☦Κυριακή τῆς κρίσεως (ΑΠΟΚΡΕΩ) - Σημεῖον ἀναφορᾶς στή ζωή μας

ΚΗΡΥΓΜΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὅποιον σκέφτεσαι, σ’ αὐτόν καί ἀνήκεις. Ἐάν λαχταρᾶς τόν Ἰησοῦ, θυμᾶσαι πάντοτε τούς λόγους Του. Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, oἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι.

Ὅλες οἱ ἡμέρες, ὅλες οἱ νύχτες, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί μαζί τους ὅλη ἡ δημιουργία, σπεύδουν πρός τήν ἔσχατη ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά τελειώσει τό μυστήριο αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ὁ χρόνος τότε ἑνώνεται μέ τήν αἰωνιότητα, ἑνώνεται τό ἐν χρόνῳ μέ τόν ἀΐδιο Θεό, τό κτῖσμα μέ τόν Κτίστη ἐν Χριστῷ. Ἐκείνη τήν ἡμέρα, ὁ χρόνος θά παύσει νά ὑπάρχει, θά εἰσέλθει μυστηριακά τό κτιστό στό ἄκτιστο, στήν αἰωνιότητα.

Στήν θεία Ἀποκάλυψη ὀνομάζεται ἐσχάτη ἡμέρα[1].Λέγεται καί μεγάλη ἡμέρα[2]. Λέγεται καί ἡμέρα κρίσεως, ἡμέρα ὀργῆς καί ἀποκαλύψεως καί δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ[3].

☦ Αγία Ματρώνα: «Θα βάλουν μπροστά σας τον «Σταυρό» και το «Ψωμί» και θα σας πούν διαλέξτε!»

Η Άννα Βιμπόρνοβα θυμάται… «Επισκέφθηκα την Ματρώνα τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πριν πεθάνει.

–Μη φοβάσαι μου λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι,και θα σηκωθούμε «αλλιώς»…

– Πως αλλιώς; την ρωτάω.

– Να,-μου λέει- θα γυρίσουμε στο «ξύλινο»…

☦ “Ο Θεός ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ”

Με όλη τη δύναμη της αδύναμης φωνής μου κράζω, Κύριε, κι΄ εγώ το ίδιο εναγώνια και έναγχα.

Δεν μου χρειάζεται τίποτα πιο βαθειά και πιο άμεσα από Το έλεός σου. Μια απροσμέτρητη ντροπή με αναγκάζει να χαμηλώνω το βλέμμα. Καθώς βλέπω το ίδιό μου το βλέμμα μέσα μου, αντικρύζω τον προδότη εαυτό μου.

Τίποτα δεν μου κοστίζει τόσο πολύ, όσο το ότι προσέβαλα και πλήγωσα την αγάπη Σου.

☦ «Δηλαδή τρεις λαϊκοί, εκ των οποίων ο ένας αβάπτιστος, αισθάνονται την άρρητη και υπερκόσμια ευωδία κι' εμείς, τάχα μοναχοί και ασκητές, τίποτα»

Βγήκαμε απ' τις κατάψυχες και πυκνοδασωμένες κατηφόρες και χαμηλώνοντας αρκετά «πιάσαμε» να προσπερνούμε της Ευωδιάς τα ξέφωτα, όπου ούτε ίχνος χιονιού υπήρχε κι' όπου αισθητό μας έγινε το άλλο κλίμα με σαφή τα δείγματα της ανοίξεως, λες και βρεθήκαμε απ' την μια στιγμή στην άλλη σε άλλη ήπειρο και γεωλογική ζώνη. Μας άγγιζαν τής σουσούρας τα θυσανωτά χειμιωνανθάκια, μας χαιρετούσαν δειλά απ' τα πλάγια αρκετές τολμηρές ανεμώνες.

☦ Θεϊκή φωτιά στο Άγιο Ποτήριο

Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος αλλά αφανής λευίτης, ο π. Ιωάννης.

Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας. Τις καθημερινές εργαζόταν στα χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία.

Στη Θεία Λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς. Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξη του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το «Σε υμνούμεν...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο.

☦ «μόλις σηκωθώ τη νύχτα, αρχίζω πρώτα το κανόνι»

Το Σάββατο και την Κυριακή ο Πατήρ Παϊσιος πήγαινε να λειτουργηθή άλλοτε στο Κελλί των Δανιηλαίων και άλλοτε στη Μικρά Αγία Άννα ή πιο μακριά στην Κερασιά. Συνήθως έφευγε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, χωρίς να κερασθή, και σε όλους τους Πατέρες έκανε εντύπωση η ασκητική μορφή του, καθώς και τα μετρημένα λόγια του.

☦ Η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό.

Είπε ο Κύριος: Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Αληθινή μετάνοια δεν είναι μονάχα το να θλίβεται κανείς για τα αμαρτήματα που έχει διαπράξει, αλλά η πλήρης μεταστροφή της ψυχής από το σκότος προς το φως, από τα γήινα προς τα ουράνια, από το εγώ προς τον Θεό!

☦ ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΔΩΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ….

EΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΔΩΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΛΕΝΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ   ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.  ΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΓΡΑΨΟΥΝ ΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ.

☦ “...με τα ευωδιαστά κομποσκοίνια τους να δέονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου...”

[...]Πήραμε την μικρή ανηφόρα πάνω από το αγίασμα του Αη Γιωργιού και βρεθήκαμε στο πιο γαληνεμένο αγνάντι, στο κοιμητήρι της Ξενοφώντος. Ήταν το πιο όμορφο και αληθινά ζωντανό κατευόδιο στην πορεία της νέας μέρας: Ξενοφωντινοί Πατέρες στα σεμνά μνήματά τους ….

Τους Σταυρούς τους, αγκάλιαζαν τα τριμμένα από την προσευχή και το χρόνο κομποσκοίνια τους. Σκέφτηκα ότι ήταν το μόνο ταιριαστό στο τελευταίο επί γης καταφύγιό τους.

☦ Σε μία εκκλησία του Γαλατά την Μεγάλη Σαρακοστή του 1954

Μία πραγματική ιστορία με κρυπτοχριστιανούς της Πόλης- Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου

Σέ μία Ἐκκλησία τοῦ Γαλατά στήν Πόλη, ὅπου συχνάζουν οἱ ναυτικοί καί ταξιδιῶται ν’ ἀνάψουν τό κεράκι τους γιά τούς δικούς τους καί τό καλό ταξείδι πρός τίς φουρτουνιασμένες θάλασσες τοῦ Πόντου. Ἐκεῖ τή Μεγάλη Σαρακοστή τοῦ 1954  πῆγε νά λειτουργήση καί νά ξομολογήση τούς Χριστιανούς κάποιος Γέρων Πνευματικός*, γιά πρώτη φορά ἐπισκεπτόμενος τήν Πόλη.

☦ Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι...

Ψυχοσάββατο. Πολλές οι απουσίες σας, είστε πολλοί εσείς που κινήσατε νωρίς ή ταλαιπωρηθήκατε στο φευγιό σας.
Και μεις εδώ, εγκλωβισμένοι σε βίο -ενίοτε αβίωτο-κάτω από τσιμεντόπλακα βαριά.

Για σας ο χρόνος είναι αίσθηση ανύπαρκτη, για μας ρολόγια αγχωτικά και ξεκούρδιστα.

☦ Άγιος Παΐσιος: “Ο μοναχός είναι φάρος πάνω στα βράχια”

-Δεν μπορούσα να καταλάβω πως δικαιολογούν μερικά πράγματα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μου λύθηκε η απορία όταν πέρασαν από το καλύβι δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από τη Ρώμη.

-Τί κάθονται οι μοναχοί εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;