Όλα αυτά τα παράδοξα, που συμβαίνουν στις ημέρες μας, δηλ. οι πυρκαϊές, οι πλημμύρες, οι σεισμοί, η πείνα και οι λοιμικές ασθένειες, που πλήττουν ολόκληρο τον πλανήτη μήπως είναι σημάδια του Ουρανού; Μήπως ο Πανάγαθος Θεός μας δίνει το μήνυμα, ώστε από την αμαρτωλή ζωή, την ασέβεια και την απομάκρυνσή μας από τον Ναό, να επιστρέψουμε και πάλι στην πατρική αγκαλιά Του, για να γλυτώσουμε και να σωθούμε, όπως ό Άσωτος υιός;
Κάποιος πλούσιος
χριστιανός επισκέφτηκε κάποτε έναν Ερημίτη και φεύγοντας, του πρόσφερε ένα γερό
φιλοδώρημα. Εκείνος όμως με κανένα τρόπο δεν ήθελε να το δεχθεί.
-Πάρε το αββά, τον παρακαλούσε ο επισκέπτης, και μοίρασε το στους φτωχούς.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ
ΠΡΟΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΠΟΥ ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ
ΑΥΤΩΝ ΑΓΙΩΝ.
ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΝΑ
ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΔΙΝΟΝΤΑΙ .
"Εκτός από τις Ροβιές, η φωτιά καίει ανεξέλεγκτα στο χωριό Κουρκουλοί και κατευθύνεται πλέον προς Σκεπαστή, ενώ το άλλο μέτωπο σταμάτησε λίγο πριν το Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, το οποίο εκκενώθηκε, αν και τρεις μοναχοί αρνήθηκαν να το εγκαταλείψουν. Άλλο μέτωπο είναι στη Δαμιά, ενώ υπάρχει ένα ακόμη μέτωπο στο Καλαμούδι κάτω από τη Μονή Οσίου Δαβίδ."
Ήταν ένας νεαρός στρατιώτης, ο οποίος ζούσε άτακτα. Αλλά, αγαπούσε την Υπεραγία Θεοτόκο και την παρακαλούσε συχνά να τον βοηθήσει.
Μια μέρα, που κατάκοπος και πεινασμένος από δύσκολες στρατιωτικές υποχρεώσεις, βρισκόταν μόνος σ’ ένα άγριο μέρος, παρουσιάστηκε μπροστά του η Παναγία. Κρατούσε στα χέρια της ένα πιάτο καλό φαί και ένα κανάτι με νερό.
ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑ ΘΑΡΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ
2015
Όπως αφηγήθηκε
πρόσφατα δημόσια ο γνωστός σε όλους πατήρ Ανανίας Κουστένης, λίγο πριν τις
Εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, σε κάποιο μέρος της ελληνικής επικράτειας,
πήγαινε ένας παπάς να λειτουργήσει με το αυτοκίνητό του. Και στον δρόμο τον
σταμάτησε ένας άλλος παπάς και του λέει:
"Θα με πάρετε και εμένα πάτερ";
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η Μεταμόρφωση του Χριστού έχει σαν κυρίαρχο στοιχείο την πλούσια φωτοχυσία (βλ. και ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 433, Αύγ. 2019). Το πρόσωπο του Χριστού έλαμψε «ως ο ήλιος» και τα ενδύματά του έγιναν αστραφτερά και εντελώς λευκά «ως χιών» και «ως το φως». Ταυτόχρονα το σύννεφο που σκέπασε τον Χριστό και τους δύο προφήτες, Μωυσή και Ηλία, ήταν φωτεινό. «Ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς».
«Μια φορά – διηγείται ο παππούς – ανεβαίνοντας κατά τον χειμώνα το χιονισμένο μονοπάτι, όταν κοντέψαμε στην Παναγία, είτε από δαιμονικήν ενέργειαν, είτε για να μας δοκιμάσει η Παναγία μας, έπιασε μια τόσο πυκνή ομίχλη, ώστε δεν βλέπαμε ούτε βήμα μπροστά μας. Μου λέει ο Γέροντας : “π. Αρσένιε, εδώ πάνω οι τόποι είναι επικίνδυνοι. Μπορεί να πέσουμε σε κανέναν γκρεμό. Καλύτερα ας διανυκτερεύσουμεν εδώ και το ίδιον είναι”.
Φώτο: Η Μεγάλη Παναγία των Θηβών
Κατά το Μάιο του 1929,
τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν
τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν
υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία
της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την
επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο
έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.
Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.
Ό ρασοφόρος Βασίλειος ήταν από μικρός βοσκός προβάτων. Πριν να έλθη στην Συχάστρια, ασκήθηκε ένα διάστημα στην σκήτη Κοζάντσεα της επαρχίας Μποντοσάνη.
Εκεί είχε το ίδιο διακόνημα. Και για την ενάρετη ζωή του ο
πονηρός εχθρός του προξενούσε πολλούς πειρασμούς. «Ένα βράδυ, όταν διάβαζε το
ψαλτήρι, του εμφανίσθηκε ο διάβολος με την μορφή ενός πουλιού, το οποίο μπήκε
μέσα στην φωτιά, σκόρπισε τα αναμμένα κάρβουνα με αποτέλεσμα να ανάψουν φωτιά
το ποιμνιοστάσιο και τα πρόβατα.
«Άλλοτε εφόβιζε το κοπάδι του, επήγαινε στα σκυλιά και τα σκότωνε. Και όλα αυτά επειδή δεν μπορούσε να υπομείνη την φλόγα της προσευχής του. «Όμως ο νέος στρατιώτης του Χριστού δεν τρόμαζε από τις παγίδες του διαβόλου και ουδέποτε άφηνε την σκέψη του να διασκορπίζεται κατά την ώρα της προσευχής του.
Τελειώνω μὲ ἕνα ἄλλο
περιστατικό, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὸ ᾿77, ἐκεῖ στὸ Καλυβάκι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ἐγώ, ἐν τῷ μεταξύ,
ἤμουν διάκονος ἤδη. Πῆγα τὸ πρωΐ στὸν Γέροντα. Μόλις μὲ εἶδε ὁ Γέροντας, ὅπως
πάντα ἀστειευόμενος, μοῦ λέει: «Καλῶς τὸν διάκο. Καὶ μοῦ ἔλειπε ἕνας διάκος γιὰ
τὴν πανήγυρι».
Λέω: «Νά, ἦρθα».
Λέει: «Παρήγγειλα 100 κιλὰ ψάρι, θά ᾿ρθοῦν οἱ Δανιηλαῖοι, θά ᾿ρθοῦν οἱ Θωμᾶδες, θά ᾿ρθοῦν αὐτοί… Θά ἔχουμε Δεσπότη, θά ᾿ χουμε, ξέρω ᾿γώ, αὐτά, θὰ κάνουμε πανήγυρι».
Να παρακαλάς το Θεό να
συγχωρήσει τις αμαρτίες σου.
Κι ο Θεός, επειδή θα
τον παρακαλάς πονεμένος και ταπεινωμένος
Θα σου συγχωρήσει τις
αμαρτίες σου
Και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.
