☦ “Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε”

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε», και να συνεχίσει επαναλαμβάνοντας «και πάλιν ερώ χαίρετε».

Δηλαδή να χαίρεστε όχι από τις κοσμικές χαρές του κόσμου τούτου της αμαρτίας, αλλά να πλημμυρίζετε από την χαρά που χαρίζει ο Χριστός. Και αυτήν την χαρά να την έχετε πάντοτε. Αυτό το «πάντοτε» έχει ιδιαιτέρα σημασία για όλους μας, διότι δεν εξαιρεί χρόνους, εποχές και καταστάσεις. Να χαίρεστε όταν σας βάζουν στην φυλακή για την πίστη σας, όπως εμένα, λέγει ο Απόστολος Παύλος, που είμαι αυτή τη στιγμή στη φυλακή, αλλά και όταν είστε ελεύθεροι από πιέσεις και διωγμούς.

☦ «Η καθαρότητα της καρδιάς δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί διαφορετικά, παρά μόνο δια μέσου του Ιησού» Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

☦ Αγάπησε την ταπείνωση, και αυτή θα σε σκεπάσει…

Όποιος έχει την ταπεινοφροσύνη, δεν έχει γλώσσα να κάνει παρατήρηση σε κάποιον που δείχνει αμέλεια ή σε άλλον που ζει με αδιαφορία. Ούτε μάτια έχει να κοιτάζει ελαττώματα άλλου, ούτε αυτιά έχει να ακούσει αυτά που δεν ωφελούν την ψυχή του.

Δεν ασχολείται με κανέναν, παρά μόνο με τις αμαρτίες του, αλλά είναι ειρηνικός προς όλους τους ανθρώπους, για χάρη της εντολής του Θεού και όχι για λόγους φιλίας. Αν τώρα κάποιος νηστεύει όλη την εβδομάδα και επιδίδεται σε μεγάλους κόπους έξω από αυτόν τον δρόμο, όλοι οι κόποι του πηγαίνουν χαμένοι.

☦ «Εγώ ειμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ' έξει το φως της ζωής» (Ιωάννου 8, 12)

«Όσο πλησιάζεις προς το φως, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι την σκοτεινότητά σου. 

Μακριά από τον ήλιο, νομίζεις πως εκπέμπεις φως, κρατώντας ένα κεράκι. Κοντά στον ήλιο συγκρίνεσαι μ' αυτόν και διαπιστώνεις, ότι είσαι σκοτάδι. 

☦ Όταν βρίσκεσαι κοντά στον Βασιλέα, κανείς δε σε πειράζει

Είπε Γέροντας:

«Όπως κανένας δεν μπορεί να βλάψει αυτόν που στέκεται κοντά στον βασιλιά, έτσι ούτε ο Σατανάς μπορεί να κάνει κάτι εις βάρος μας, αν η ψυχή μας είναι κοντά στον Θεό. Γιατί λέει: «Πλησιάστε με και θα σας πλησιάσω κι εγώ».

☦ «Εάν τώρα δεν αποθάνουμε, τεθνηξόμεθα πάντως»

Πραγματικά, εάν υπολογίσωμε το τί περιμένει τους πιστούς από την θεία αμοιβή, «ουκ άξια τα παθήματα του νύν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι» (Ρωμ. 8,18). Ποία δόξα; Αυτή πού λέει ο αθλητής της αγάπης. «Νύν τέκνα Θεού εσμέν, και ούπω εφανερώθη τί εσόμεθα· οίδαμεν δε ότι εάν φανερωθή, όμοιοι αυτώ εσόμεθα» (Α´ Ιωάν. 3,2). Και τότε θα ευρίσκεται ο Ιησούς μας, Θεός εν μέσω Θεών. Δικαίως λοιπόν λέγει· «Εγώ είπα θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες».

☦ «Ο ΘΕΟΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ…»

☦ «Κύριε, εγώ μεν ως άνθρωπος αμαρτάνω, συ δε ως Θεός ελέησόν με»

☦ Η Παναγία και οι Αγιορείτες στη Δευτέρα παρουσία

(H παρακάτω διήγηση του π. Μάρκελλου αποτελεί για εμάς όλα αυτά τα χρόνια που γράφουμε μια από τις πιο συγκλονιστικές αναρτήσεις και κάθε φορά τέτοια ημέρα που την δημοσιεύουμε αισθανόμαστε πόση ματαιότητα έχει ετούτη η ζωή όταν τόσο συγκλονιστικά πράγματα πρόκειται να συμβούν.

Η Αγιορείτικη παράδοση λέει ότι όταν θα πλησιάζει ο καιρός της ελεύσεως του Δεσπότη Χριστού πρώτα θα αναχωρήσει η  πανσεβάσμια Πορταϊτισσα  από το Όρος και έπειτα θα αναχωρήσουν για τον κόσμο οι Αγιορείτες Πατέρες για να υποταχθούν στους επισκόπους. Η δε τελευταία Θεία λειτουργία σ αυτόν τον κόσμο θα πραγματοποιηθεί στο μικρό εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κορυφή του Άθωνα από τους τελευταίους αόρατους ερημίτες.

☦ “ΦΕΡΟΜΕΝ ΕΔΩ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ, ΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΝ ΕΔΩ ΕΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ”

“Καθώς βλέπεις εις το Κοιμητήριον οι Πατέρες ημών είχον ένα δωμάτιον, όπου ησύχαζεν εις παπά Ματθαίος προσευχόμενος συνεχώς.

Μίαν ημέραν ήκουσεν ο παπά Ματθαίος θόρυβον. Ανοίγει την θύραν του Κοιμητηρίου και βλέπει πολλούς ωραίους νέους, εκ των οποίων άλλοι μεν έφερον οστά και τα ετοποθέτουν εκεί, άλλοι δε λαμβάνοντες οστά ανεχώρουν. Έμεινεν εκστατικός ο παπά Ματθαίος. Τότε εις από τους λαμπρούς νέους είπε προς αυτόν:

☦ Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορείτικο κελάκι…

Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…

☦ Μνήσθητι ημών Κύριε….

Αρχές Νοεμβρίου. Η ώρα είναι οκτώ το πρωί. Κάθομαι σε ένα από τα λιγοστά χαγιάτια (εξώστες) της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους. Λίγο πρίν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, αφού προηγήθηκαν οι ακολουθίες του Μεσονυκτικού και του Όρθρου και οι Πατέρες αποσύρθηκαν για την σύντομη πρωινή τους ανάπαυση.