☦ Όταν η καρδιά είναι ρυπωμένη, ρυπωμένος είναι και ο όλος άνθρωπος.

 «Έκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε΄19). Οι Άγιοι όμως απέκτησαν καθαρή καρδιά με νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές, ανάγνωσι των Γραφών, κόπο και ιδρώτα, χύσιμο του αίματός τους. Το Άγιο Πνεύμα τους καθάρισε από κάθε ρύπο, τους αγίασε στον αιώνα. Ας ζητήσουμε και εμείς αυτή την καθαρότητα της καρδιάς. «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. ν’ 12)

☦ Δεν είναι ντροπή να ζητάμε βοήθεια, ντροπή είναι να την προσφέρουμε με υπερηφάνεια

Είναι πολλοί οι άνθρωποι δυστυχώς που υποφέρουν επειδή αρνούνται εγωιστικά να ζητήσουν βοήθεια από τους άλλους. Η αξιοπρέπειά τους λένε δεν τους επιτρέπει να απλώσουν το χέρι στο συνάνθρωπο και να ζητήσουν έλεος. Έτσι καταδικάζουν τον εαυτό τους αλλά μερικές φορές και τα παιδιά τους σε στέρηση ακόμα και των βασικών για να μην πληγεί η υπερηφάνεια τους. Δεν είμαστε η δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Είμαστε δημιουργήματα του Θεού με ανεκτίμητη αξία και με αυτή τη ματιά πρέπει να αντιμετωπίζουμε ό ,τι μας συμβαίνει. Ας μην λυπόμαστε τους εαυτούς μας στις δυσκολίες. Καμία θλίψη δεν μπορεί να είναι ικανή να μας κλέψει τη χαρά και την τιμή που είμαστε πλάσματα της Αγάπης του Θεού. Αυτό πρέπει να μας προσδιορίζει και όχι οποιαδήποτε παροδική δυσχερής κατάσταση!

☦ Η συνοδοιπορία μέσα στο ενωμένο σώμα της Εκκλησίας είναι πολύ σημαντική

Κάποτε μερικοί πρώην αιχμάλωτοι πολέμου ρωτήθηκαν για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο εχθρός προκειμένου να τους τρομοκρατήσει και να τους αποθαρρύνει. Η έρευνα έδειξε ότι οι αιχμάλωτοι δε λύγισαν ούτε από τη στέρηση τροφής ούτε από τα σωματικά βασανιστήρια. Εκείνο που τους εξουθένωσε ήταν η απομόνωση και η απομάκρυνσή τους από την υπόλοιπη ομάδα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κι αυτό, γιατί μέσα στην ομάδα αντλούσαν δύναμη και παρηγοριά με τη συντροφιά μεταξύ τους για ν’ αντέξουν τις φυσικές στερήσεις. Κατά τον ίδιο τρόπο και οι χριστιανοί χρειάζονται τη συναναστροφή με άλλους αδελφούς προκειμένου να μείνουν πιστοί στον Κύριο. 

☦ «Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων»

☦ «Η ταπεινοφροσύνη είναι ο θρόνος της αγάπης και όλων των άλλων αρετών.» Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

☦ “Χαῖρε ἡ τῆς χάριτος πηγή, Χαῖρε ἡ κλῖμαξ καὶ πύλη οὐράνιος. Χαῖρε ἡ λυχνία, καὶ στάμνος χρυσή, καὶ ὄρος ἁλατόμητον, ἡ τὸν ζωοδότην, Χριστὸν τῷ κόσμῳ κυήσασα.” (Θεοτοκίον ήχος α’)

☦ «όπως εξυπηρετείς τον πρώτο, έτσι πρέπει να βοηθάς τον δεύτερο, τον τρίτο και τον τελευταίο» Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

☦ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ των ΠΑΤΕΡΩΝ και η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ του.

Κάποτε το 1986 επισκέφθηκαν δύο πνευματικά παιδιά του γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη, τον γέροντα Εφραίμ  Κατουνακιώτη, (σημερινό ΑΓΙΟ της Εκκλησίας μας ) και τους λέει ο δεύτερος :

-Εσείς έχετε πολύ πλούσιο γέροντα....

Τον είδα μπροστά στο Θρόνο του Κυρίου και να  του λέει ο Κύριος.

-"Με ευαρέστησες πολύ παιδί μου με όλη σου τη ζωή.."

☦ «Μαρία αυτό είναι το φετινό σου ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ δέντρο» , της είπε ο ίδιος ο ΚΥΡΙΟΣ και συμπλήρωσε «πες σε όλους να στολίσουν έτσι αυτές τις άγιες μέρες»

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αρθρογραφία μας από το 2020

Χήρα γυναίκα με τα παιδιά και τα εγγόνια της στην έρμια  ξενιτειά λόγω της ανεργίας που προκάλεσαν τα μνημόνια που ήρθαν για να « σώσουν» την Ελλάδα μας, έβρισκε παρηγοριά και παραμυθία στις ΘΕΙΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ στην διπλανή της Εκκλησία που τις  παρακολουθούσε ανελλιπώς πρωί- πρωί ή το εσπέρας.

☦ «Εκείνον, που μας πληγώνει και μας κάνει να πονάμε, οφείλουμε να τον αγαπάμε διπλά» Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής

☦ Να ψάχνεις για άνθρωπο δίπλα σου που να σε βοηθά να προοδεύεις πνευματικά .

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα, στα πνευματικά,  στα θεία και όχι στα επίγεια, στα μάταια και κοσμικά. Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που η ζωή του είναι παράδειγμα για σένα και για τον καθένα. Μακάριοι αυτοί που είναι τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι απαλοί, διακριτικοί, πρόσχαροι, ειρηνικοί.

☦ «Μην νομίσεις ότι μόνον οι άγιοι μεσολαβούν για μας, αλλά και οι άγγελοι παρακαλούν το Θεό στις θλίψεις μας» Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος