«Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από την οργή του Βασιλιά, αλλά και την εικόνα σου από τον καταποντισμό». Τότε πραγματικά έγινε κάτι θαυμαστό. Η θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα και κατευθύνθηκε προς τη δύση». proskynitis
φώτο - γιατί κλαις ΠΑΝΑΓΙΑ μου για τα παιδιά σου;
"τα όποια ανθρώπινα δικαιώματα τελειώνουν με αυτήν την ¨διασωλήνωση¨ ;"
" ο άγιος ¨εισαγγελέας¨ βάρδιας του Ουρανού παρακολουθεί
τις εντολές διασωληνώσεων και εφαρμόζει τον πνευματικό νόμο;"
"η Ελλάδα από την
εντατική των μνημονίων φαίνεται να οδεύει αναγκαστικά στην διασωλήνωση από τους
δανειστές της;"
"αυτό θέλουν μετά τις φοβερές καταστροφικές επιπτώσεις των lockdown στην Ελληνική κοινωνία, αλλά έρχεται τυφώνας παγκόσμιων πτωχεύσεων που θα σαρώνει τα πάντα;"
-αληθινή ιστορία του
Αγίου Όρους,
στη μνήμη του πατέρα
μου-
Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερα χρόνια από τότε που συνέβη
αυτό το περιστατικό στο Άγιον Όρος και παρ’ όλα αυτά έχει μείνει ανεξίτηλο στην
μνήμη του Ν.. Βέβαια το γεγονός ότι ο αποδέκτης του περιστατικού ήταν ο ίδιος,
δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει από πριν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος εκείνη την
ώρα.
Το κατάλαβε όμως περίπου ένα χρόνο αργότερα. Μέχρι και σήμερα όλα είναι αποτυπωμένα μέσα του με κάθε λεπτομέρεια όπως ακριβώς έγιναν: οι εκφράσεις των προσώπων, η έκπληξη τους, τα λόγια του γέροντα, το πρόσωπο του, όλα είναι λες κι έγιναν χθες.
Η Θεοτόκος είναι το σπουδαιότερο και αγιώτερο πρόσωπο, που παρουσίασε η γη. Ποία άλλη ξεπέρασε στην αγιότητα όλους τους Αγίους, τους Προφήτες, τους Πατέρες, τους Ασκητές, τους Μάρτυρες, τους Αποστόλους; Πρώτη μετά τον Ένα είναι η Παναγία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος, αυτή είναι, κατά τον θεολόγο Άγιο Γρηγόριο, η «μετά Θεόν, Θεός». Γι’ αυτό και δεν ονομάζεται απλώς Αγία, αλλά Παναγία.
(στη μνήμη του πατέρα
μου)
Κάθε Κυριακή, δια μέσου των αιώνων, η Ορθόδοξη Εκκλησία
διακηρύττει την Ανάσταση του Χριστού.[1] Κάθε Κυριακή ξαναζούμε για άλλη μια
φορά τη χαρά ότι «Χριστὸς Ἀνέστη». Και αυτή η χαρά μας είναι τόσο βαθειά και
διάχυτη, ώστε μαρτυρείται αφ’ εαυτής:
ευφραινόμαστε όχι μόνο επειδή ο Χριστός αναστήθηκε, αλλά και επειδή η Ανάστασή Του είναι για μας η αρχή μιας νέας, πρωτοφανέρωτης ζωής. Στον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που διαβάζεται στους ναούς μας τη νύχτα της Αναστάσεως, λέει ότι «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι…», και εμείς συνεχίζουμε να μεταδίδουμε το μήνυμα αυτό από γενιά σε γενιά. Είναι όμως το μήνυμα αυτό αληθινό; Δεν βλέπουμε ότι ο θάνατος θερίζει γύρω μας; Δεν υπάρχουν μνήματα και δίπλα στις χριστιανικές εκκλησίες; Πώς μπορούμε να λέμε «νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι;», ότι ο Χριστός «ἐπάτησε τῷ θανάτῳ τὸν θάνατον»;
Να ζείς σε αυτόν τον άχαρο βίο, ταπεινός, άσημος, διωγμένος, με θυσίες, στερήσεις, συκοφαντίες, με ευαγγελικό ζήλο, αγάπη για τον πλησίον, ανεξικακία, απλότητα, πτωχεία αποστολική, θείες αποκαλύψεις, αλλοιωμένος από έρωτα θεϊκό,με προσευχή αδιάλειπτη, με εξ ύψους διαβεβαιώσεις για την πνευματική σου πορεία, και την ύστατη επιθανάτια ώρα να μην σε έχει εγκαταλείψει ακόμα ο φόβος του θανάτου και της κρίσης, και να θεωρείς τον εαυτό σου, ως τον έσχατο και πλέον περιφρονημένο αμαρτωλό!
Ο άγιος Νεκτάριος, με τη σημερινή του γιορτή, μας
προετοιμάζει για την πρωτεύουσα ημέρα της γιορτής του! Την 9η Νοεμβρίου. Και
επειδή φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την αγία κοίμησή του θα πρέπει να
εορταστεί ως βασιλεύουσα αυτή η εορτή!
Άλλωστε και ο ίδιος δημιούργησε, άφησε στο πόδι του, και σε ολόκληρη την εκκλησία και τον κόσμο, όχι μόνον την οσιακή του μνήμη αλλά και διάδοχους και συνεχιστές. Και μάλιστα αγίους, και υπό αγιοκατάταξη αγίους. Ένας εσμός, πλήθος αγίων ήταν η συναναστροφή του και οι άνθρωποι που καθοδηγούσε. Το ίδιο και τα τέκνα του!
Βιογραφία
Η μνήμη της Αγίας Φοίβης αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1956, χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη της αυτή τη μέρα. Μάλλον όμως πρόκειται για την Αγία Φοίβη που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην «Προς Ρωμαίους», στο κεφάλαιο 16, στίχοι 1-2: «Συνίστημι δὲ ὑμῖν Φοίβην τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς, ἵνα αὐτὴν προσδέξησθε ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων καὶ παραστῆτε αὐτῇ ἐν ᾧ ἂν ὑμῶν χρῄζῃ πράγματι· καὶ γὰρ αὐτὴ προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καὶ αὐτοῦ ἐμοῦ».
Εις την καλύβην του αγίου Νικολάου της Ιβηριτικής Σκήτης έζησεν ο ενάρετος και απλούστατος γέρων Νικηφόρος, ο οποίος εχρημάτισεν και Πνευματικός του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄. Ο οσιομάρτυρας επίσης Ευθύμιος ήτο υποτακτικός του. Μετά το μαρτύριόν του το λείψανον του οσιομάρτυρος Ευθυμίου το μετέφεραν από την Κωνσταντινούπολιν εις την καλύβην του μέσα εις ένα ξύλινον βαρέλι. Όταν ήλθε το λείψανον, ο γέρων Νικηφόρος απευθύνθη με θερμά δάκρυα προς τον υποτακτικόν του άγιον Ευθύμιον να εγερθή, διά να τον ασπασθεί, όπερ και εγένετο ! Ο νεκρός ηγέρθη, ησπάσθησαν αλλήλους και εν συνεχεία πάλιν ανεπαύθη.
Μακαριστός Γέροντας Γεώργιος
Καψάνης,
Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου
Γρηγορίου Αγίου Όρους.
apantaortodoxias
