ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΘΟΔΟΣ ΡΩΣΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Τα έχουν «παίξει» κυριολεκτικά οι Τούρκοι καθώς τρέχουν και δεν προλαβαίνουν να παρακολουθούν την καθημερινή σχεδόν διέλευση των ρωσικών πολεμικών πλοίων από την Μαύρη Θάλασσα μέσω Βοσπόρου και Ελλησπόντου προς το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

Σήμερα νωρίς το πρωί δυο άλλα ρωσικά πολεμικά πλοία πέρασαν από τον Βόσπορο και ανοίχτηκαν στην θάλασσα του Μαρμαρά με κατεύθυνση τον Ελλήσποντο και το Αιγαίο Πέλαγος.

Ο γεωπολιτικός “νονός” της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο παίζει στα τελευταία επεισόδια

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Όχι δεν είναι ο Μάρλον Μπράντο, μην ξαφνιάζεστε γιατί είναι ο σουλτάνος Ερντογάν σε νέα επεισόδια της  δημοφιλούς σειράς του “Νονού”.

Ο ίδιος δηλώνει “Η βάση στο Κατάρ θα αποτελεί τον πυλώνα στην Αφρική, του παγκόσμιου αγώνα κατά της τρομοκρατίας”. Με λίγα λόγια πουλάει προστασία  στην γεωπολιτική νύκτα που πλάκωσε στην Μέση Ανατολή, στην Αφρική και τον Περσικό κόλπο.

Άνοιξη!!! Καλό μήνα…

Από ζωντανή ηχογράφηση. Στο κανονάκι η Σοφία Λαμπροπούλου.

Στίχοι: Θοδωρής Κοτονιάς

Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς

Η αρχή και το τέλος

Δημητρίου Π. Λυκούδη, Θεολόγου

Φιλολόγου, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

Αποτελεί και αυτό ένα από τα πλέον παράλογα και δυσθεώρητα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής μας: η αλογία του λόγου, ο απερίσκεπτος σκεπτικισμός, η ελλόγιμη "λογιοσύνη" που καταδικάζει και απεμπολεί την έννοια και υπόσταση του ανθρωπίνου προσώπου, η ελεύθερη ασυδοσία και η ασύδοτη ελευθερία, ο κατακερματισμός της ουσίας και η αστείρευτη εμμονή στο κατακερματισμένο "φαίνεσθαι".

Υπέροχο δίδαγμα: Να κοιτάς ψηλά!

Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη... Κάθε ικεσία που βγαίνει ειλικρινά, γεμάτη δάκρυα, ποτέ δεν χάνεται... Κατευθείαν πηγαίνει στον δικό Του θρόνο.

Εκείνος, φίλε μου, πάντα σε κοιτάζει. Όχι βλοσυρά, όχι σαν κακός εκδικητής. Μα σαν στοργικός Πατέρας, έτοιμος να σε σηκώσει αν χτυπήσεις, έτοιμος αν στενοχωρηθείς να σε παρηγορήσει...

Όμως, έχεις και μια Μητέρα ακόμα. Την δική Του Μητέρα που και εσένα αγαπάει όσο δεν φαντάζεσαι... Είναι η πιο γλυκιά Μητέρα του κόσμου. Όποτε την χρειαστείς και Την ζητήσεις, αμέσως θα έρθει.

Αν από την καρδιά σου Την φωνάξεις, Εκείνη στη στιγμή θα είναι δίπλα σου. Ξέρεις πώς; Με ένα χάδι. Ένα αθόρυβο, ουράνιο χάδι. Η αγκαλιά της Παναγίας είναι η πιο μεγάλη, η πιο σίγουρη, η πιο στοργική, η ωραιότερη...

ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΓΕΜΑΤΑ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΑΔΕΙΑ…

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μεγάλο προβληματισμό έχει προκαλέσει στους Τούρκους το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρηθεί το ανησυχητικό φαινόμενο τα ρωσικά πολεμικά που έρχονται από την Μαύρη θάλασσα καθώς και τα φορτηγά πλοία με κατεύθυνση την ανατολική Μεσόγειο, είναι γεμάτα από άντρες, οπλικά συστήματα και πολεμοφόδια, ενώ όταν επιστρέφουν περνώντας από τον Βόσπορο φέρονται να είναι τελείως άδεια. Το ερώτημα είναι που πάει όλο αυτό το φορτίο που μεταφέρουν.

ΑΘΩΣ, ΕΔΩ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Εδώ και διακόσια περίπου χρόνια κυκλοφορούσε στο Άγιο Όρος η φήμη για την ύπαρξη των αόρατων μοναχών, ή γυμνοί ασκητές, ή αόρατοι ασκητές, ή θαυματουργοί ασκητές, ασκητές που εμφανίζονται όποτε και όπου θέλουν.

Οι μοναχοί αυτοί είναι Έλληνες, ζούνε από το τίποτα με τις πιο δύσκολες συνθήκες, καλόγεροι που χάνονται στο βάθος του χρόνου, που έχουν το μυστήριο και την θεία χάρη να τους συνοδεύει σε όλη τους την ζωή, που τρέφονται όπως τα περιστέρια του ουρανού από την θεία ευσπλαχνία, που έχουν την δύναμη να διαβάζουν τον προσκυνητή και να ξέρουν περισσότερο γι’ αυτόν από ότι οι ίδιος γνωρίζει για τον εαυτό του, όπως αναφέρετε είναι : 

Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου (Ροτόντα) στή Θεσσαλονίκη [Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016]

Με πολλή συγκίνηση παρά το κρύο και τη βροχή μέσα σε κατανυκτική ἀτμόσφαιρα τελέστηκε τήν Κυριακή 27 Μαρτίου ἡ Θεία Λειτουργία στη ροτόντα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου (Ροτόντα), ἀρχικῶς Ναός τῶν Ἀσωμάτων, ὑπῆρξε ὁ πρῶτος χριστιανικός αὐτοκρατορικός ναός και παρέμεινε ἱερός χῶρος λατρείας τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, καθαγιασμένος μέ Ἱερά Λείψανα Μαρτύρων γιά περισσότερα ἀπό 1300 χρόνια.

Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής: «Πως να κάνετε νοερά προσευχή αδιαλείπτως»

Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.

Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού. Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.

η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μοσχομυρίζει τα βράδια εδώ και ένα χρόνο

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τούρκος γνωστός : Εσείς οι Έλληνες πρέπει να είστε τρελοί ή ξέρετε κάποιο μεγάλο μυστικό.

Εδώ που έφτασαν τα πράγματα ας ξεδιπλώσουμε μικρά προσωπικά βιώματα  πιστεύοντας ότι συνεισφέρουμε το ελάχιστο σε αυτό που είναι ο αιώνιος Πόθος του Έλληνα Ρωμιού.

Ο Φιλης λέει τέλος στις παρελάσεις γιατί είναι αναχρονιστικές; Είναι αλήθεια;

Θ.Π.: Ας δούμε πρώτα αν θα προλάβει την επόμενη παρέλαση, και μετά τα ξαναλέμε πάλι….

Καταργούνται οι μαθητικές παρελάσεις από τον Οκτώβριο

Μια πληροφορία που θα συζητηθεί φέρνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας ο «Βηματοδότης».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του, ο υπουργός Παιδείας, κ. Νίκος Φίλης έχει αποφασίσει την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων από τον Οκτώβριο, γιατί τις θεωρεί αναχρονιστικές. Αναλυτικά όσα γράφει σήμερα ο «Βηματοδότης»:

Πώς η αγάπη γίνεται φως

Φωτο: από το καθολικό της Ι.Μ. Ιβήρων

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένα θλιμμένο τσοπανόπουλο. Είχε ένα κοπάδι στο βουνό. Κοντά σ’ ένα πλατάνι ήταν η καλύβα του.

Το χειμώνα την έδερνε το χιόνι και το καλοκαίρι τη χτυπούσε ο ήλιος. Το πλατάνι και η γάργαρη βρυσούλα δρόσιζαν το τσοπανόπουλο. Ολημερίς έβοσκε τα πρόβατα του. Το βράδυ διάβαζε κάτι φύλλα. Δεν ήταν παραμύθια. Ήταν οι προσευχές της μάνας του. Όλη τη νύχτα κοίταζε τ’ αστέρια και αναρωτιόταν αν υπάρχει η αν μπορεί να υπάρξει μέσα του κάποιο αστέρι, κάποιο φως. Θα μπορούσε άραγε να γίνει φως και αν ο Θεός που είναι φως δίνει το φως, πως το τσοπανόπουλο ήταν ακόμη θλιμμένο;