H θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά είναι ηλικίας 1.700 ετών, έργο του Ευαγγελιστή Λουκά κατά την περίοδο που έζησε στη Θήβα.

Στην ενδιαφέρουσα ιστορία αυτής της εικόνας θα αναφερθούμε στο σημερινό μας σημείωμα.

"Η θαυματουργή εικόνα (μαζί με άλλες δύο) ιστορήθηκε στη Θήβα από τον Ευαγγελιστή Λουκά τον 4ο αιώνα, και μετά το θάνατο του ο μαθητής του Ανανίας την μετέφερε στην Αθήνα και την τοποθέτησε ως «Παναγία η Αθηνιώτισσα» στον Παρθενώνα, που είχε μεταβληθεί τότε σε ναό της Αγίας Σοφίας.

-Μην με παρεξηγήσεις, την ώρα που σήκωνα το κεφάλι μου από την μετάνοια που έκανα στον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ , ένα χέρι με χάιδεψε και μου είπε: -«ΛΕΒΕΝΤΗ την επόμενη φορά θα συναντηθούμε στην ΠΟΛΗ»

Ένας σήμερα έξω από τον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ στην Θεσσαλονίκη  μονολογούσε και έλεγε ΧΩΜΑ

-όλα χώμα , είμαστε χώμα, όλα στο χώμα

Και του λέω φίλε…

- αν φυτέψεις μερικά λουλούδια σε αυτό (αρετές) και τα ποτίσεις με Υπομονή και Πίστη μπορεί το χώμα να ομορφαίνει..

και αυτός επέμενε

Θέλουν την Ελλάδα μας ΧΩΜΑ

Οι τρεις Καλόγεροι και ο Άγιος Αντώνιος

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

Σταμάτησαν σ᾽ ένα ξέφωτο να ξαποστάσουν. Προσπάθησαν να βρουν λίγη σκια, κάτω από τα αραιά φύλλα κάποιων μικρών δέντρων.  Ο ήλιος φαινόταν να τους είχε τσακίσει.  Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι από το μέτωπό τους, ενώ οι μανδύες τους κολλούσαν πάνω στα κουρασμένα κορμιά τους. Και οι τρεις έκαναν την ίδια κίνηση: έβγαλαν γρήγορα το φλασκί από το ταγάρι τους και το σήκωσαν στα διψασμένα χείλη τους. ᾽Ανασήκωσαν λίγο από το κεφάλι τους και τον μαύρο σκούφο τους.

Υπερήλικας Στάρετς της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου μας είπε το 2015:«εμείς εδώ στην Ουκρανία είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε το τελευταίο ψωμί μας με εσάς τους Έλληνες»

Που να καταλάβουμε τότε το τι θα μεσολαβούσε τα επόμενα χρόνια; Αυτοκέφαλα–Διαμάχες–πολεμικές δηλώσεις εκκλησιαστικών εκπροσώπων- φατριασμοί – έριδες –αποφάσεις συνόδων ήξεις αφίξεις και άλλα πολλά που έρχονται και δεν είδαμε ακόμα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Και όμως ο Γέροντας αυτός που είχε Γεροντάδες μάρτυρες χριστιανούς που ομολόγησαν ΧΡΙΣΤΟ και ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ στα χρόνια του άθεου κομμουνισμού και είχε πνευματικό συνασκητή  αδελφό τον γνωστό σε όλους μας Γέροντα Ιωνά , με τον μειλίχιο λόγο του σημειολογικά μας έδινε σημεία των καιρών για τις ημέρες μας.

Τελείωσαν τα Παραμύθια των ανθρώπων. Ξεκινούν οι Προφητείες των ΑΓΙΩΝ. ΑΝΑΨΕ η ΣΥΡΙΑ. Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Ξημερώνει 14 Οκτωβρίου 2019, ο βιαστής δολοφόνος τούρκος ξεσαλώνει με αίμα αθώων μέσα στην Συρία, οι μεγάλοι του κάνουν πλάτες και οι τζιχαντιστές συνεργάτες των τούρκων σφάζουν… Μέχρι πότε ..;

Ελλάδα ετοιμάσου, κλείσε τα σύνορα, κάνε ελέγχους, η φωτιά μας πλησιάζει απειλητικά. 

Ο πρώτος εν Ελλάδι ναός των Αγίων Αγιορειτών Πατέρων

Ο Αρχιμ. Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού μιλάει για τον πρώτο εν Ελλάδι Ιερό Ναό αφιερωμένο στους Αγίους Αγιορείτες Πατέρες και για την «Παναγία Εγγυήτρια» η οποία είναι αποθησαυρισμένη στο σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου στο Άγιον Όρος.

Σιγά - σιγά ο κοσμάκης ξυπνάει, καταλαβαίνει ότι το κακό από την Συρία θα έρθει μέσα στις δικές μας αυλές πολύ γρήγορα.

Η Τρίτη Εισβολή της τουρκίας στην Βόρειο Συρία και ανατολικά του Ευφράτη έκανε τις τελευταίες μέρες πολύ κόσμο να ξανα ανοίξει τα βιβλία ή άλλοι τα ανοίγουν για πρώτη φορά. Ότι πιο εγγυημένο στις μέρες μας είναι αυτά που ειπώθηκαν από τις κορυφές της πατερικής αγιότητας πριν δεκαετίες. Αυτό που άνοιξε στην Συρία σαν φωτιά θα σβήσει στο ΑΙΓΑΙΟ, μου είπε ένας παππούλης πριν λίγο και συμπλήρωσε, αφού μας καψαλίσει.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Όταν πριν αρκετά χρόνια αρκετοί αρθρογραφούσαν αφιλοκερδώς αναλύοντας την γεωπολιτική επικαιρότητα υπό το πρίσμα των προρρηθέντων λόγων των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ μας  περί επερχομένων καταστάσεων  που σήμερα βιώνουμε, κάποιοι ταγοί αλλά και αναλυτές επί  στρατιωτικών θεμάτων μας συνιστούσαν αυτοσυγκράτηση για να μην ερεθίζουμε τον τούρκο, ώστε να μπορούν οι επενδύσεις κάποιων να αποφέρουν κέρδη  με την γείτονα χώρα.

Ο μοναχός που κοινωνούσε αλλά δεν είχε αγάπη

(Πνευματικός Λειμών, Ιωάννου Μόσχου, εκδ. ΕΠΕ,Φιλοκαλία τόμος 2, σελ. 319)

Υπάρχει στη Θηβαΐδα μια πόλη που τη λένε Λυκώ. Σ’ αυτήν υπάρχει ένα βουνό έξι μίλια μακριά. Σ’ αυτό το βουνό μένουν μοναχοί, άλλοι σε σπήλαια και άλλοι σε κελλιά.

Πηγαίνοντας εμείς εκεί επισκεφθήκαμε τον αββά Ισαάκ, Θηβαίο κατά το γένος. Μας διηγήθηκε ο γέροντας.

Πριν πενήντα δύο χρόνια, καθώς έκαμνα το εργόχειρό μου (έκαμνα μια κουνουπιέρα μεγάλη), έκανα λάθος και στενοχωριόμουν, γιατί δεν έβρισκα το λάθος μου.

Πέρασα όλη την ήμερα μονολογώντας ανόητα και δεν ήξερα τι να κάνω. Και καθώς ήμουν στενοχωρημένος, να από το πορτάκι μπαίνει κάποιος νεανίσκος και μου λέει.

Ίσως στα μάτια των νέων να λάμπει η φωτιά, όμως στα μάτια των ηλικιωμένων λάμπει το φως

Τα γηρατειά.

Ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ γράφει σε ένα ποίημά του: “Ο γέρος που βαθμιαία επιστρέφει στην αρχέγονη πηγή της ζωής εγκαταλείπει τον προσωρινό χρόνο και βαδίζει προς την αιωνιότητα. Ίσως στα μάτια των νέων να λάμπει η φωτιά, όμως στα μάτια των ηλικιωμένων λάμπει το φως”.

Κι αυτό δεν συμβαίνει μηχανικά, δεν είναι κάτι που συμβαίνει οπωσδήποτε, ή όποιος κι αν είσαι. Είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί, να καλλιεργηθεί μέσα από μια δημιουργική προσέγγιση προς αυτό που συμβαίνει.

Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ηλικιωμένος είναι, βέβαια, η μείωση της φυσικής δύναμης. Αλλά αυτό αντιμετωπίζεται -υπό τον όρο ότι το ηλικιωμένο άτομο δεν απορρίπτεται, δεν παραγκωνίζεται, δεν στέλνεται στο γηροκομείο επειδή δεν χωρά στην οικογένεια των νεότερων.

Εὐχή ἐξομολογητική εἰς τήν ὑπεραγίαν Θεοτόκον

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τὸν Θεὸν Λόγον κατὰ σάρκα γεννήσασα, οἶδα μέν, οἶδα, ὅτι οὐκ ἔστιν εὐπρεπές, οὐδὲ ἄξιον ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον εἰκόνα καθαρὰν σοῦ τῆς ἁγνῆς, σοῦ τῆς ἀειπαρθένου, σοῦ τῆς σῶμα καὶ ψυχὴν ἐχούσης καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα, ὀφθαλμοῖς μεμολυσμένοις ὁρᾶν καὶ χείλεσιν ἀκαθάρτοις καὶ βεβήλοις περιπτύσσεσθαι, ἢ παρακαλεῖν. Δίκαιον γάρ ἐστιν ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον ὑπὸ τῆς σῆς καθαρότητος μισεῖσθαι καὶ βδελύττεσθαι· πλήν, ἐπειδήπερ διὰ τοῦτο γέγονεν ὁ Θεός, ὃν ἐγέννησας, ἄνθρωπος, ὅπως καλέσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, θαρρῶν κἀγὼ προσέρχομαί σοι μετὰ δακρύων δεόμενος.

Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την “ΠΑΥΣΟΛΥΠΗΝ”

Η ΠΑΥΟΥΣΑ ΤΑΣ ΛΥΠΑΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ

Ευλογήσαντος του ιερέως λέγομεν τον Ψαλμόν ΡΜΒ΄ (142)

Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου.

Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων.

Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου.

Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος. Και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου.

Θα έρθει η Παναγία στην απολογία μας ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού, και θα σταθεί συνήγορος.

Ενθυμούμαι μία θεία η οποία είχε την καλή διάθεση να πλένει τους κεκοιμημένους και τους νεκρούς, και ακόμα και αυτούς τους ζητιάνους τους εγκαταλελειμμένους σε οποιοδήποτε μέρος της πόλεως, αρκεί να την φώναζαν.

Μέσω του συζύγου της, ήξερε ορισμένες φορές, και αντιλαμβανόταν τον θάνατον αυτών των ανθρώπων, τους έπλενε, τους καθάριζε, τους ετοίμαζε, έτοιμοι για να τους κηδέψουν την επομένη μέρα.

Ξέρετε κάποτε μου είπε ένα μυστικό της. – Έχει κοιμηθεί τώρα αυτή. Δεν πρόκειται να μας ακούσει, ούτε και να υπερηφανευτεί γι’ αυτό που θα πούμε.