Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών

Η ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».

Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.

Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ό,τι υπήρχε για την Παναγία.

Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.

Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»

Το πολύ μεγάλο θαύμα του Ταξιάρχη σε ανάπηρη-ετοιμοθάνατη γυναίκα, ξημερώματα της Κυριακής των Μυροφόρων....

Ήτανε μία Κυριακή του Ιουλίου. Το παλλεσβιακό προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών δεχόταν από πολύ πρωί τους προσκυνητές του. Μία λαοθάλασσα τα προαύλια του. Από τους αριθμούς των αυτοκινήτων διαπίστωνες ότι οι περισσότεροι προσκυνητές ήταν από άλλα διαμερίσματα της χώρας μας.

Η Κυριακάτικη λειτουργία προχωρούσε. Οι καλλίφωνοι ιεροψάλτες του Προσκυνήματος με τις μελωδικές τους ψαλμωδίες, ξεκούραζαν την άκρη του εκκλησιάσματος και το ενίσχυαν στην πνευματική του ανάταση. Ήταν όλοι συνεπαρμένοι από τη θεία λειτουργία και ο καθένας ξεχωριστά, αφοσιωμένος στις ενδόμυχες προσευχές του.

ΕΔΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Οι τουρκικές κατσαρόλες που κτυπούν σήμερα θα γίνουν Ελληνικές καμπάνες στον Βόσπορο.

Φώτο από Newsbomb

Δεν ομιλούμε πλέον για σημεία και για προφητείες διότι περάσαμε ήδη στα γεγονότα. Τα Ελληνοτουρκικά είναι η αρχή και εισήλθαμε πλέον στην μεγάλη στροφή της ιστορίας. Ο Μαΐος είναι ο μήνας της Κωνσταντινουπόλεως.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

11 Μαΐου του 330 κτυπούν καμπάνες

11 Μαΐου του 2019  κτυπούν κατσαρόλες

11 Μαΐου τα επόμενα χρόνια ξανακτυπούν καμπάνες

Όταν ο Μακαριστός Αρχιεπ. Χριστόδουλος τόλμησε να έρθει σε σύγκρουση για τις ταυτότητες. Σήμερα οι Νεοταξίτες και οι Οικουμενιστές απλά ΣΙΩΠΟΥΝ….

Η επανάληψη στην προσευχή

–Πάτερ, η προσευχή με κομποσχοίνι είναι πολύ βαρετή…. Επαναλαμβάνεις συνεχώς τα ίδια και τα ίδια λόγια.

Όποιος επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια είναι βαρετός και ίσως δεν είναι και ειλικρινής. Ποτέ δεν θα πίστευα έναν τέτοιο άνθρωπο.

Ο παππούλης την κοίταξε με πολλή καλοσύνη και τη ρώτησε ποιος είναι ο νέος που τη συνόδευε.

Όσιος Παΐσιος: Η Παναγία τρέχει αμέσως να μας βοηθήσει

–Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε µου δίνει αµέσως αυτό που της ζητώ και άλλοτε όχι; 

–Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην προσευχή µας όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάµενος να πάω ένα γραµµα στην Μονή Ιβήρων.

O Νικόδημος ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού

Ο Νικόδημος είναι αυτός ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού με τον οποίο διαλέχτηκε κάποτε σε υψηλό θεολογικό επίπεδο και πού προσπάθησε εις μάτην να υποστηρίξει τον Χριστό ενώπιον του συνεδρίου. Αυτός έφερε μια τεράστια ποσότητα μύρων στην ταφή του Χριστού για να τιμήσει τον διδάσκαλο Του. Ο Νικόδημος είναι πρόσωπο που εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη.

Ήταν Φαρισαίος και μέλος του Σανχεντρίν, ο οποίος, με βάση το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, υποστήριξε τον Ιησού. Εμφανίζεται τρεις φορές στη διήγηση του Ιωάννη: την πρώτη επισκέπτεται τη νύχτα τον Ιησού για να ακούσει τη διδασκαλία του (κατά Ιωάννη 3:1-21), τη δεύτερη επικαλείται το νόμο σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης του Ιησού κατά τη γιορτή της Σκηνοπηγίας (κατά Ιωάννη 7:45-51) και την τελευταία μετά τη Σταύρωση, όπου και βοηθάει τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία να ετοιμάσει το σώμα του Ιησού για την ταφή (κατά Ιωάννη19:39-42).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ - Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας καί τοῦ Νικοδήμου

Κατά ἕνα παλαιό λειτουργικό ἔθιμο τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ἑπομένη τῶν μεγάλων ἑορτῶν τελεῖται ἡ «Σύναξις», πανηγυρική δηλαδή συνάθροισις τῶν πιστῶν, πρός τιμήν τῶν ἱερῶν προσώπων, πού διεδραμάτισαν ἕνα σπουδαῖο ρόλο στό ἑορτασθέν γεγονός.

Ἔτσι τήν ἑπομένη τῶν Χριστουγέννων ἑορτάζομε τήν Σύναξι τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν μετά τά Χριστούγεννα Κυριακή τήν μνήμη Δαυίδ τοῦ βασιλέως, Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος καί Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. Τήν ἑπομένη τῶν Θεοφανείων τήν Σύναξι τοῦ Προδρόμου. Τήν ἑπομένη τῆς Ὑπαπαντῆς τήν Σύναξι τοῦ δικαίου Συμεών τοῦ θεοδόχου καί τῆς προφήτιδος Ἄννης. Τήν ἑπομένη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τήν Σύναξι τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ κλπ.

Τελικά δεν θα φύγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ, αλλά η Ελλάδα;

Όταν θα ξαναγράφεται η ιστορία,  οι ιστορικοί θα συνιστούν «να μην προδοθεί  ποτέ λαός, όσο προδόθηκε η Ελλάδα» ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδελφοί μπαίνουμε σε βαθιά νερά, με την βοήθεια των αγίων πάτερων μας να κολυμπήσουμε.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 Η ιστορία έχει δυο χαρακτηριστικά, απρόσμενες εκπλήξεις και επαναλαμβανόμενους κύκλους. Η ιστορία  ομοιάζει με τηλεοπτική σειρά με παραγωγό τον Ουρανό, καθότι ο Αρχηγός και ο Τελειωτής της ανθρώπινης ιστορίας είναι ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός που έχει και το γενικό πρόσταγμα.

Η Ελληνοτουρκική σύρραξη ξεκίνησε ONLINE

Τα λόγια περιττεύουν, διότι από εδώ και πέρα ομιλούν μόνο οι εικόνες. Στο Αιγαίο και στην Κύπρο, αργότερα στα Στενά και στην ΠΟΛΗ  ο προφητικός λόγος  θα επιβεβαιώνεται σε απ ευθείας σύνδεση με τα ΜΜΕ και τους αναλυτές που δημοσιοποιούν τα δρώμενα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και η Ελλάδα ηγέρθει με γεγονότα. Τα Ελληνοτουρκικά online,η διάλυση της τουρκίας onlive. Αδελφοί ξεκίνησαν… τίποτε δεν γυρίζει πίσω στα παλιά. Κλείνουν λογαριασμοί αιώνων με τους τούρκους και τους τοκογλύφους «σταυροφόρους» που παρέδωσαν το Βυζάντιο στους αγαρηνούς.

"Οὐκ ἔστιν ὧδε"

Ο ήλιος δεν είχε ακόμα προβάλει. Δεν είχε ανατείλει η Κυριακή, όταν οι Μυροφόρες ξεκίνησαν για το μνήμα. Αλλά ανατολικά, στους αντικρινούς λόφους, μια ασημιά ελπίδα, αλαφρή σαν ανταύγεια μιας κρινόπλαστης γης, απλωνόταν σιγά-σιγά ανάμεσα στους άσπρους παλμούς των αστερισμών, θριαμβεύοντας ολοένα πάνω στο σκοτάδι. Ήταν μια από τις γαλήνιες εκείνες χαραυγές που θυμίζουν τον ύπνο των αθώων και ο διάφανος αέρας φαινόταν ότι μόλις είχε ταραχθεί από το πέταγμα αγγέλων.

Κυριακή των Μυροφόρων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

(Μάρκ. ιε΄ 43-ιστ΄8) Ὁμιλία ιη΄ τῇ Κυριακῇ τῶν Μυροφόρων

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀνανέωση τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι τὸ ξαναζωντάνεμα καὶ τὸ ξαναπλάσιμο τοῦ πρώτου Ἀδάμ, ποὺ ἡ ἁμαρτία τὸν ὡδήγησε στὸ θάνατο κι ὁ θάνατος πάλι τὸν ἔκαμε νὰ παλινδρομήση στὴ γῆ ἀπ’ ὅπου πλάστηκε. Εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἀθάνατη ζωή. Ἐκεῖνον κανένας ἄνθρωπος δὲν τὸν εἶδε, ὅταν τὸν ἔπλαθε ὁ Θεὸς καὶ τὸν ζωοποιοῦσε –τὴν ὥρα ἐκείνη κανένας ἄνθρωπος δὲν ὑπῆρχε ἀκόμα. Κι ὅταν μὲ τὸ φύσημα τοῦ Θεοῦ ἔλαβε πνοὴ ζωῆς, πρώτη ἀπ’ τοὺς ἄλλους τὸν εἶδε ἡ γυναίκα· ὕστερ’ ἀπ’ αὐτόν, ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἦταν ἡ Εὔα. Ἔτσι καὶ τὸ δεύτερο Ἀδάμ, δηλ. τὸν Κύριο, κανένας ἄνθρωπος δὲν τὸν εἶδε ν’ ἀναστήνεται ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Γιατὶ μήτε κανένας δικός του ἦταν κοντὰ κι οἱ φρουροὶ στρατιῶτες συγκλονισμένοι ἀπὸ τὸ φόβο ἔγιναν σὰ νεκροί.