Ο χρόνος που
ξοδέψαμε για την προσευχή του Ιησού, είναι ο πιο πολύτιμος από όλους τους
πολύτιμους χρόνους, διότι τον επενδύουμε εις χρυσό, με τόκο άπειρο!
Ο χρόνος αυτός δεν
θα χαθεί, εις πάντας τους αιώνες.
*Γέροντας Εφραίμ
Δικαίος της Σκήτης του
Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους*
apantaortodoxias
Ο κ. Άγ. Κ., κάτοικος Θεσσαλονίκης, μας γράφει: «Θα ήθελα κι εγώ, αν μου επιτρέπετε και έχω την ευλογία σας, να αναφερθώ σε ένα θαύμα της Παναγίας που συνέβη στη μακαρίτισσα τη μάνα μου, όταν ήρθε σαν προσκυνήτρια στην Ιερά Μονή σας, κατά την ανώμαλη περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1946-49. Η μάνα μου καταγόταν από το Πρωτοκκλήσι. Είχε πέντε παιδιά· τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι. Μέναμε τότε στο Σουφλί, ως ανταρτόπληκτοι. Περνούσαμε πολύ δύσκολες μέρες.
από το Γεροντικό
ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ιστορία διαβάζομε στη βιογραφία του Οσίου
Μακαρίου του Αιγυπτίου:
Ένας άσωτος νέος στην Αλεξάνδρεια γοητεύτηκε από την ομορφιά μιας παντρεμένης γυναίκας, που ήταν παράδειγμα τιμιότητας και σωφροσύνης. Επειδή κατάλαβε πως ήταν αδύνατον να την παρασύρη στα δίχτυα του με άλλο τρόπο, πήγε σ’ ένα μάγο και του έταξε πολλά χρήματα, αν κατώρθωνε με τη σκοτεινή του τέχνη να τη φέρη στο σκοπό του. Ούτε έτσι όμως κατάφερε αυτό που ήθελε.
Πέρασε τὸ χθές, πέρασε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα, πέρασε κι
αὐτὴ ἡ ἑβδομάδα κι αὐτὸς ὁ μήνας, κι αὐτὸς ὁ χρόνος. Πόσο εὔκολα περνᾶ τὸ χθὲς κι ἔρχεται τ'
αὔριο! Πότε πέρασαν τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μας! Ἄλλαξαν πολλὰ πράγματα στὸ πέρασμα
τοῦ χρόνου. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε φθάνουμε στὸ τέλος τῆς ζωῆς μας.
Ὁ ἄπ. Ἰάκωβος γράφει: «ποὶα γὰρ ἡ ζωὴ ὑμῶν; ἀτμὶς γὰρ ἔσται ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ἔπειτα δὲ καὶ ἀφανιζομένη» (Ἰακ. 4. 14). Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου φεύγει τόσο γρήγορα, ὅπως ὁ ἀτμός.
Βαρδάκας Κωνσταντίνος,
Πηγή: Μαρτυρίες Προσκυνητών,Γέροντας Παΐσιος Ο Αγιορείτης
1924-1994, Β’ ΤΟΜΟΣ Θεσσαλονίκη 2013. Εκδόσεις Αγιοτόκος Καππαδοκία.
Το 1995, στην ονομαστική μου γιορτή, ένας άδελφικός μου φίλος μου χάρισε κάποιο από τα πρώτα βιβλία που κυκλοφόρησαν για το Γέροντα Παΐσιο. Ήδη από τα προηγούμενα χρόνια, πολλοί γνωστοί μου μου ανέφεραν θαυμαστά περιστατικά και γεγονότα που έζησαν από την προσωπική επαφή τους με το Γέροντα. Έτσι, θεώρησα το δώρο αυτό ιδιαίτερη ευλογία και άρχισα να το διαβάζω αμέσως μόλις το πήρα στα χέρια μου, συντομεύοντας μάλιστα, για το λόγο αυτό, τα ευχετήρια τηλεφωνήματα που στο μεταξύ δεχόμουν.
Ήταν 2 Ιουνίου 1979 απόγευμα. Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο κελλί
της Παναγούδας χωρίς να προλάβει να τα τακτοποιήσει. Ετοιμαζόταν
για τον εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε ποιος άγιος εόρταζε την
επόμενη ,αλλά εκείνος δεν θυμόταν. Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει
και έφυγε βιαστικός, γιατί σουρούπωνε.
Την συνέχεια την διηγήθηκε ο γέροντας ως εξής: «Είχα τα Μηναία σε κιβώτια . Έψαχνα να βρω τα γυαλιά μου για να δω τον άγιο της ημέρας και δεν τα έβρισκα. Για να μην χάνω χρόνο, έκανα τον εσπερινό με το κομποσκοίνι λέγοντας: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών».
Φαίνεται ήταν λίγο απρόσεκτοι στον τομέα αυτό και υπήρχε μια φιλονικία. Και εκεί, λέει, που είμαι έτοιμος να τους διαλύσω όλους -γιατί σίγουρα μια αδελφότητα μοναστική, αν φιλονικούν θα διαλυθούν. Σε ένα σπίτι άμα τσακώνονται θα διαλυθούν. Σε μια δουλειά άμα τσακώνονται θα διαλυθούν. Φυσικό είναι- και λέει: "Εκεί που είμαι έτοιμος να τους διαλύσω όλους, δυστυχώς κάθε βράδυ μού χαλούν τις δουλειές μου! Μου χαλούν τα δίχτυα και τις παγίδες μου!". Του λέει ο γέροντας: "πως σου τα χαλούν;" Του λέει: "διότι κάθε βράδυ βάζουν όλοι μετάνοια και λένε συγχωρέστε με! Ό,τι έγινε σήμερα, συγχωρέστε με!".
«Όταν εσύ αναπνέεις, μην ξεχνάς εκείνους που πνίγονται!».
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΣΥΜΕΩΝΟΒΑ ΣΑΧΑΡΩΦ
(Κατά σάρκα αδελφή του
Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ 1896–1993)
apantaortodoxias
Οι Άγιοι 7 αόρατοι ασκητές,
έως ότου παραμένει η εικόνα
τής Πορταϊτισσας στό Όρος,
θά υπάρχουν και αυτοί...
Εσείς τί λέτε, οι Η
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΤΑ ΦΩΤΊΖΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΊΩΝ, αόρατοι αυτοί ασκητές, δέν φανερώνονται
σέ μερικούς Γέροντες;
Δέν τούς
πληροφορούν;
Ή μήπως ο Γέροντας Ευθύμιος στήν Καψάλα, ή ο Γέροντας Παρθένιος, ή ο Γέροντας Γαβριήλ, είναι παιδαρέλια καί τήν πατήσανε;
Διαβάζοντας σε ένα
δημοσίευμα του fb την απάντηση του αγίου Παϊσίου σε ερώτηση ενός ιερέως, ότι
δηλαδή ίσως θα έβρισκε τους αγίους που έψαχνε σε κακόφημη περιοχή της
Θεσσαλονίκης, ενθυμήθηκα το παρακάτω περιστατικό.
''Πριν από είκοσι περίπου έτη, ήμασταν στην Δράμα με δύο ευλογημένους Ιερομονάχους από το Άγιον Όρος και ένα συγγενικό τους πρόσωπο. Ψάχνοντας για να βρούμε τα ΚΤΕΛ, σταματήσαμε σε ένα καφενεδάκι για να ρωτήσουμε και ήρθε ένας ατημέλητος άνθρωπος, ίσως και πιωμένος και πέφτοντας στο χέρι του ενός Ιερομονάχου, που καθόταν στην θέση του συνοδηγού, έκλαιγε και έλεγε:
Εἶχε πεῖ ὁ ὅσιος ὅτι θά φανερώσει σημεῖο γιά τήν πραγματοποίηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν τιμίων λειψάνων του. Τά πρῶτα χρόνια ὅσοι ἐπιχείρησαν ν' ἀνοίξουν τόν τάφο του ἔφυγαν ἄπρακτοι, γιατί ὁ ὅσιος, μέ τόν τρόπο πού ἐκεῖνος γνώριζε, δέν τούς τό ἐπέτρεψε. Ἀναφέρεται ὅτι καί φωτιά βγῆκε σ' ἐκείνους πού θέλησαν βιαστικά, ἐπιπόλαια καί περίεργα νά πραγματοποιήσουν τήν ἐκταφή του.
Όσιος Γεώργιος
Καρσλίδης
