Διηγήσατο ημίν ο Αββάς Παφνούτιος, ότι: όταν ήμην νεώτερος ησύχαζον πλησίον του Αββά Απολλώ· όταν ήλθεν η Κυριακή των Βαίων επήγον εις τον Γέροντα λίαν πρωΐ και ασπασάμενος αυτόν και ευλογηθείς, εκάθισα πλησίον του, και παρεκάλουν αυτόν, όπως δεχθή με να κατοικήσω μετ᾿ αυτού διότι καθ᾿ όλην την αγίαν Τεσσαρακαστήν μόνος μου κατοικών, πολύ επολεμήθην από τον δαίμονα της πορνείας, αλλ᾿ ο Γέρων δεν συγκατετίθετο.
Η Λάρνακα του Αγίου
μας ανοιχτή! (Μια φορά το χρόνο μονο! )
Βλέπουμε τα άγια λείψανα και το μύρο το οποίο κυλά κάτω απο αυτήν αλλά ακόμη και απο το προστατευτικό τζάμι (γι αυτο ειναι και θολό) και καταλήγει εκτός της λάρνακας !
«Στό χωριό μου
κάποια ἡμέρα μέ πλησίασε ἕνας ἄνθρωπος, τό ὄνομά του Kipazula ὁ ὁποῖος δέν
εἶναι ὀρθόδοξος. Ἦλθε νά μοῦ διηγηθῆ πῶς εἶδε στόν ὕπνο του τόν μακαριστό π.
Κοσμᾶ». Μοῦ εἶπε τά ἑξῆς:
«Κάποια ἡμέρα ἐπῆγα νά ψαρέψω. Ἐπιστρέφοντας στό σπίτι μου ἔπεσα στό κρεββάτι ἄρρωστος. Δέν μποροῦσα οὔτε νά κινηθῶ. Τότε μιά νύκτα εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο: Εἶδα ὅτι ἦλθε καί σταμάτησε κοντά στό σπίτι μου ἕνα αὐτοκίνητο πού ἔτρεχε μέ πολλή ταχύτητα. Ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε ἔξω ἕνας εὐρωπαῖος μέ ἄσπρα ροῦχα καί μεγάλη γενειάδα. Κρατοῦσε στά χέρια του κι ἕνα βαλιτσάκι. Ἐγώ φοβήθηκα πολύ. Αὐτός ἄνοιξε τό βαλιτσάκι του, ἔβγαλε ἕνα μαντήλι καί μέ ρώτησε:
Δεν είναι
διαβατάρικο πουλί, που για μια μέρα
σχίζει τα νέφη και
περνά γοργό σαν τον αγέρα,
ούτε κισσός, π’
αναίσθητος την πέτρα περιπλέκει
ούτ’ αστραπή, που
σβήνεται χωρίς αστροπελέκι,
δεν είναι
νεκροθάλασσα, βοή χωρίς σεισμό,
νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό.
Αρ. Βαλαωρίτης
trelogiannis
Θα προσπαθήσουμε εν συντομία να σας μεταφέρουμε αυτά που μας
ειπώθηκαν από γνωστό μας γέροντα που βίωσε όλες τις πτυχές της σύγχρονης
εκκλησιαστικής ιστορίας , τις καλές και τις κακές.
Γράφει ο Δρ.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
-Θυμάσαι τι έγινε τον Σεπτέμβριο του 2001 κάτω στα βαφτιστήρια της
Μεγαλόχαρης στην Τήνο, όπου και ο ιερός ναός της Ζωοδόχου πηγής και της ανευρέσεως της
ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ της Παναγίας μας, έτσι για να μην τα ξεχνάμε;
Ο γέροντας γνώριζε ότι το είδα και εγώ αυτό το συγκλονιστικό θεοσημείο - γεγονός πολλές φορές εκείνες τις ημέρες προσωπικά .
Αφήστε τους να
λένε. Έγινε και παραέγινε, καλύτερη από κάθε άλλη φορά, με όλους τους
επισήμους παρόντες. Με μπροστάρισσα την Υπέρμαχο Στρατηγό και
μια μυροβλύζουσα κάρα, παρέλασαν με το μυρωμένο κεφάλι ψηλά οι ψυχές των ηρώων
(που οι σοφοί του κόσμου τούτου τούς έχουν για “νεκρούς”), μέσα σε απαλή βροχή
από δάκρυα αγγέλων...
Με το χαμόγελο στα χείλη, έψαλλαν το «Άξιον εστί» σε ποίηση ενός συμπολεμιστή τους, του Οδυσσέα Ελύτη. Στα χέρια κρατούσαν για θυμίαμα άλλοτε ένα χαμένο πόδι, άλλοτε ένα χαμένο χέρι, άλλοτε τις σφαίρες που χτύπησαν κατάστηθα τους νέους Λεωνίδες, άλλοτε τις τελευταίες ανάσες που απέθεσαν στη χιονισμένη χλαίνη οι απόγονοι του Διάκου, άλλοτε τη γλώσσα που ύμνησε την Ελευθερία μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα…
Η Παναγία σώζει την Ελλάδα! Αυτήν την ιερή εικόνα της Παναγίας μας
κρατούσαν φυλακτό οι στρατιώτες μας στο Μέτωπο, τους την προσέφεραν εκ μέρους
του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, οι στρατιωτικοί Ιερείς που ήταν πάντα κοντά τους. Στο
άκρο δεξιά διακρίνουμε το μονόγραμμα του Αρχιεπισκόπου.
[Από τα προσωπικά ενθύμια του μακαριστού Μητροπολίτου Τίτου Ματθαιάκη (στρατιωτικός ιερέας τότε) που την είχε μαζί του καθ όλη την διάρκεια του πολέμου] π.Τιμόθεος Ηλιάκης
Στη Λάρισα την Αγιοτόκο, υπάρχει μέχρι και σήμερα, εποχή έντονης αμφισβήτησης, μεγάλη ευλάβεια των ευσεβών κατοίκων της προς τους Αγίους της Εκκλησίας μας, παλαιούς τε και νέους. Μέσα στην πλούσια πνευματική ζωή της πόλης, με τις πολλές λατρευτικές εκδηλώσεις, την καθημερινή λειτουργική προσευχή, τις Παννυχίδες και Αγρυπνίες, τις Ιερές Παρακλήσεις καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους, τις πρότυπες μαθηματικές και σχολικές Θείες Λειτουργίες και τις δεήσεις, εύκολα καταλαβαίνει κανείς την ευλάβεια και την αφοσίωση θα λέγαμε των ανθρώπων προς τα Αγίους της εκκλησίας μας, οι οποίοι είναι οι φωτεινοί οδοδείκτες της πνευματικής μας ζωής αλλά και οι θείοι πρεσβευτές μας για την κληρονομιά της αιωνίου και ατελευτήτου ζωής…
Ανάμεσα στα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου που αφιέρωσαν όλη την επίγεια ζωή τους στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και που λάμπουν ως φαεινοί αστέρες μέσα στο πνευματικό στερέωμα της Εκκλησίας μας είναι και η τιμώμενη στις 29 Οκτωβρίου ένδοξος και καλλιπάρθενος Αγία Αναστασία η Ρωμαία, η οποία αναδείχθηκε το «Μαρτύρων τό ἥδυσμα», των «ἀσκουσῶν ἡ καλλονή» και των «παρθένων τό ἀγλάϊσμα καί τό σεμνολόγημα», όπως χαρακτηριστικά υμνείται και γεραίρεται μέσα από το απολυτίκιό της. Η πολύαθλος και πανεύφημος οσιοπαρθενομάρτυς του Χριστού Αγία Αναστασία η Ρωμαία γεννήθηκε και έζησε στη Ρώμη τον 3ο μ.Χ. αιώνα.
Την 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος συντάκτου του
περιοδικού «ΖΩΗ» με τραυματίες πολέμου μες στο θάλαμο νοσοκομείου:
«Εκεί πάνω, κύριε, έχουμε γίνει άλλοι άνθρωποι. Να το ξέρετε. Να
το λέτε παντού. Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Η Μεγαλόχαρη είναι μάνα και
προστάτιδά μας».«Με βλέπετε, μας λέει ένας νεαρός τραυματίας πολεμιστής, από το
αντικρινό κρεβάτι.
Εγώ δεν ήμουν θρήσκος. Δεν πίστευα σε θαύματα. Η γριά μάνα μου θυμιάτιζε τα βραδάκια το εικόνισμα της Παναγίας κι εγώ μέσα μου την κορόιδευα. Αλλά τώρα, αν μου τα πει άλλος αυτά, θα τον θεωρήσω εχθρό μου. Σας μιλάω ίσια.
"Ἀθέων ἀγαρηνῶν τα βέλη σύντριψον Δέσποινα καὶ πάσαν ἐπιβουλὴν δαιμόνων ματαίωσον, λαὸν Χριστεπώνυμον σκέπε καὶ φύλαττε, ἴνα πόθω σὲ δοξάζομεν"
(ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΠΗΝΟΥ)