Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Κλαίει η εικόνα - τοιχογραφία ακατάπαυστα της ΑΓΙΑΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗΣ στην
Θεσσαλονίκη σε ένα ταπεινό προσκυνητάρι της επί της Βασ. Όλγας στο ύψος του
Μακεδονία Παλλάς.
Πριν λίγο μας έστειλαν τις φώτο την στιγμή που σημειώνονται στον Λευκό Πύργο επεισόδια από συγκεντρωμένους που διαμαρτύρονται για το lockdown στην Θεσσαλονίκη .
Λένε ότι ένας αγάς στο Μαργαρίτι θέλησε να κάμει την Εκκλησία του
Αγίου Γεωργίου τζαμί. Το Μαργαρίτι τότε ήταν τουρκοχώρι. Κάλεσε λοιπόν τον
παπά, του εξήγησε τον «ιερό σκοπό» του και του είπε αυστηρά:
-Πριν κλείσει μήνας, να μου έχεις παραδώσει την Εκκλησιά!
Τον έπιασε παράπονο τον παπά. Να παραδώσει την Εκκλησία του Χριστού, να γίνει τόπος λατρείας του αντίχριστου; Μα και τί μπορούσε να κάμει; Τελειώνοντας ο μήνας, ο αγάς θα την έπαιρνε με το “έτσι θέλω”! Ένα μήνα ο παπάς λειτουργούσε καθημερινά.
Ναοῦ τὰ ἐγκαίνια, Μάρτυς καὶ θέσιν, Τῶν λειψάνων σου νῦν γεραίρει ἡ
κτίσις.
Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου και Ανάμνηση εγκαινίων του Ναού του στη Λύδδα της Ιόππης
Βιογραφία
Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του
χριστιανισμού σ' όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί
ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό
λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα.
Έγιναν δε μετά την κατάθεση του Ιερού λειψάνου και τα εγκαίνια του Ναού στις 3 Νοεμβρίου και από τότε κάθε χρόνο η Εκκλησία μας, τελεί κατά την ήμερα αυτή την ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του μεγαλομάρτυρα, προς δόξαν Θεού.
(δημοσίευση
της 1 Νοεμβρίου του 2018 - σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα)
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Δεν
πρόκειται να γίνει πραξικόπημα.
Πάει αυτή η
εποχή που γινόταν ανατροπές και επαναστάσεις και μετά απαριθμούσαμε τραγωδίες
βλ. Κυπριακό.
«Θα γίνει
κάτι άλλο», αυτό μας διαμήνυσαν δίχως να μας το προσδιορίσουν πολλοί Πατέρες, αν και σήμερα από τα διαδραματιζόμενα
κάτι ψηλαφούμε . Αντίθετα εμείς προσδιορίζουμε κάτι πολύ δυνατό – πνευματικό
που θα μας ταρακουνήσει όλους.
Η καθημερινότητα μας έγινε άκρως ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.
Είχα την μεγάλη ευλογία να βρεθώ σήμερα σε έναν αγιασμένο χώρο,
ένα Μοναστήρι με μεγάλη ιστορία και πνευματική λάμψη: Την Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ
του Γέροντος, στις καταπράσινες πλαγιές της βόρειας Εύβοιας. Μπαίνοντας στο
Καθολικό για να προσκυνήσω, αμέσως τράβηξε την προσοχή μου η ολόσωμη εικόνα του
Αγίου, στα αριστερά του Ιερού Ναού.
Τι μου έκανε εντύπωση;
Τα αφιερώματα (τάματα) των πιστών!
Δεν επρόκειτο για τα συνήθη χρυσά, αργυρά και άλλα κοσμήματα, που βάζουν στις εικόνες: Αλλά για πολλά ζευγάρια πατερίτσες και άλλα βοηθήματα ανθρώπων αρρώστων, αναπήρων!!!
η φώτο είναι ενδεικτική και όχι σχετική με το κείμενο. Φώτο από fb
Και συνεχίζει το Ουράνιο ανακοινωθέν από καλύβι του Ακροάθωνα «ο πλανήτης
ανακαινίζεται»
-Καλά τα λες Γέροντα, αλλά τα κουράγια φαίνεται να τελειώνουν, του είπαμε.
-άκου τι σου λέω, έρχεται ΦΩΣ , το σκοτάδι φεύγει, όλα φαίνονται με
το τηλεσκόπιο της προσευχής και όχι μόνο.
-έρχεται ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Εμείς παίρνουμε το τηλεσκόπιο του Γέροντα και πάμε να δούμε την Ελλάδα
μας.
«Μου είπε ότι θα ΄ρθουνε βρωμερά έθνη αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, να είστε προσεχτικοί και μεγάλη ομόνοια αναμεταξύ σας, και όταν να ιδείς τίποτας, τελειώνοντας αυτό να κινηθείς με όσους μπορέσεις…» σελ. 147 -148 Στρατηγού Μακρυγιάννη «Οράματα και Θάματα» Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας
Θ.Π.: Αυτή είναι η Άγία και Ουράνια τριας των σύγχρονων Οσίων
Πατέρων την οποία κάποια γερόντισσα
ονόμασε «Ουράνια Παρέα»
Μία εικόνα σαν κι αυτή δόθηκε «υπέρ υγείας», ακριβώς πριν από 13
χρόνια από κάποιους προσκυνητές σε ένα μικρό καλυβάκι κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους. Το
γεροντάκι που έμενε στην καλύβι μόλις πήρε στα χέρια του την εικόνα χαμογέλασε
περίεργα αλλά τόσο γλυκά, έπειτα την
σήκωσε στον αέρα λες και ήθελε να δει μέσα της. Ύστερα την κατέβασε, την πήρε
μέσα στα χέρια του και την φίλησε με πολλή στοργή. Τους γνώριζε όλους αλλά δεν
το είπε…
Ίσως του φαινόταν περίεργο που έβλεπε τους συνασκητές του σε
εικόνα. Την πήρε με μεγάλη ευλάβεια και την έβαλε στο ατημέλητο αλλά συνάμα
γεμάτο εικόνες κρεβάτι του.
Καμιά φορά την παίρνει στα χέρια του και την φυλάει με πολλή
στοργή. Στη συνέχεια την γυρίζει από πίσω και διαβάζει…. «ΜΝΉΣΘΗΤΙ
ΚΎΡΙΕ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΣΟΥ……»
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Είναι βαθειά πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι κάθε εποχή έχει τους δικούς της Αγίους και ότι δεν υπάρχει εποχή χωρίς Αγίους. Ο Άγιος της κάθε εποχής είναι η ζωντανή απόδειξη και κατάδειξη της Χάριτος του Χριστού, της αγάπης του Πατρός και της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος εν τόπω και χρόνω, ανάμεσά μας. Όταν ένας Άγιος φεύγει από τον κόσμο αυτό για την ουράνια κατοικία του, αφήνει στην γενιά που τον γνώρισε το προνόμιο του Ιωάννου του Ευαγγευλιστού. Να μπορεί η γενιά αυτή να αναφωνεί το «όν ακηκόαμεν, όν έωρακαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ον εθεασάμεθα, και αι χείρες ημών εψηλάφησαν» (Α΄Ιω. 1,2).
Κάποιος ιερέας τελείωσε τη Θεία Λειτουργία και κατέλυσε τη Θεία Κοινωνία που είχε απομείνει και ήταν μάλιστα αρκετή ποσότητα. Μετά από λίγη ώρα πέθανε. Πριν τον θάψουν, οι ιατροί του έκαμαν μια τομή στο στομάχι του για να δουν τι συνέβη και δεν βρήκαν τη Θεία Κοινωνία στο στομάχι του, το οποίο ήταν αδειανό.
Πολλοί χριστιανοί, αγνοώντας τη μεγάλη ωφέλεια της νηστείας, την τηρούν με δυσφορία ή και την αθετούν. Και όμως, τη νηστεία πρέπει να τη δεχόμαστε με χαρά, όχι με βαρυγγώμια ή φόβο. Γιατί δεν είναι σ’ εμάς φοβερή, αλλά στους δαίμονες. Φέρτε την μπροστά σ’ έναν δαιμονισμένο, και θα παγώσει από το φόβο, θα μείνει ακίνητος σαν πέτρα, θα δεθεί με δεσμά αόρατα, όταν μάλιστα δεί να τη συνοδεύει η αδελφή της και αχώριστη συντρόφισσά της, η προσευχή. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε: «Το δαιμονικό γένος δεν βγαίνει από τον άνθρωπο, στον οποίο έχει μπεί, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 17:21).
Μέσα στον Ιερό Ναό
του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ στην Θεσσαλονίκη της εσαεί Ρωμιοσύνης γίνονται πολλά. Πολλά
ΘΑΥΜΑΣΤΑ για τους πιστούς και πολλά
άλυτα μυστήρια για τους δυσκολεμένους αδελφούς ημών.
Πολλές φορές γίναμε μάρτυρες έκτατης μυροβλησίας όλων των εικόνων του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ακόμα και ψηφιδωτών αγιογραφιών που στην κυριολεξία έσταζαν το γνωστό μύρο του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Μυροβλήτη.
Ὁ Γέροντας μοῦ μιλοῦσε, ὄχι γιά κάποια ἀποσπασματική καλή μας
προσπάθεια, ἀλλὰ γιὰ ἕνα ἀποφασιστικό, ὁριστικὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν παλιὰ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας
στὴν καινούργια ζωὴ τῆς ἁγιότητας, κατὰ τὴν ὁποία ἐμεῖς ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ὁ
Χριστὸς ἐν ἡμῖν…
…καί γι’ αὐτό τό πέρασμα χρειαζόταν νά δώσουμε ὅλες μας τίς δυνάμεις.