοιπόν επέστρεψε στην Αθήνα, αντιμετώπισε ένα οικογενειακό πρόβλημα και θέλησε να συμβουλευτεί, όπως πάντα, το Γέροντα. Σήκωσε το τηλέφωνο, σχημάτισε τον αριθμό του τηλεφώνου, που ήταν στο δωμάτιο του Γέροντος, και ακούει να του απαντά ο ίδιος ο Γέρων Πορφύριος.
Στὰ ἐνταλτήρια γράμματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐφοδίαζε ἡ Ἐκκλησία τοὺς
χειροτονηθέντες Ἀρχιερεῖς, τὸ πρῶτο καθῆκον ποὺ τοὺς ὑπενθύμιζε ἦταν ἡ φύλαξη τῆς
Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἀρχιερωσύνης «τὰ τῆς καθαρᾶς καὶ ἀμωμήτου πίστεως διαφυλάττεται γνωρίσματα καὶ ἀνόθευτον ταύτης ἐναστράπτει τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ κάλλος». Καί «τὰ θεῖα καὶ ἀποστολικὰ θεσπίσματα, χερσὶν ὑπτίαις, εἰσδέχεσθαι καὶ ὡς θεοχαράκτους πλάκας ταῦτα τιμᾶν καὶ φυλάττειν».[1] Καὶ μόνον τὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου –παρατηρεῖ ὁ Ζωναρᾶς στὴν ἑρμηνεία τοῦ ΝΗ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνα– πρέπει νὰ εἶναι μία διαρκὴς ὑπόμνηση τοῦ πνευματικοῦ χρέους τοῦ ἐπισκόπου ἀπέναντι στὸν λαό. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ φρουρός, ποὺ ἀπὸ ὑψηλὸ μέρος ἐπισκοπεῖ, μηπως ἀντιληφθεῖ ἔγκαιρα κάποια ἐχθρικὴ ἐνέργεια.
Ἂς κάνουμε λοιπὸν ἕνα ταξίδι·
ταξίδι μὲ τὸ συντομότερο ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα, τὸν πύραυλο τῆς φαντασίας.
Ἂς διαβοῦμε τὸ Αἰγαῖο πέλαγος
κι ἂς πλησιάσουμε τὶς ἀκτὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Ἂν προχωρήσουμε ἀκόμη βαθύτερα,
θὰ φθάσουμε στὸ ὑψηλὸ ὀροπέδιο τῆς Καππαδοκίας. Ἐκεῖ ἂς προσγειωθοῦμε. Βρισκόμαστε στὸ ἔτος 371.
Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὴν Καισάρεια ἱεράρχης εἶνε ὁ Μέγας Βασίλειος.
Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός,
είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας ολ’ αυτά. Είναι απαίτηση
της ψυχής μας η απόκτησή τους.
Αγίου Πορφυρίου
Καυσοκαλυβίτου
Γιά πολλούς όμως η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος. Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται. Κι έτσι είναι πράγματι. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος.