Φώτο η μαρμάρινη
λάρνακα του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΟΥΚΑ του ιαματικού και θαυματουργού- ΒΟΙΩΤΙΑ - Θήβα
"Πρόσθετα περιοριστικά μέτρα ισχύουν από αύριο στις 6 το πρωί μέχρι και την Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 6 το πρωί στην περιφερειακή ενότητα της Βοιωτίας με βάση τα επιδημιολογικά δεδομένα που έχουν προκύψει.
Ότι λέει ένας πνευματικός άνθρωπος αποτελεί για τον άνθρωπο της
ύλης μια φαντασία, διότι η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη
λογική του κόσμου τούτου.
Ωστόσο, όταν συζητά κανείς με έναν άνθρωπο της ύλης μπορεί ίσως να τον κάνει να συμπεράνει ότι υπάρχει τελικά κάτι που κινεί τον κόσμο, και ότι υπάρχει αρμονία στο σύμπαν και δυσαρμονία στη γη.
Όλοι γνωρίζουμε τον
πόλεμο των λογισμών, τον οποίο μας κάμνει ο διάβολος.
Όταν, λοιπόν, κάποια
φορά ρωτήσαμε για το πρόβλημα αυτό τον Γέροντα Πορφύριο, μας είπε:
“Εσείς προχωράτε στο
δρόμο σας. Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανικί,
για να σας αποπροσανατολίσει. Εσείς να μη γυρίζετε να πιάνετε κουβέντα μαζί του
η ν’ αντιδικείτε μαζί του.
Εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας. Αυτός θα σας τραβά από το μανίκι, αλλά εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας και κάπου θα βαρεθεί και θα σας αφήσει”.
Όσο το πνεύμα των
ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή! Ώσπου οι υπερήφανοι υπαίτιοι αυτής της
κρίσης, να παραιτηθούν μπροστά στον Παντοδύναμο. Ώσπου οι άνθρωποι και οι Λαοί
να θυμηθούν, την ακαταλαβίστικη λέξη ''κρίση'' να τη μεταφράσουν στη γλώσσα τους,
ώστε με αναστεναγμό και Μετάνοια να φωνάξουν: ''η Θεία Δίκη''!
Άγιος
Νικόλαος Βελιμίροβιτς
proskynitis
''Ο διωγμός είναι ο άνεμος που ακόμα και τώρα φυσάει για
να καθαρίσει το αλώνι του Κυρίου, την Εκκλησία... λιχνίζοντας τον ανάκατο σωρό
των πιστών, και διαχωρίζοντας «τον σίτον» των μαρτύρων από το άχυρο των αρνητών
(Ματθ. 3:12)''.
Περί φυγής κατά τον διωγμόν, (De Fuga in persecutione), Τερτυλιανού, 'Απαντα τόμος Α΄, Μεταποστολικοί Πατέρες, εκδ. Όρος Αθήνα 2009, (σελ. 491- 496) Proskynitis
Γέροντα, έχει διατυπωθεί
η άποψις, ότι με την τεχνολογική ανάπτυξη και εξέλιξη θα λυθούν όλα τα
προβλήματα. Τι λέτε;
-Το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή βγάλαμε τον Χριστό από την ζωή μας, όσο αναπτυσσόμεθα και εξελισσόμεθα τεχνολογικώς, τόσο κατερχόμεθα και οπισθοχωρούμε ηθικώς. Και σήμερα η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν θεοποιηθεί. Και ίσως επιτρέπει ο Θεός αυτήν την κατάπτωση, για να αντιληφθούμε την υπερηφάνειά μας. «Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς», λέγει ένα τροπάριο της Εκκλησίας.
Θ.Π.: ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΉΣΩ ΤΗ ΦΡΆΣΗ ΠΟΥ ΛΈΕΙ
ΕΝΑΣ ΑΔΕΛΦΟΣ: «ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΠΛΕΟΥΜΕ ΣΕ ΑΧΑΡΤΟΓΡΆΦΗΤΑ ΝΕΡΑ», ΣΤΑ
ΟΠΟΙΑ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΜΕ ΠΛΑΝΗ Ο
ΑΝΤΙΔΙΚΟΣ….
ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ
ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.
ΕΤΣΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ
ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΘΑ ΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ…..
ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΗΝ
ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΣΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ
ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΜΕΝΟΙ….«ΣΩΣΟΝ ΚΥΡΙΕ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΣΟΥ»
Αυτά γράφαμε τον
ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 2015 και σήμερα όλος πλανήτης ετοιμάζεται να πει ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ
της ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Γράφει ο Δρ . Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ποια είναι αυτή η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΑΝΑ που θηλάζει το παιδί της… την Ελλάδα; Γιατί το¨ παιδί¨ της η Ελλάδα αντί να πίνει το γάλα αυτό, το χύνει; Ας μεταφερθούμε στο τέλος της δεκαετίας του 50 και δη στο 1959 στις ημέρες της εκφαντορικής αποκάλυψης των Ιερών Λειψάνων των Νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο λόφο των Καρυών της Θερμής Λέσβου στο καινοφανές συναξάρι εκείνων των στιγμών όπως μας το περιγράφει για πρώτη φορά ο κυρ. Φώτης Κόντογλου και μας αποδίδεται ακόμη σήμερα αυθεντικά μέσα από εμπεριστατωμένες εκδόσεις.
Ἦχος πλ. δ’.
Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας· καί
τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας· καί γέγονας
φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν. Θεοδόσιε Πατήρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε
Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
(ΨΑΛΛΟΥΝ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ)
Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπὸ τὴν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία
ἀνῆκε στὴν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας.
Ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακὸς καὶ ἔφτασε ἕως καὶ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καὶ ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καὶ οἱ δυὸ εὐσεβεῖς καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι.
Ζούμε όλοι σε
εντατικούς ρυθμούς ζωής. Ποικίλα τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι αφορμές που μας
περισπούν. Μας ελκύουν το ενδιαφέρον. Αφιερώνουμε χρόνο. Γεμίζουμε με άγχος και
εσωτερική ένταση.
Είναι τόση και τέτοια η καθημερινή ειδησεογραφία και τόσες και τέτοιες οι δήθεν ανάγκες της εποχής μας που για τους πολλούς είναι άπιαστο όνειρο η ησυχία, η ηρεμία και η μόνωση.
Στο ιστορικό, άγιο και μαρτυρικό Μεσολόγγι που το περικυκλώνουν τόσα
νέρα (ουσιαστικά πλέει μέσα σε αυτά) συνέβη το εξής γεγονός που μας μεταφέρθηκε
προς ΔΟΞΑ του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.
Ένας αξιολύπητος συνάνθρωπος μας, μια δυσκολεμένη ψυχούλα κατέφυγε στο Πετραχήλι του Ιερέα τις γιορτινές ημέρες που ήταν βάσει της ΚΥΑ ανοιχτοί οι Ιεροί Ναοί για να του διαβάσει τις ευχές που έχει η εκκλησία μας για τον εξορκισμό. Τα παρακάτω , όπως μας μεταφέρθηκαν:
Κι έπειτα αναρωτήθηκα: ‘Άραγε εγώ είμαι ελεύθερος; Και τί σημαίνει ελευθερία;’ Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν τα πάθη μου. Πώς να είμαι ελεύθερος όταν καταδυναστεύομαι από αυτά; Είμαι σκλάβος αλυσοδεμένος από τον εγωισμό μου, το θυμό μου, την φιληδονία, την κενοδοξία και τόσα άλλα… Ελεύθερος είναι ο άγιος, αυτός που έχει νικήσει τη σάρκα του και τις κακές ροπές της ψυχής του και είναι κύριος του εαυτού του. Πόσο λίγοι είναι όμως αυτοί! Και πόσοι ακόμα και απ’ αυτούς που με τη Χάρη του Θεού και με σκληρό και επίπονο αγώνα κατάφεραν να νικήσουν κάποια πάθη τους, δεν τα είδαν να επιστρέφουν με ορμή μόλις έχασαν για λίγο την προσοχή τους και τη θεία Βοήθεια; Ελεύθερος είναι αυτός που όταν μπορεί να θυμώσει δε θέλει και όταν θέλει δεν μπορεί. Ελεύθερος είναι αυτός που συγχωρεί, που δεν έχει μέσα του ίχνος μνησικακίας για τους άλλους ό,τι κι αν του έχουν κάνει στο παρελθόν ή στο παρόν.