«Η αμαρτία είναι μεγάλο κακό, γιατί δηλητηριάζει τη ψυχή, βάζοντας μέσα της νοσογόνα σπέρματα· τη λιώνει, τη διαφθείρει και τέλος την οδηγεί στο θάνατο. Όπως οι ασθένειες φθείρουν σοβαρά τα σώματα και τα θανατώνουν, έτσι και οι αμαρτίες την ψυχή»
Άγιος Νεκτάριος
επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός
(† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος εκτός των άλλων είναι και θεομητορικός θεολόγος, στη γνωστή Ομιλία του εις τα Εισόδια της Θεοτόκου αναφέρει, ότι η Παναγία μας εισελθούσα στα Άγια των Αγίων πρώτη αυτή στον κόσμο εγκαινίασε την οδό της νήψεως, της αναβάσεως του νου στον Θεό και της ενώσεως του νου του ανθρώπου με τον Θεό, την ησυχαστική δηλαδή οδό θεώσεως του ανθρώπου. Έτσι, για όσους ποθούν τη μυστική και ησυχαστική άνοδο προς τον Θεό και τη μυστική θεωρία και γνώση του Θεού, η Παναγία μας είναι το πρότυπο και η οδός. Δεν είναι μόνον οδός και πρότυπο για αυτούς που ζουν στον κόσμο, με παρθενία και σεμνό γάμο, για τις μητέρες, αλλά είναι πρότυπο και για τούς ιερώς ησυχάζοντες.
Μητροπολίτου Μόρφου
Νεοφύτου*
Ο άγιος Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της
Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο Ρόδο.
Ένεκεν αυτής της γειτονίας ένιωθε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για την Κύπρο. Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου». Αυτή τη σχέση της μάνας του με την Παναγία του Κύκκου, με την Κύπρο, θα την κληρονομήσει ο γέροντας μαζί με όλη τη μικρασιατική παράδοση και θα τη μεταφέρει πρόσφυγας το 1922 στη βόρεια Εύβοια.
Αυτήν την γιορτή στο Άγιο Όρος οι πατέρες μου την
ονομάζουν «η καλογερική της Παναγίας».
Ο Γερο Γελάσιος πολύ την αγαπούσε και έλεγε ότι ο παπαΘανάσης, ο Γέροντάς του, ο άγιος ηγούμενος της Γρηγορίου την τιμούσε πάρα πολύ. Και μία φορά, μία τέτοια ημέρα, ο γεροΓελάσιος, είδε τον Γέροντά μου να συλλειτουργεί με τον Άγιο Ιάκωβο, τον Αδελφόθεο. Αυτόν που διέσωσε και την σχετική παράδοση.
Κάθε επίθετο το κατακαίει η ταπείνωση του. Επίγειος
άγγελος… Ουράνιος άνθρωπος…
Μεγάλη ευλογία για την γη της Εύβοιας. Μεγάλη ευλογία για
την Εκκλησία μας.
Όσοι τον γνώρισαν μαρτυρούν αυτή την πνευματική διαφάνεια, την κατάσταση που σαν σε τζάμι θωρείς κι αγρικάς τον ίδιο τον Θεό…..
Στα Άγια των Αγίων του Ναού εισόδευσε η «Αγία Αγίων μείζων», η υπό των Προφητών προκηρυχθείσα αληθινή σκηνή του Θεού, ο έμψυχος και θεοχώρητος ναός. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την Παναγία, θα διατρέξουμε την Αγία Γραφή από το Α ως το Ω. Πίσω απ’ τα μεγάλα συγκλονιστικά γεγονότα της Ιεράς Ιστορίας, απ’ αρχής κτίσεως μέχρι τέλους του κόσμου, ιχνογραφείται η υπέροχα διακριτική μορφή της Παρθένου.
Είναι βαθειά πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι κάθε εποχή έχει τους δικούς της Αγίους και ότι δεν υπάρχει εποχή χωρίς Αγίους. Ο Άγιος της κάθε εποχής είναι η ζωντανή απόδειξη και κατάδειξη της Χάριτος του Χριστού, της αγάπης του Πατρός και της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος εν τόπω και χρόνω, ανάμεσά μας. Όταν ένας Άγιος φεύγει από τον κόσμο αυτό για την ουράνια κατοικία του, αφήνει στην γενιά που τον γνώρισε το προνόμιο του Ιωάννου του Ευαγγευλιστού. Να μπορεί η γενιά αυτή να αναφωνεί το «όν ακηκόαμεν, όν έωρακαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ον εθεασάμεθα, και αι χείρες ημών εψηλάφησαν» (Α΄Ιω. 1,2).
Μία εικόνα σαν κι αυτή δόθηκε «υπέρ υγείας», ακριβώς πριν από 15 χρόνια από κάποιους προσκυνητές σε ένα μικρό καλυβάκι κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους. Το γεροντάκι που έμενε στην καλύβι μόλις πήρε στα χέρια του την εικόνα χαμογέλασε περίεργα αλλά τόσο γλυκά, έπειτα την σήκωσε στον αέρα λες και ήθελε να δει μέσα της. Ύστερα την κατέβασε, την πήρε μέσα στα χέρια του και την φίλησε με πολλή στοργή. Τους γνώριζε πολύ καλά όλους αλλά δεν το είπε…
π. Δημητρίου Μπόκου
Πόσο κακίζουμε αλήθεια τον άφρονα πλούσιο, που μάζεψε αμύθητα πλούτη, αλλά τα κράτησε όλα για τον εαυτό του! Θεώρησε ότι έτσι εξασφάλισε μόνιμα τη ζωή του. Νόμισε ότι στο εξής θα μπορούσε να τρώει, να πίνει και να ευφραίνεται διά βίου. Πέρα από τον εαυτό του δεν μπόρεσε να σκεφτεί κανέναν άλλον. Μα εκεί που σιγουρεύτηκε ότι πάτησε σε γερό, σταθερό έδαφος, του ήρθε κλήση για …παράνομη στάθμευση. Και του ζητήθηκε να μετακομίσει αμέσως για αλλού, ενώ το «όχημά» του, ο πλούτος του, κατασχέθηκε. Πέρασε στα χέρια άλλων (Κυριακή Θ΄ Λουκά). Η κλασική κατάληξη κάθε πλουσίου: Τα λεφτά του τα χαίρονται οι συγγενείς, το σώμα του το τρώνε τα σκουλήκια και την ψυχή του την παίρνει ο διάβολος.
"Ένας νεαρός άνεργος ξύπνησε ένα πρωί και πήγε να ελέγξει τις τσέπες του παντελονιού του. Το μόνο που βρήκε ήταν λίγα δολάρια. Αποφάσισε να τα χρησιμοποιήσει για να αγοράσει λίγο φαγητό και μετά ό,τι θέλει ο Θεός. Ήταν πολύ περήφανος για να ζητιανέψει νόμιζε ότι μόνο οι αδύναμοι άνθρωποι το κάνουν αυτό. Καλύτερα να πεθάνει. Ήταν λυπημένος και απογοητευμένος γιατί δεν έβρισκε δουλειά και κανείς δεν ήταν πρόθυμος να τον βοηθήσει. Πήγε σε ένα κατάστημα, αγόρασε φαγητό και κάθισε σε ένα πάρκο, σε ένα παγκάκι.Ενώ προσπαθούσε να ανοίξει το πακέτο με τα τρόφιμα, είδε έναν ηλικιωμένο άνδρα με λευκή γενειάδα, ντυμένο στα λευκά, να έρχεται προς το μέρος του. Πίσω του ήταν άλλα δύο παιδιά.Τη στιγμή που έφτασε μπροστά του, ο ο γέρος του ζήτησε ένα κομμάτι ψωμί με δάκρυα στα μάτια, είπε ότι ούτε αυτός ούτε τα παιδιά είχαν φάει για μια εβδομάδα.
και μας είπε λόγο :
- γνωρίζεις ότι ο
ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ δεν δίνει χρόνους αλλά σημεία.
- μπορεί τώρα τα σκοτεινά κέντρα να τρομοκρατούν τον κόσμο με καταθλιπτικές ειδήσεις που τους εξυπηρετούν, όπως με διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος , πείνες , πανδημίες , πτωχεύσεις , δυσκολίες, αλλά δεν ήρθε ακόμα η στιγμή .
