ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ο υμνωδός την ονομάζει «πανεύφημον νύμφην Χριστού» την Αγίαν Αικατερίναν και πολύ δικαίως γιατί η Αγία ως μόνον νυμφίον της ψυχής της είχε κάνει τον Χριστόν. Η ζωή της πραγματικά πολύαθλος κατέπληξε τους πάντας. Η σοφία και η γνώσις, όλη η επιστήμη του καιρού της είχε γίνει κτήμα της. Όλα όμως τα περιφρόνησε για την αγάπη του μοναδικού Νυμφίου, του Χριστού.
“Από εδώ και πέρα θα
βλέπουμε και θα τρίβουμε τα μάτια μας με όσα ΘΑΥΜΑΣΤΑ θα γίνονται” είπε Γέροντας και συμπλήρωσε "μην φοβάστε
τους δαιμονισμένους"
«Ὅσο βαρὺς κι ἂν
εἶναι ὁ σταυρὸς τῆς δοκιμασίας, τὸ ξύλο ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατασκευάσθηκε, πάντοτε
φυτρώνει στὸ ἔδαφος τῆς καρδιᾶς! Μὴ φοβᾶστε.
Κι ἂν γκρεμίζονται ὅλα γύρω σας, κι ἂν ἰσοπεδώνονται οἱ ναοὶ καὶ τὰ μοναστήρια, μὴν ἀποκαρδιώνεστε!
ΦΩΤΟ: ΤΜΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΙΜ ΙΒΗΡΩΝ
Πολλοί άγιοι των ημερών μας τόνιζαν από την δεκαετία του
90 με θλίψη:
"έρχονται δύσκολες μέρες για εσάς τους πιστούς, θα
εκλείψουν πολλοί πνευματικοί με
αγιαστική Χάρη και μόνο στην συμμετοχή στα
ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, στην προσκύνηση και την τιμή των Ιερών Λειψάνων των ΑΓΙΩΝ και
στις θαυματουργές εικόνες θα βρίσκετε ξεκούραση και ίαση γιατί σε αυτά
ενοικεί η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Θεανθρώπου που θα σας σώζει από κάθε σωματική και
πνευματική ασθένεια"
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Πώς οι δαίμονες τρέμουν όταν οι πιστοί μελετούν πατερικά
βιβλία
Όραμα του γέροντα Σωφρόνιου (μαθητού του οσίου Παϊσίου
Βελιτσκόφσκυ)
Το μοναστήρι του Νιαμέτς ήταν για την Μολδαβία ό,τι και το μοναστήρι της Άγιας Τριάδος στην Ρωσία, ό,τι της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου για την Ουκρανία, ό,τι το Άγιον Όρος για την Ελλάδα. Για πέντε αιώνες ήταν το κέντρο της θρησκευτικής διαφώτισης στην Μολδαβία. Από εκεί βγήκε ο περίφημος μολδαβός γέροντας Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, ιδρυτής και πατέρας του θεσμού των γερόντων στη Ρωσία στους έσχατους καιρούς.
Ὁ Γάλλος περιηγητής François Richard, Ἰησουΐτης μοναχός, στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, γράφει τά ἑξῆς:
«Ἀπορῶ πῶς μέσα στή φοβερή κατάσταση τῆς Τουρκοκρατίας ἐπιβιώνει ἡ χριστιανική πίστη καί πῶς ὑπάρχουν ἀκόμη στήν Ἑλλάδα Χριστιανοί, γιατί ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Νέρωνα καί τοῦ Διοκλητιανοῦ ὁ Χριστιανισμός δέν ἔχει ὑποστεῖ χειρότερους διωγμούς ἀπό αὐτούς.
(αποστάγματα από πατέρες
για αυτές τις δύσκολες στιγμές)
ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΩΘΕΝ ΒΟΗΘΕΙΑ - ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΠΙΣΤΟΙ - ΑΠΙΣΤΟΙ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΕΓΙΝΕ - ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΡΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ - ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ- ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ ΜΟΝΟ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΕΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ.
Στα Άγια των Αγίων του Ναού εισόδευσε η «Αγία Αγίων μείζων», η υπό των Προφητών προκηρυχθείσα αληθινή σκηνή του Θεού, ο έμψυχος και θεοχώρητος ναός. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την Παναγία, θα διατρέξουμε την Αγία Γραφή από το Α ως το Ω. Πίσω απ’ τα μεγάλα συγκλονιστικά γεγονότα της Ιεράς Ιστορίας, απ’ αρχής κτίσεως μέχρι τέλους του κόσμου, ιχνογραφείται η υπέροχα διακριτική μορφή της Παρθένου.
Τι λέξεις μπορείς να
βάλεις δίπλα στον Όσιο Ιάκωβο; Πώς να περιγράψεις την προσωπικότητα του;
Κάθε επίθετο το
κατακαίει η ταπείνωση του. Επίγειος άγγελος… Ουράνιος άνθρωπος…
Μεγάλη ευλογία για την γη της Εύβοιας. Μεγάλη ευλογία για την Εκκλησία μας.
ΦΩΤΟ η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑ στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στον Βύρωνα εξακολουθεί να κλαίει εδώ και 14 μήνες αδιάλειπτα, ενώ οι κάποιοι εκκλησιαστικοί ταγοί διατυμπανίζουν ότι υπάρχουν ιερείς και πιστοί που είναι ψεκασμένοι υιοθετώντας την φρασεολογία των νεοποχιτών-ΝΤΡΟΠΗ τους.
Αυτήν την γιορτή στο Άγιο Όρος οι πατέρες μου την
ονομάζουν «η καλογερική της Παναγίας».
Ο Γερο Γελάσιος πολύ την αγαπούσε και έλεγε ότι ο παπαΘανάσης, ο Γέροντάς του, ο άγιος ηγούμενος της Γρηγορίου την τιμούσε πάρα πολύ. Και μία φορά, μία τέτοια ημέρα, ο γεροΓελάσιος, είδε τον Γέροντά μου να συλλειτουργεί με τον Άγιο Ιάκωβο, τον Αδελφόθεο. Αυτόν που διέσωσε και την σχετική παράδοση.
Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου*
Ο άγιος Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της
Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο
Ρόδο.
Ένεκεν αυτής της γειτονίας ένιωθε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για την Κύπρο. Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου». Αυτή τη σχέση της μάνας του με την Παναγία του Κύκκου, με την Κύπρο, θα την κληρονομήσει ο γέροντας μαζί με όλη τη μικρασιατική παράδοση και θα τη μεταφέρει πρόσφυγας το 1922 στη βόρεια Εύβοια.