ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΓΕΡΟΝΤΑ
« ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΜΕ - ΕΝΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΣΟΥΝ ΣΕ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ.
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ
ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΝΑ ΣΟΥ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ..ΝΑ ΑΝΑΠΤΎΣΣΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΑΣ.
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΛΛΑΔΑ- ΚΥΠΡΟ- ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ
ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ μας μιλούσε για γενική επιστράτευση μετά τα
χοντρά καμώματα των τούρκων»
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Όσοι δεν πιστεύουν στα ΘΑΥΜΑΤΑ αλλά στην ψυχρή λογική θα τα αναζητήσουν επειγόντως.
Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκεται ο Έβρος καθώς έλαβε χώρα πρώτη απόπειρα εφόδου από 1.500 μετανάστες τους οποίους μετακίνησαν οχήματα της τουρκικής στρατοχωροφυλακής. Οι Τούρκοι συγκεντρώνουν αλλοδαπούς από Σουδάν, Συρία, Λίβανο, Αφγανιστάν και Παλαιστίνη στους δρόμους της Αδριανούπολης.
Η ζωή δεν είναι καθόλου εύκολη. Είναι γεμάτη δυσκολίες,
εμπόδια, αδιέξοδα, θλίψεις, δοκιμασίες τρομερές. Είναι αντίστροφη πορεία.
Πορεία φθοράς…
Εκεί, όμως, που όλα οδηγούν στο θάνατο, στο μηδέν, εκεί τότε έρχεται Εκείνος που είναι πανταχού παρών. Τότε, όταν θα νιώσεις πως όλα χάνονται, όταν νιώσεις τον πόνο και τα δάκρυα να πνίγουν την ψυχή σου, έρχεται ο Χριστός με το βλέμμα Του γεμάτο αγάπη.
Αυτός ο μεγαλομάρτυρας του Χριστού Ευστάθιος ήταν στρατηλάτης ενδοξότατος στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού κατά το έτος 100, και ήταν γνωστός ως ο πλέον περιβόητος από τους άλλους στην αρετή και στους τρόπους και στην διάθεση και στην ελεημοσύνη και συμπάθεια προς τους πτωχούς. Ονομαζόταν προηγουμένως Πλακίδας και η γυναίκα του Τατιανή. Αυτός λοιπόν ο αοίδιμος, επειδή ήταν υποδουλωμένος στην πλάνη των ειδώλων, εξ αίτιας της μεγάλης του ευλάβειας και καλοκαγαθίας αξιώθηκε να κληθεί στην πίστη από τον Θεό, όπως και ο Απόστολος Παύλος Διότι μία φορά, που αυτός κυνηγούσε και καταδίωκε ένα μεγάλο ελάφι και αρκετά το πλησίασε, ω του θαύματος!, βλέπει ανάμεσα στα δυο κέρατα του ελαφιού να στέκεται, ο τίμιος Σταυρός του Χριστού, ο οποίος έλαμπε περισσότερο από τον ήλιο.
Λίγο πριν κοιμηθείς σκέψου…
Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις, πώς πορεύεσαι στη ζωή σου. Σκέψου
το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.
Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα… Σου έδωσε
άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…
Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις
το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.
Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο… Τόσος κόσμος υποφέρει.
Εχω διαβάσει στο Λαυσαϊκόν του Παλλαδίουτα εξής περί του αββά Ωρ: «Ούτος εν τη ερήμω διάγων, ήσθιεν μεν βοτάνας και ρίζας γλυκείας, έπινεν δε και ύδωρ ότε ηύρισκεν, εν ευχαίς και ύμνοις διατελών πάντα τον χρόνον». Νομίζω αποδίδουν άριστα τα της ασκητικοτάτης βιοτής του πατρός Φιλαρέτου.
Η μόνη βία την οποία άσκησαν οι σύγχρονοι άγιοι -και αναφέρομαι μόνο σ’ αυτούς, γιατί τους γνωρίσαμε όλοι μας- ήταν η βία στον εαυτό τους. Η ηρεμία τους, ως καρπός κοινωνίας με τον Θεό, απέκλειε οποιαδήποτε άλλη βία. Οι άγιοι δεν έβρισαν ούτε τους αθέους, ούτε τους ολιγόπιστους, ούτε τους αμαρτωλούς, ούτε καν τους διώκτες τους.
Θεωροῦμε τὸ παράπονο τόσο μικρὴ καὶ ἀσήμαντη ἁμαρτία!... Ἡ ἐπίπτωση ὅμως μιᾶς καρδιᾶς ποὺ παραπονιέται εἶναι πνευματικὰ καταστροφική, διότι ὅταν παραπονιόμαστε, φέρουμε πικροὺς καρποὺς ποὺ καταλύουν τὴν εἰρήνη τὴν δική μας καὶ τῶν γύρω μας. Ὅταν ἀρνούμαστε νὰ γεμίσουμε τὴν ζωή μας μὲ παράπονα, διατηροῦμε τὴν ἐσωτερική μας εἰρήνη.
Καλοκαίρι του 2006 για Προσκύνημα στην ΠΑΝΑΓΙΑ την Μυρτιδιώτισσα. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στα Κύθηρα αισθανθήκαμε μια ιερή ανατριχίλα. Βηματίζαμε πάνω σε χώματα που ποτίστηκαν με μαρτυρικό αίμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών σε διάφορες και επάλληλες ιστορικές περιόδους με καταστροφές – δηώσεις – γενοκτονίες και σκλαβοπάζαρα.
