Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νού μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων.

Θέλω καί κάτι επί πλέον νά έπισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή τού «Αξιόν έστι». Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο τό σώμα μας, διότι είναι παρών ό Θεός.

Εκείνη τήν ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μας ενισχύει. Εκείνη τήν ώρα επισκιάζει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος. Η δέ Παναγία όλα τα εξορκίζει είτε πειρασμό είτε αρρώστια. Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη.

Καθεστωτικός εθνομηδενισμός

Σαν σήμερα το 1891 (με το Ιουλιανό Ημερολόγιο) πέθανε ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο πατέρας της σύγχρονης ελληνικής ιστοριογραφίας και ο βασικός εισηγητής της απολύτως ορθής άποψης για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και το αδιάσπαστο της ιστορικής παρουσίας του. Ο Παπαρρηγόπουλος δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι σήμερα ούτε στον πλούτο των πηγών που παραθέτει ούτε στην παρουσίασή τους και την ακρίβεια των συμπερασμάτων στα οποία καταλήγει. Η «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» που φέρει την υπογραφή του αποτελεί ένα από τα θεμέλια της νεοτέρας Ελλάδας και ο χρόνος απέδειξε ότι είναι πανίσχυρα τα υλικά με τα οποία συντέθηκε.

Μιά κατάσταση ρεμπελιό

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Κατά γενική ὁμολογία, στίς ἡμέρες μας, τό οἰκοδόμημα τῆς τρισχιλιετοῦς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἔχει καταρρεύσει σχεδόν ὁλοσχερῶς. Ἀπανωτές ‘’σεισμικές δονήσεις’’, μέ ἔμφαση τά τελευταῖα χρόνια, κατάφεραν νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο. Παιδεία, πολιτική, ἦθος, ἠθική, καλλιτεχνική δημιουργία, ἐκκλησιαστική διοίκηση, βιώνουν μιά παρακμή ἄνευ προηγουμένου.

Τά πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ. Οἱ πάντες ἔχουν ναρκωθεῖ. Καί οἱ ἀρμόδιοι γιά τήν λήψη ‘’μέτρων ἀντισεισμικῶν’’ ὄχι μονάχα ἀδρανοῦν προδοτικῶς, ἀλλά ἀπό πάνω, ‘’τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμμένων’, κατά τήν κρίση τῶν προγόνων μας, ‘’ἄδουν’’ χύδην καί ὑβριστικῶς.

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΠΥΡΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ.

ΕΛΛΑΔΑ βρίσκεσαι  ενώπιον φοβερών γεγονότων, στάσου λοιπόν  καλά στα πόδια σου, τώρα πρέπει. Τα Βαλκάνια με το ζόρι τα κρατάνε. Πλέον δεν ομιλούμε για προφητείες, αλλά για φοβερές γεωπολιτικές συγκυρίες. Όλα ξεδιπλώνονται ενώπιον μας ώστε  να τα διαχειριστούμε όχι με φόβο και ηττοπάθεια αλλά με ψυχραιμία και λεβεντιά. 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Θα μιλήσουμε με την άλγεβρα της γεωπολιτικής ανάλυσης  και τις έτοιμες απαντήσεις- λύσεις  που έχουμε από τους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ μας, που με  τις  σημαντικότατες προφητείες – προρρήσεις  τους αξιολογούνται  οι  εξελίξεις με μια άλλη ματιά. 

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 14 Ἀπριλίου, Ε΄ Νηστειῶν – Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας (Μάρκ. ι΄ 32-45)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύον­ται αὐτῷ ᾿Ιάκωβος καὶ ᾿Ιωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;

“Καί σχίσας τό χειρόγραφον ἀκούει παρά πάντως: Ἀλληλούϊα”

Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης και Ἀλμωπίας κ.ΙΩΗΛ

Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος ἐννοιολογικῶς χωρίζεται στά δύο. Οἱ μισοί οἰκοι ἀπό τό γράμμα Α-Μ ἀναφέρονται στά γεγονότα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Πῶς συνέλαβε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, πῶς τόν γέννησε, πῶς τόν ἐσπαργάνωσε, πῶς τόν ὁδήγησε στό Ναό γιά νά εὐλογηθεῖ. Οἱ ὐπόλοιποι δώδεκα οἴκοι ἀπό τό γράμμα Ν ἔως τό Ω ἀναφέρονται στήν ἔνσαρκη οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος. Πῶς ὁ Κύριος ἔγινε ἄνθρωπος, πῶς κατεπλάγησαν οἱ ἄγγελοι ἀπό τό ἔργο τῆς ἐνανθρωπήσεως κ.τ.λ.

Μαθηταί καθυστερημένοι;

«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα…» (Μᾶρκ. 10,33)

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥΣήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶνε Πέμπτη (Ε΄) Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Εἶνε ἡ μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ποὺ ἔζησε ζωὴ αὐστηρῆς ἀσκήσεως σαράντα χρό­νια πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Εἶνε ἐπίσης, μαζὶ μὲ τὴ μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας, καὶ ἡ μνημη τοῦ σπανίου ἐκείνου πνευματικοῦ, τοῦ ἐξομολόγου τῆς ὁσίας Μαρίας, τοῦ ἁγίου Ζωσιμᾶ, στὸν ὁποῖον ἡ ἴδια ἄφησε τὴν παραγγελία «Θάψον, Ζωσιμᾶ, τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτωλῆς Μαρίας». Σήμερα εἶνε ἀκόμα τὸ προοίμιο τῶν σεπτῶν πα­θῶν τοῦ Κυρίου, τὸ προανάκρουσμα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Σήμερα ἀκοῦμε τὸ «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα…» (Μᾶρκ. 10,33).

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία καί η άκτιστος Θεία Χάρις

π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, μνήμη της Οσίας μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας, που εκοιμήθη εν ειρήνη την πρώτην Απριλίου.

Ολόκληρη η Θεία Λειτουργία χριστιανοί μου, είναι μια δοξολογική προσφορά των πάντων, στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, στον Θεόν Πατέρα και στο Άγιον Πνεύμα. Είναι όμως και μια συνεχής ευχαριστία για όλα τα αγαθά πού ακόμα και χωρίς να το γνωρίζουμε μας παρέχει η αγάπη Του. Ιδιαίτερα για την δυνατότητα που μας δίνει ο Θεός, μέσα από τα Πανάχραντα Μυστήρια, να ξαναγίνουμε και πάλι παιδιά του, να μπορούμε να μετέχουμε πλούσια στη Θεία Του Χάρη.

Το νόημα του Σταυρού και της Ανάστασης του Χριστού

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου Και Αγίου Βλασίου Κ. Ιεροθέου

…Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μιλούμε για τον σταυρικό θάνατο του Χριστού συνδεδεμένο με την Ανάστασή Του. Γιατί Σταυρός χωρίς την Ανάσταση είναι μια σκληρή και αδήριτη πραγματικότητα, και Ανάσταση χωρίς τον Σταυρό είναι μια ψεύτικη και συναισθηματική κατάσταση. Όταν κάνουμε λόγο για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, δεν το εννοούμε αφηρημένα και στοχαστικά, αλλά για την απαλλαγή του ανθρώπου από την τυραννία και την φρικτή φυλακή του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου.

Με τον Σταυρό και την Ανάστασή Του ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, και έτσι μας έδωσε την δυνατότητα να υπερβούμε και εμείς τους τρεις αυτούς εχθρούς. 

Μετάνοια

Αγίου Θεοφάνους Του Εγκλείστου

Τα αμαρτήματα σας είναι μεγάλα και φοβερά. Τίποτε όμως δεν υπερβαίνει την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού. Η άφεση των αμαρτιών δεν δίνεται σύμφωνα με την αξία μας, αλλά σύμφωνα με το έλεος του φιλάνθρωπου Θεού. Ο Θεός είναι έτοιμος να συγχωρήσει, όταν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια. Αυτό που κάνει τον άνθρωπο ανάξιο να συγχωρηθεί δεν είναι το μέγεθος και το πλήθος των αμαρτιών, άλλα η αμετανοησία του.

Μόλις μετανοήσατε με συντριβή και εξομολογηθήκατε σας δόθηκε η άφεση στον ουρανό. Κατά την εκφώνηση της συγχωρητικής ευχής, αυτή η ουράνια απόφαση σας γνωστοποιήθηκε.

Όλα τα ανθρώπινα κάστρα έπεσαν σήμερα, μόνο η ΠΑΝΑΓΙΑ με τον ΑΚΑΘΙΣΤΟ ΥΜΝΟ σώζει τα ΤΕΙΧΗ της Ελλάδος.

Να γιατί στα δύσκολα που  έρχονται η ΠΑΝΑΓΙΑ μας θα σφραγίσει τα σύνορα για να προστατεύσει την πατρίδα μας.

Εκεί θα βρίσκεται η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ με τα στρατευμένα παιδιά μας  και θα  ετοιμάζει  την πορεία μας προς την  Καθ ημάς Ανατολή. «Εμείς, τι θα κάνουμε; Ο Ελληνικός στρατός θα πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο;» «Όχι» λέει. «Θα βγάλει η κυβέρνηση απόφαση να μη στείλει στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί, όποιος πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο, χάθηκε…» ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Θα ξαναζήσουμε πάλι μέρες ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ. Η ΠΑΝΑΓΙΑ μας βρίσκεται δίπλα στα παιδιά της έστω και αν πολλοί αμφιβάλλουν, διαστρέφουν και αποπροσανατολίζουν.

"Ὁ Πανάγιος Τάφος στή λαϊκή θρησκευτική παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης"'

2ο Διεθνὲς Συνέδριο μὲ θέμα «Ἅγιοι Τόποι καὶ Ρωμηοσύνη»

Εἰσηγητής: κ. Ἐμμανουὴλ Γ. Βαρβούνης, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Λαογραφίας, Τμῆμα Ἱστορίας καὶ Ἐθνολογίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης         

Θέμα: «Ὁ Πανάγιος Τάφος στὴ λαϊκὴ θρησκευτικὴ παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης»  

 Ο Πανάγιος Τάφος υπήρξε ανέκαθεν το ιερότερο παλλάδιο της Ορθοδοξίας, αλλά και της χριστιανοσύνης γενικότερα. Όπως είναι γνωστό, ήδη από τον πρώτο χριστιανικό αιώνα ο τόπος όπου σταυρώθηκε, πέθανε, ετάφη και αναστήθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς αποτέλεσε προσκύνημα για όλους τους χριστιανούς. Καθιερώθηκε έτσι η πρακτική της προσκυνηματικής θεωρίας, η οποία παρά τις ιστορικές και άλλες περιπέτειες της περιοχής, παρά τις κατακτήσεις και τις κάθε λογής καταστροφές, παρά την – επώδυνη συχνά – συνύπαρξη με τις άλλες μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες της ανθρωπότητος, συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και με αυξανόμενη ένταση ως και τις μέρες μας.