☦Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία: Νίκη κατά των δαιμόνων

Η έρημος δεν είναι μόνο καταφύγιο των φιλήσυχων μοναχών. Είναι και τόπος εξορίας των δαιμόνων, που στήνουν στους αγωνιστές του Χριστού τις πιο φοβερές παγίδες.

Η τοποθεσία Μελανά ήταν ο τόπος όπου ασκήθηκε ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης (10ος αι.). Ο διάβολος αγωνίστηκε μεθοδικά για να τον εκτοπίσει από κει, αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι ο όσιος ετοιμαζόταν για την οικοδομή του μοναστικού συγκροτήματος της Μεγίστης Λαύρας.

☦Ο παπα-Γρηγόρης ο Πνευματικός και οι τρεις αναχωρητές

Με τον παπα-Γρηγόρη λόγω της αρετής του είχαν επικοινωνία και αναχωρητές, όπως διέσωσε ο μακαριστός Γέρων Γαβριήλ, Ηγούμενος της μονής Διονυσίου, μία τέτοια περίπτωση. Παρατίθεται αυτούσια η διήγηση του Ηγουμένου:

Λειτουργούσα – διηγήθηκε ο παπα-Γρηγόρης – την Μεγάλην Πέμπτη και προς το τέλος της Λειτουργίας παρουσιάσθηκε στο ναΐδριον της Καλύβης μου ένας νέος μοναχός ο οποίος κρατούσε ένα αναμμένο φαναράκι και μου είπε:

☦ «Πτώμα εξαίσιον»

Διηγήθηκε ο γέρο-Σάββας ο Καψαλιώτης ότι παλαιότερα υπηρετούσε στην Δάφνη ένας αστυνομικός που είχε κατά νουν να γίνει μοναχός.

Όταν όμως έβλεπε μοναχούς, τους κατέκρινε λέγοντας: «Τι καλόγηροι είστε εσεις; Όταν θα γίνω εγώ καλόγηρος, θα δείτε πως είναι η καλογερική».

Τούτο επαναλάμβανε συχνά κατακρίνοντας και εξουθενώνοντας τους πατέρες.   Έγινε πράγματι καλόγηρος σ’ ένα Κελλί στην Κερασιά.

Αντί όμως να δώσει τον εαυτό του ως τύπο καλογερικής, όπως ήλπιζε, έγινε για την υπερηφάνεια του και την μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του «πτώμα εξαίσιον» και παράδειγμα σωφρονισμού για τους άλλους.

☦ Ο γέροντας και τ’ άλογο

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.

Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.

☦‘’Μα παππούλη φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!

Ελπίζω να αφουγκραστείς την έγνοια και την αγωνία μου ως ποιμένας……

Βρες μου έναν λόγο που περιμένεις να φθάσει ο άνθρωπος σου στο ‘’δι’ ευχών’’ της επιγείου ζωής του για να μιλήσεις σε έναν παππούλη…..

‘’Μα παππούλη’’(μου αναφέρεις)φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!

Μα με συγχωρείς,στα χέρια μου δεν κρατώ δρεπάνι(δεν είμαι ο Χάρος),

στα ανάξια χέρια μου κρατώ Εκείνον που είναι η Ζωή!

Εσύ όταν(;;;) έρχεσαι να Κοινωνήσεις μεταλαμβάνεις Θάνατο;

☦ Τί ἀξία ἔχει, ἀδελφοί μου, ἐάν μιλῶ αἰώνια γιά τόν Θεό καί ὁ Θεός αἰώνια σιωπᾶ;

Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του;

Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους, ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται;

Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιά Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;Ὄχι.

Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ.Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τοὺς πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεό.

☦ Τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση...

Τέτοιος είναι ο παράδεισος του Κυρίου. Όλοι θα βρίσκονται μέσα στην αγάπη και από την κατά Χριστόν ταπείνωση όλοι θα χαίρονται να βλέπουν τους άλλους ανώτερούς τους.Η ταπείνωση του Χριστού κατοικεί στους μικρότερους κι αυτοί χαίρονται που είναι μικροί.

- Για να σωθείς είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Για τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση, γιατί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέγει: «Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;»

☦ Στην ΠΑΝΑΓΙΑ την ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ στα αγέρωχα Κύθηρα, ένας παππούς: « πάρε αυτά τα αμάραντα να τα βάλλεις στην εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μέσα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ»

Καλοκαίρι του 2006 για Προσκύνημα στην ΠΑΝΑΓΙΑ την Μυρτιδιώτισσα. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στα Κύθηρα αισθανθήκαμε μια ιερή ανατριχίλα.

Βηματίζαμε πάνω σε χώματα που ποτίστηκαν με μαρτυρικό αίμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών σε διάφορες και επάλληλες ιστορικές περιόδους με καταστροφές – δηώσεις – γενοκτονίες και σκλαβοπάζαρα.

Κάτι μας ακολουθούσε, αλλά δεν θέλαμε να πούμε τίποτε στους άλλους συμπροσκυνητές μας για να μην φοβηθούν καθότι υπήρχαν και παιδιά. Ίσως να ήταν μάρτυρες άλλων εποχών αυτές οι σκιές.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αφού πήραμε τον δύσκολο δρόμο πάνω σε βραχώδεις απολήξεις ξεκινήσαμε κατευθείαν για την ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ των Κυθήρων.

Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι, αλλά το τοπίο μας έδινε πλουσιοπάροχη αμοιβή με εικόνες και μυρωδιές.

☦«ο κακός χρόνος περνιέται ,ο κακός γείτονας όχι». Ούτε σκέψη , ούτε καν συζήτηση για την αποστρατικοποίηση των Ελληνικών νησιών. ΟΧΙ στην επανάληψη της τραγωδίας…

Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορούν σενάρια και υποθέσεις ότι έχει υπογράφει δήθεν συνυποσχετικό μεταξύ των αντιπροσωπειών Ελλάδος – τουρκίας για όρους έναρξης διαπραγματεύσεων που θα συμπεριλαμβάνουν και την τυχόν αποστρατικοποίηση (μερική ή ολική) των Ελληνικών νησιών του ΑΙΓΑΙΟΥ  με υποχώρηση της τουρκικής της στρατιάς του ΑΙΓΑΙΟΥ προς την Ανατολία.

Θα πρέπει να αποφεύγουμε τέτοιες στιγμές να διαχέονται τέτοιες πληροφορίες γιατί μόνο κακό κάνουν.

Και μόνο που το αναφέρουμε βδελυγμία αισθανόμαστε όλοι μας, ενώ έχουμε το προηγούμενο των τεκταινομένων της Ελληνικής χούντας που απέσυρε τον Ελληνική μεραρχία από την Κύπρο για να έχει το κεφάλι της ήσυχο και τις καρέκλες της και σε λίγα χρόνια ζήσαμε την  Κυπριακή τραγωδία.

☦15η ημέρα : δροσοσταλίδες δακρύων σχηματίζονται πέριξ της Οφθαλμικής κόγχης της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, συγκρατούνται επ ολίγον και μετά ρέουν στο πρόσωπο του ΘΕΙΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ.

Αυτό γίνεται συνέχεια όλο το 24ωρο στην εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑΣ στον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ του Βύρωνα.

Τα δάκρυα συγκεντρώνονται κάτωθεν του ξύλινου πλαισίου της εικόνας όπισθεν της  αεροστεγούς υάλινης προστατευτικής προθήκης.

Άξιον απορίας γιατί δεν στεγνώνουν την στιγμή που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές; Η απάντηση είναι ότι η ΠΑΝΑΓΙΑ κλαίει συνέχεια (ακόμη και όταν ο Ιερός Ναός είναι κλειστός)  και έτσι πάντα  όλο το 24ωρο υπάρχει λίμνη δακρύων.

☦ O Μοναχός που παρακάλεσε για έναν Άγγελο

Ένας Γέροντας είπε ότι υπήρχε κάποιος αναχωρητής, που κατοικούσε στην πιο βαθιά έρημο από αρκετά χρόνια κι είχε αποκτήσει χάρισμα διορατικό, ώστε να συναναστρέφεται με τους αγγέλους.

Και συνέβη το εξής: Δύο αδελφοί μοναχοί άκουσαν τα σχετικά μ΄ αυτόν και είχαν την επιθυμία να τον γνωρίσουν και να ωφεληθούν. Βγήκαν από τα κελιά τους και πήγαιναν προς αυτόν με εμπιστοσύνη στην καρδιά. Και αναζητούσαν τον δούλο του Θεού στην έρημο.

☦ Αὐτό πού γεύτηκες παιδί μου στήν προσευχή σου ἐκεῖνο τό βράδυ εἶναι ἡ ἐνέργεια τῆς Χάρης. Αὐτό γύρευε νά σοῦ τό δώσει πάλι ὁ Κύριος, ὅταν θελήσει.

Γνωρίζω ἕναν ἀδελφὸ ποὺ μία μέρα συνάντησε πολλοὺς πειρασμοὺς καὶ πέρασε ὅλη τὴν ἡμέρα ἐκείνη μὲ δάκρυα χωρὶς καθόλου νὰ γευτεῖ (τὴ χάρη).

Καθισμένος λοιπὸν σὲ μία πέτρα κατὰ τὴ Δύση τοῦ ἡλίου ἔβλεπε στὴν κορυφὴ τὸ Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως καὶ κλαίγοντας παρακαλοῦσε, λέγοντας μὲ πόνο:

Κύριε, καθὼς μεταμορφώθηκες στοὺς μαθητές Σου μεταμορφώσου καὶ στὴν ψυχή μου! Πάψε τὰ πάθη, εἰρήνευσε τὴν καρδιά μου! Δῶσε εὐχὴ στὸν εὐχόμενο καὶ κράτησε τὸν ἀκράτητο νοῦ μου!