☦ «Ἐμεῖς θέλουμε Χριστό καί Ἑλλάδα!»

Ἐσμικρύνθημεν παρὰ πάντα τὰ ἔθνη. Πετάξτε τὶς ἁλυσίδες καὶ φωνάξτε: «Ἐμεῖς θέλουμε Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα!». Ἕλληνες, σηκῶστε ἱερὸ πόλεμο καὶ διῶξτε ὅποιον κάνει ἔργο διαβόλου σ᾽ αὐτὴν τὴν ματωμένη χώρα. Δὲν σηκώνει ἄλλο. Ἐξεγέρθητε καὶ μὴ ὑπνῆτε, γιατὶ ἐγγὺς τὸ τέλος, ὄχι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τῆς Ἑλλαδίτσας.

(†) Μακαριστός Γεροντας Γρηγόριος Αρχιπελαγίτης.

Καθηγούμενος Ι. Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ.

trelogiannis

☦ Πολλές ψυχές μετανοούσαν…

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.

☦ Πολλούς αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!

Ενώ έφευγε ο όσιος γέροντας Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό, για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!...

Ω Αθήνα μου αγιασμένη! Ω πολύβουη αγία έρημος Αθήνα! Ω αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενώ έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της αγίας Φιλοθέης, έγινες τόπος αγιασμού του 20ου και του 21ου αιώνα, αλλά και πιο πριν...

☦ Κάποιος μας είπε ότι η ΠΑΝΑΓΙΑ θα κλαίει σε όλη την διάρκεια των μεγάλων γεγονότων που θα συνταράξουν την ανθρωπότητα (συνέχεια ή με παύσεις), γεγονότων που θα οδηγήσουν στην ΠΟΛΗ

13η  συνεχόμενη ημέρα η ΠΑΝΑΓΙΑ βουρκώνει και κλαίει περισσότερο και ο πιστός λαός αναρωτιέται τι έρχεται;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Όλα αυτά συμβαίνουν στον Άγιο Δημήτριο του Βύρωνα στην Αθήνα, όπου πλήθη πιστών σπεύδουν να προσκυνήσουν την εφέστια εικόνα της Παναγίας της ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑΣ και να λάβουν την Χάρη της.

☦Εν όψει εξελίξεων. Να βάλουμε μπροστά τους ΑΓΙΟΥΣ και να σηκώσουμε τα μανίκια μας. Μας κτυπούν από όλες τις πλευρές "καθηγητές του αντίχριστου"

Ο Έλληνας από αρχαιοτάτων χρόνων έμαθε να παλεύει. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιεί με ιεροπρέπεια την λέξη ΒΙΟΠΑΛΗ που συμπυκνώνει όχι μόνο τον καθημερινό πόνο του αλλά και την διαχρονικὀτητα του πολιτισμού και τα νάματα της παράδοσης του.

Η λέξη Έλληνας ταυτίσθηκε με την λέξη Πάλη γιατί ο Έλληνας παλεύει αιώνια με τα θεριά του κόσμου τούτου. Παλεύει για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του και την ΛΕΥΤΕΡΙΑ του αιματοβαμμένου τόπου του.

☦ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός»

☦ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: “Οι Μαύρες Δυνάμεις του Σκότους είναι Αδύνατες. Οι Άνθρωποι τις κάνουν Δυνατές μέ τήν Απομάκρυνση τους από Τόν Θεό, γιατί έτσι δίνουν δικαιώματα στον Διάβολο”

-Επειδή πολλές φορές σας μίλησα γιά τον Παράδεισο, γιά τους Αγγέλους και γιά τούς   Αγίους, γιά νά βοηθηθητε, τώρα θά σάς πώ και λίγα γιά τήν κόλαση και γιά τούς δαίμονες, ώστε νά γνωρίσετε μέ ποιους παλεύουμε, πάλι γιά νά βοηθηθητε.  

Ήρθε στό Καλύβι ένας νεαρός μάγος άπό τό Θιβέτ και μοϋ διηγήθηκε πολλά άπό τήν   ζωή του. Αυτό τό παιδί, μόλις άπογαλακτίστηκε, τό αφιέρωσε ό πατέρας του, σέ ηλικία  τριών χρόνων, σέ μιά ομάδα τριάντα μάγων ανωτέρου βαθμού στό Θιβέτ, γιά νά τό μυήσουν στήν τέχνη τους. Έφθασε στον ενδέκατο βαθμό μαγείας-ό δωδέκατος είναι ό   ανώτερος.

☦ Θυμιατήρια προσευχής ζωντανά

Ἡ προσευχή μου σὰν ἱερὸ καὶ εὐωδιαστὸ θυμίαμα ἂς ἀνεβεῖ κατʼ εὐ­θεῖαν ἐνώπιόν Σου. Λόγια τοῦ ἱεροῦ Ψαλμωδοῦ ποὺ ἀκοῦμε κάθε φορὰ στὴν ἀρχὴ τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὅταν ψάλλουμε: «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου» (Ψαλ. ρμ΄ [140] 2).

Ὅπως τὸ θυμίαμα ἀνεβαίνει ψηλά, ἔτ­σι καὶ ἡ προσευχή μας νὰ φθάσει ψηλὰ στὸν οὐρανό. Γιατί ἄραγε μιὰ τέτοια παρομοίωση νὰ γίνεται ἀπὸ τὸν Ψαλμωδό;

☦ Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ και η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς.. (ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ για την ώρα που Μεταλαμβάνεις)

Αναφορά μνείας σε  ἱερεῖς – ἐφημερίους Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς πατρίδος μας οἱ ὁποῖοι διηκόνησαν ἐπί πολλές δεκαετίες σέ μεγάλα νοσηλευτικά κέντρα˙ Οὐδέποτε ἔπαθαν τι ἀπό τήν Θ. Μετάληψη.

☦ Ο Άγιος Ευστάθιος ο Μεγαλομάρτυς

 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ

Η ιστορία του Αγίου Ευσταθίου, είναι από τις πιο περίφημες της χριστιανικής φιλολογίας. Κι αυτό δε ισχύει μόνο για την ελληνική γλώσσα, αλλά και στη λατινική, ακόμη και στη μεσαιωνική γαλλική ή άλλες νεότερες γλώσσες. Κατά την ιστορία αυτή, ο στρατηγός Πλακίδας, ενώ κυνηγούσε, είδε ένα ελάφι που μεταξύ των κεράτων του έφερε το Σταυρό, ενώ μια υπερκόσμοα φωνή, του Ίδιου του Κυρίου, καλούσε το στρατηγό να γίνει Χριστιανός.

☦ «Διάκο γδύσου, δεν θα συνεχίσεις...»

Θ.Π.: Η ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΡΩΣΙΚΟ ΑΡΓΥΡΟΧΡΥΣΟ «ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ» ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΥΠΗΡΧΑΝ ΣΤΕΜΜΑΤΑ  ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, ΕΝΩ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ ΔΕΣΠΟΖΑΝ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΕ ΕΓΧΡΩΜΟ ΦΟΝΤΟ. ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ’70 ΚΑΙ ‘80 ΟΙ ΙΒΗΡΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ «ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ» ΚΑΙ ΕΒΑΛΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΙΒΗΡΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΛΜΟΥΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ  ΠΡΟΒΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

ΣΥΝΕΠΩΣ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΒΗ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ  ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ. ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ ΚΑΙ ΑΣ ΑΣΠΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ «ΕΩΣ ΤΕΛΟΥΣ ΑΙΩΝΟΣ»

Σε μια πανήγυρι της Μονής των Ιβήρων, στα παλιά χρόνια πήγε και ένας διάκος από τον κόσμο. Έλαβε μέρος στην μεγάλη Αγρυπνία.

Στον Όρθρο ο Τυπικάρης του λέγει: «Πρόσεξε, διάκο, εμείς εδώ λέμε Την Θεοτόκον εν ύμνοις μεγαλύνομεν». Ο διάκος κούνησε το κεφάλι και σαν ήλθεν η ώρα εκφωνεί όπως ήξερε "Την Θεοτόκον και μητέρα του Φωτός, εν Ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν".

Μόλις μπήκε μέσα στο Ιερό ο Τυπικάρης του λέγει "Διάκο γδύσου, δεν θα συνεχίσεις". Πεισμωμένος ο διάκος γδύθηκε (απεδύθη τα διακονικά άμφια δηλαδή) και έφυγε απ' το Μοναστήρι.

☦ “Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός”

(Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού)

Δια του βαπτίσματος έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό. Τώρα πλέον αυτός ο άνθρωπος, με τις συνήθειες και τις επιθυμίες του, που ήταν πριν το βάπτισμα, πριν αποφασίσω να γίνω χριστιανός και να ακολουθώ τον Χριστό, δεν υπάρχει πια, έχει πεθάνει. Τώρα πλέον ζει μέσα μου ο Χριστός, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος σε επιστολή του προς τους Γαλάτες.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο απόστολος στους Γαλάτες, και φυσικά και σε μας, με αφορμή και την προ ολίγων ημερών ανάμνηση της υψώσεως του Τιμίου Σταυρου, είναι να ετοιμάσουμε την ψυχή μας, να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, από πράξεις, συνήθειες και επιθυμίες που αντίκεινται στον νόμο του Θεού, για να κατοικήσει ο Θεός. Μεταφέρει και ερμηνεύει πάντοτε ο Παύλος το κήρυγμα του Θεανθρώπου Χριστού, σε πρακτικό επίπεδο, διαμορφώνοντας τη χριστιανική βιοθεωρία, χαράσσοντας τα πλαίσια στα οποία πρέπει να κινείται η καθημερινότητά μας.