Στιγμιότυπο από την
φετινή λιτάνευση του σεπτού λειψάνου της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής
Τα έτη 1950-1954 οι κομμουνιστές ήθελαν να θάψουν το λείψανο της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής στο Ιάσιο αφού τους ενοχλούσε ο μεγάλος αριθμός των προσκυνητών.
Με το διάβασμα, με την
πνευματική συζήτηση, την προσευχή, την νηστεία, την αγρυπνία....τον εχθρό τον
κτυπάς εις το κεφάλι, εις τα πόδια, εις τα χέρια τρόπον τινά.
Με την νοερά προσευχή, τον κτυπάς εις την καρδιά, δια τούτο και αντιδρά τόσο έντονα. Λέγετε την ευχή: ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''.
Η Βατοπαιδινή Αδελφότητα σε κλίμα συγκίνησης και
κατάνυξης, την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021, τέλεσε την ανακομιδή των λειψάνων του
μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, πνευματικού γεννήτορος και ποδηγέτη της
Αδελφότητος και νέου κτήτορος της Μονής, 12 έτη από την ημέρα της εις Κύριον
εκδημίας του.
orthodoxianewsagency
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης
καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια λευιτική. Ὁ ἱερέας πατέρας του εἶχε γεννηθεῖ στὸ
Γεράκι τῆς Λακωνίας καὶ ἡ μητέρα του στὶς Γοῦβες Μονεμβασιᾶς. Τὸ 1770, τὴν
περίοδο τῶν Ὀρλοφικῶν, ἔγινε στὴν περιοχὴ ἐπιδρομὴ Ἀλβανῶν ποὺ ἔφερε τὴν
καταστροφή.
Ὁ πατέρας του φονεύτηκε ἐνῶ ἡ μητέρα του καὶ ὁ ἴδιος αἰχμαλωτίστηκαν καὶ ὁδηγήθηκαν στοσκλαβοπάζαρο τῆς Λάρισας. Καὶ οἱ δυὸ πουλήθηκαν σὲ ἕναν Ὀθωμανὸ ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ὁ ἀφέντης τοῦ Ἰωάννη, ἐπειδὴ ἦταν ἄτεκνος, ἐπεδίωκε νὰ υἱοθετήσει τὸ μικρὸ ὀρφανὸ Χριστιανόπουλο.
Απόγευμα Δευτέρας 18 Οκτωβρίου του 2021 πλήθη πιστών συμμετείχαν στο Ιερό Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου στον Ιερό Ναό του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ στον Βύρωνα , όπου και η Εφέστειος Εικόνα της Δακρυορροούσης αδιάλειπτα εδώ και 13 μήνες και Μυροβλήτισσας από την Μεγάλη Τέταρτη ΠΑΝΑΓΙΑΣ της επονομαζόμενης Παρηγορήτριας.
Κάθε πιστός και ένας καημός που σήκωνε πολλά προβλήματα.
Σε μία τηλεοπτική συνέντευξη με έναν αρκετά πλούσιο
επιχειρηματία.
Ο παρουσιαστής το ρώτησε:
Ποιο είναι αυτό που σε έκανε να νιώθεις την πραγματική
ευτυχία.
Απάντησε:
Εύκολο είναι να αρχίσω να κατηγορώ τους άλλους, το αφεντικό μου, τον συνάδελφό μου, τον γείτονά μου, τους συγγενείς μου, τον/την σύζυγό μου, το παιδί μου. Το δύσκολο είναι να δείξω έλεος και συγκατάβαση, αποδοχή και υπομονή.
Το πρώτο είναι εύκολο διότι τρέφεται από τον εγωισμό μου, από την μεγάλη ιδέα που έχω για τον εαυτό μου, για την τάση που έχουμε όλοι μας να δικαιώνουμε τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις μας.
Ἱερομόναχος Εὐσέβιος
«Ἡ εἲσοδος τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη καρδιά γίνεται μέ δύο
τρόπους. Ἢ μ’ ἓνα ἀπ’ εὐθείας φωτισμό, εἰρηνικά. Ἢ μέ τή συνοδεία γεγονότων
συγκλονιστικῶν, πού εἶναι ἓνα σκληρό μάθημα θεογνωσίας.
Μέ τόν δεύτερο τρόπο, ὂχι σπάνιο, κατακτῶνται οἱ πολλοί. Εἶναι, τότε, ὂχι ἁπλῆ εἲσοδος, ἀλλά μοιάζει μᾶλλον μέ ἐπιδρομή φοβερή.
{Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ έχει δώσει υπόσχεση στον κλήρο της να
τον φυλάγει και να τον προστατεύει μέχρι Δευτέρας Παρουσίας, και την υπόσχεση
της αυτή δεν την παίρνει πίσω. Ας αναμένουμε λοιπόν το "θαυμαστό"
εκείνο γεγονός το οποίο θα κάνει όλα τα σύγχρονα γένη των Αγαρηνών να
εγκαταλείψουν, όπως και τότε την πατρίδα μας. Αμήν.}
Από το Συναξάριον του Μηναίου των Αγιορειτών Πατέρων διαβάζουμε:
Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους εκστράτευσαν πολυάριθμα γένη Αγαρηνών κατά της Κωνσταντινουπόλεως διά ξηράς και διά θάλασσης, εις πλήθος αναρίθμητον. Ο δε Αμιράς και αρχηγός αυτών μαθών, ότι εις το Όρος Άθω ήσαν πολλαί Μοναί, παραλαβών δεκαπέντε πλοία πολεμικά, ήλθον εις το Όρος και ηγκυροβόλησαν εις την Μονήν των Ιβήρων. Ευθύς τότε ορμήσαντες περιεκύκλωσαν αυτήν ως θήρες άγριοι και ανήμεροι. Οι δε Μοναχοί, ιδόντες το πλήθος των επιδρομέων και την οργήν εκείνην την άτακτον, εισέλθόντες εις τον θείον Ναόν, έλαβον τα ιερά Σκεύη και την πάνσεπτον Εικόνα της Θεοτόκου και έκρυψαν αυτά εις τον Πύργον, όπου είχον το σκευοφυλάκιον, εις το οποίον εκρυφθήσαν και αυτοί.
Άλλην φοράν τον ερωτήσαμεν [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή]:
– Δεν είδες καμμίαν φοράν άγγελον;
Και μας απήντησεν:
– Όπως τους περιγράφει η Εκκλησία μας είδα δύο φοράς. Μίαν φοράν εις τον Άγιον Βασίλειον, όπου μου μετέδωσε το Σώμα και Αίμα του Χριστού και μίαν φοράν εις την Μικράν Αγίαν Άνναν μέσα εις το εκκλησάκι· βάδιζε, μπροστά από τον διάκον που εθυμίαζε, με ένα μεγάλο κερί, και όπου πήγαινε ο διάκος, προπορεύετο αυτός και μετά μπήκαν μέσα εις το Βήμα.
Αρχιμ. Δημήτριος Καββαδίας
Η ιστορία της Εκκλησίας κατά τον 16ο αιώνα είναι γεμάτη γεγονότα που επισώρευσαν σε αυτήν και την πατρίδα η Τουρκοκρατία και η Ενετοκρατία. Υψηλός ήταν ο φόρος του αίματος που πλήρωνε η πατρίδα μας στον Τούρκο δυνάστη, και μεγάλες οι απώλειες του ποιμνίου από την προπαγάνδα των Καθολικών στα Ενετοκρατούμενα νησιά. Οι δύο πόλοι που συμπίεζαν ασφυκτικά τα πράγματα ήταν ο σκοταδισμός που επέβαλλαν οι Οθωμανοί και η αλλοτρίωση που προκαλουσαν οι Ενετοί. Ωστόσο ο 16ος αιώνας είναι και αιώνας πνευματικής αναγεννήσεως. Τότε έζησαν και έδρασαν οσιακές μορφές της Εκκλησίας μας που αγωνίσθηκαν όντως ηρωϊκά για την διατήρηση της Ελληνορθοδόξου παραδόσεως ιδρύοντας μοναστήρια-προπύργια πνευματικής αντιστάσεως μέσα στην γενικότερη αρνητική κατάσταση.
1. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η Όσια Ματρώνα γεννήθηκε γύρω στο 1400 μ.X. Καταγόταν από το χωριό Bολισσός την Χίου. Ο πάτερας την ήταν από τούς πλουσιώτερους και επισημότερους του χωριού. Και οι δυο γονείς ήταν και καλοί Χριστιανοί. Είχαν άλλες 6 θυγατέρες και την Μαρία επτά (έτσι την λέγανε στην αρχή). Η Μαρία προτίμησε καλύτερα να μείνει παρθένος και να γίνει Νύμφη του Χριστού. Αλλα η πραγματική παρθενία δεν είναι εύκολο να κατορθωθεί μέσα στον κόσμο και στη συναναστροφή των πολλών. Γι’αυτό αναχώρησε κρυφά και πήγε σε ένα βουνό του χωριού που λέγεται Kατάβαση.