Μεσημέρι Κυριακής
ανήμερα της Παραμονής της Απόδοσης της Κοιμήσεως της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ λάβαμε
από καλό φίλο το παρακάτω μήνυμα:
-Αδελφέ Κωνσταντίνε, σήμερα μετά από πολύ καιρό εκκλησιάστικα στον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ , βλέπεις μένω στην επαρχία αλλά η καρδιά μου βρίσκεται εκεί ψηλά στον Βύρωνα , όπου συμβαίνει αυτό το Έκτακτο γεγονός για το οποίο τόσες φορές έγραφες και μας ενημέρωνες εν μέσω καραντίνας.
Προύσηθεν
εικών, της Aγνής τη Eλλάδι,
Ποταμός
ίκται, θαυμάτων αεννάων.
Βιογραφία
Ψηλά, στις ελατόφυτες βουνοκορφές της νοτιοδυτικής Ευρυτανίας, και σφηνωμένη ανάμεσα σε κάθετους γκριζωπούς βράχους με άγρια μεγαλοπρέπεια, προβάλλει η ιερά μονή του Προύσου. Είναι σταυροπηγιακό και ιστορικό μοναστήρι, με μεγαλόπρεπα τριώροφα κτίρια. Ανάμεσα τους υπάρχει σπήλαιο λαξευμένο, που φιλοξενεί στο εσωτερικό του τον πρώτο και παλαιό ναό της μονής. Μέσα σ' αυτόν φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που επονομάζεται Προυσιώτισσα και εορτάζει με κάθε εκκλησιαστική και βυζαντινή μεγαλοπρέπεια στις 22-23 Αυγούστου.
"....Αργότερα εἴδαμε
νά ἔρχεται πρός τό μοναστήρι ἕνα γεροντάκι κατάκοπο καί καταϊδρωμένο
στηριζόμενο στό ραβδί του.
-Εὐλογεῖτε, Γέροντα τοῦ
εἴπαμε.........
-Γέροντα, στό
μοναστήρι σας ἐκτός ἀπό τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο ἔχετε προστάτες καί τούς ᾽Αρχαγγέλους
Μιχαήλ καί Γαβριήλ. ῎Αν θέλεις πές μας κάτι γιά τά πονηρά πνεύματα.......
-Λοιπόν, σύμφωνα μέ τήν ῾Αγία Γραφή πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Θεός ἐδημιούργησε τούς ᾽Αγγέλους. ῞Ενα μέρος ἀπό αὐτούς, ὅμως, πίστεψε ὅτι τό μεγαλεῖο τῆς σοφίας καί ἡ ὀμορφιά τῶν ἀρετῶν, μέ τά ὁποῖα ἦταν καταστολισμένοι, δέν τά εἴχαν πάρει ἀπό τό Θεό, ἀλλά ἀπό τή δύναμη τῆς δικῆς τους φύσεως. Γι᾽ αὐτό, γεμάτοι ἀλαζονεία, θεώρησαν τόν ἑαυτό τους ὅμοιο μέ τό Θεό καί σκέφτηκαν ὅτι μποροῦσαν ἀπό μόνοι τους νά φτάσουν στήν αἰώνια μακαριότητα. Καί μόνο αὐτή ἡ σκέψη τούς ὁδήγησε στήν πτώση. Ἔπεσαν ἀπό τόν οὐρανό σάν ἀστραπή καί ἔγιναν ἀσταθείς καί σκοτεινοί.
Άρθρο από 22 Αυγούστου 2015
Στην άγονη γραμμή του
Αιγαίου ένας ΛΕΥΙΤΗΣ σηκώνει τον ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ στο βαθύ σκοτάδι της τελευταίας
Κυριακής του Ιουνίου.
ΤΟ απόσπασμα αυτό εμπεριέχεται στο άρθρο ((σήμερον κρεμάται επί ξύλου)) ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ…. ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ Η ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ 5ης ΙΟΥΛΙΟΥ, ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΛΘΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΟΝΤΑΙ…
«Την αγάπην, επειδή δεν την ηξεύρετε, πρέπει, παιδία μου, να στερεώνετε σχολεία. Διατί πάντα εις τα σχολεία γυμνάζονται οι άνθρωποι και ηξεύρουν και μανθάνουν το τί εστί ο Θεός, το τί είναι οι άγιοι Άγγελοι, τί είναι οι καταραμένοι δαίμονες και το τί είναι η αρετή των δικαίων. Το σχολείον φωτίζει τους ανθρώπους. Ανοίγουν τα ομμάτια των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών να μανθάνουν τα μυστήρια» (Διδαχή ΣΤ΄ Αγίου Κοσμά).
ΦΩΤΟ: ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ Ι.
Μ. ΙΒΗΡΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Πρόσφατα ρώτησα έναν
υγιή ηλικιωμένο, τι θα ήθελε περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο από το Θεό. Βάζοντας
το χέρι στο στήθος, μου απάντησε:
-Το θάνατο και μόνο το
θάνατο!
-Και πιστεύεις στη ζωή
μετά το θάνατο;
-Ακριβώς επειδή το πιστεύω, επιθυμώ όσο πιο σύντομα το θάνατο, είπε ο γέρων.
Τά λόγια μιᾶς βαθύτατης καί πολύ ὄμορφης προσευχῆς ποὺ ἀπευθύνεται στήν Παναγία ἔρχονται τώρα στό νοῦ μας, «Χαῖρε αὐγή μυστικῆς ἡμέρας!» (Ἀκάθιστος Ὕμνος). Τό φῶς ποὺ ξεχύνεται ἀπό τήν Κοίμηση προέρχεται ἀκριβῶς ἀπ’ αὐτή τήν ἄδυτη, μυστική Ἡμέρα. Παρατηρώντας αὐτόν τό θάνατο, καί στεκόμενοι δίπλα σ’ αὐτό τό νεκροκρέβατο, καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ θάνατος δέν ἰσχύει πλέον, ὅτι ἡ διαδικασία τοῦ θανάτου ἑνός ἀνθρώπου ἔχει γίνει τώρα μιὰ πράξη ζωῆς, μιὰ εἴσοδος σέ μιὰ εὐρύτερη ζωή, ὅπου βασιλεύει ἡ ζωή. Αὐτή ποὺ δόθηκε ἐντελῶς στὸ Χριστό, ποὺ Τόν ἀγάπησε ἕως τέλους· συναντιέται μ’ Αὐτόν σ’ ἐκεῖνες τίς φωτεινές πύλες τοῦ θανάτου, κι ἐκεῖ ὁ θάνατος μεταστρέφεται ἀμέσως σέ χαρμόσυνη συνάντηση – ἡ ζωή θριαμβεύει, ἡ χαρά καί ἡ ἀγάπη κυριαρχοῦν πάνω στά πάντα.
Κάποτε, την ώρα που
ένας νέος προσκυνούσε την εικόνα της Παναγίας μέσα στο Εκκλησάκι, ο Όσιος του
είπε: "Αν τώρα παρουσιαζόταν μπροστά μας η Παναγία, νομίζεις ότι θα
ψάχναμε να βρούμε τον σωστό ήχο, για να Της πούμε το τροπάριο: "Πολλοίς
συνεχόμενος πειρασμοίς;"
Όχι, αλλά μέσα από την καρδιά μας, θα Της φωνάζαμε: "Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω σωτηρίαν επιζητών". Η καρδιακή προσευχή του Οσίου συγκλόνισε τον νέο".
Γιά νά διαφυλάξεις τήν ταπείνωση, πρέπει νά νεκρώσεις τή σάρκα καί νά δεχτεῖς τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἅγιοι εἶχαν ἰσχυρό πόλεμο μέ τούς δαίμονες καί νίκησαν μέ τήν ταπείνωση, τήν προσευχή καί τή νηστεία.”
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Η Δάφνη – η «Πύλη του Όρους» – δίνει στον επισκέπτη της μοναστικής πολιτείας το πρώτο ξάφνιασμα. Τα δέκα σπίτια της – μια εκκλησούλα, το τελωνείο, ο αστυνομικός σταθμός, το πανδοχείο, το ακτοπλοϊκό γραφείο, τα δύο μπακάλικα – αποτελούν το οικοδομικό της συγκρότημα, και οι λίγοι τελωνειακοί υπάλληλοι, τα όργανα της τάξης, ο ξενοδόχος, οι μπακάληδες, ο αγωγιάτης και μερικοί εργάτες, ψαράδες και αχθοφόροι μαζί, τον πληθυσμό της.
1. Πήγαν κάποιοι στον
αββά Αντώνιο και του είπαν: «Πες μας κάποιο λόγο πώς να σωθούμε». Και ο
Γέροντας τους λέει: «Ακούσατε τι λέει η Γραφή; Σας αρκεί αυτή». Αλλά αυτοί
είπαν: «Θέλουμε και από σένα, πάτερ, να ακούσουμε». Και ο Γέροντας τους είπε:
«Το Ευαγγέλιο λέει: Αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο». «Δεν μπορούμε -του λένε- να το κάνουμε αυτό». «Εάν δεν μπορείτε να στρέψετε και το άλλο -λέει ο Γέροντας- υπομείνετε τουλάχιστον το ράπισμα στο ένα». «Ούτε αυτό μπορούμε» του απαντούν. Ξαναμιλάει ο Γέροντας: «Εάν ούτε αυτό μπορείτε, μην ανταποδίδετε τα ίσα». Λένε πάλι: «Ούτε αυτό μπορούμε». Τότε ο Γέροντας γυρνάει και λέει στο μαθητή του: «Κάνε τους λίγο κουρκούτι, γιατί είναι άρρωστοι. Εάν το ένα δεν μπορείτε και το άλλο δεν θέλετε, τι να σας κάνω;»
