☦ Σπάζοντας τα δεσμά του θανάτου

 Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος

Κάθε Κυριακή, δια μέσου των αιώνων, η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύττει την Ανάσταση του Χριστού.[1] Κάθε Κυριακή ξαναζούμε για άλλη μια φορά τη χαρά ότι «Χριστὸς Ἀνέστη». Και αυτή η χαρά μας είναι τόσο βαθειά και διάχυτη, ώστε μαρτυρείται αφ’ εαυτής:  ευφραινόμαστε όχι μόνο επειδή ο Χριστός αναστήθηκε, αλλά και επειδή η Ανάστασή Του είναι για μας η αρχή μιας νέας, πρωτοφανέρωτης ζωής. Στον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που διαβάζεται στους ναούς μας τη νύχτα της Αναστάσεως, λέει ότι «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι…», και εμείς συνεχίζουμε να μεταδίδουμε το μήνυμα αυτό από γενιά σε γενιά. Είναι όμως το μήνυμα αυτό αληθινό; Δεν βλέπουμε ότι ο θάνατος θερίζει γύρω μας; Δεν υπάρχουν μνήματα και δίπλα στις χριστιανικές εκκλησίες; Πώς μπορούμε να λέμε «νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι;», ότι ο Χριστός «ἐπάτησε τῷ θανάτῳ τὸν θάνατον»;

☦ Ποιά ΑΓΙΑ εικονίζεται με δισκάριο που φέρει τους μαστούς της και γιατί;

«Νούς όσιος, αυτοπροαίρετος τιμή εκ Θεού, και πατρίδος λύτρωσις»

Η Αγία Μάρτυς Αγάθη καταγόταν από την Κατάνη της Σικελίας. Το λατινικό Μαρτύριον, που είναι αρχαιότερο, όπως και το Εγκώμιον, που συνέταξε ο Πατριάρχης Μεθόδιος, δεν αναφέρουν την ιδιαίτερη πατρίδα της. Αντίθετα ο Άγιος Συμεών ο Μεταφραστής σημειώνει ότι τόπος καταγωγής της Αγίας ήταν το Παλέρμο. Την πληροφορία αυτή υιοθέτησαν αβασάνιστα και οι υπόλοιποι Συναξαριστές, επώνυμοι και ανώνυμοι. Την καταγωγή της Αγίας Αγάθης από την πόλη της Κατάνης ενισχύει και ο Άγιος Πέτρος, Επίσκοπος Άργους, στο Εγκώμιον που έγραψε για τον σικελικής καταγωγής, από την πόλη της Κατάνης, Επίσκοπο Μεθώνης Αθανάσιο. Ο Άγιος Πέτρος αναφέρει μάλιστα ότι στην πόλη αυτή η Αγία γεννήθηκε, ανατράφηκε και μαρτύρησε.

☦ Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με”

Η Θεοτόκος είναι το σπουδαιότερο και αγιώτερο πρόσωπο, που παρουσίασε η γη. Ποία άλλη ξεπέρασε στην αγιότητα όλους τους Αγίους, τους Προφήτες, τους Πατέρες, τους Ασκητές, τους Μάρτυρες, τους Αποστόλους; Πρώτη μετά τον Ένα είναι η Παναγία, η Αειπάρθενος Θεοτόκος, αυτή είναι, κατά τον θεολόγο Άγιο Γρηγόριο, η «μετά Θεόν, Θεός». Γι’ αυτό και δεν ονομάζεται απλώς Αγία, αλλά Παναγία.

☦ Ασκητής "η Ελλάδα έχει ψηλά βουνά αλλά της έριξε ο ΘΕΟΣ μερικές χούφτες αλάτι (θάλασσα) και την έκανε Πεντανόστιμη" "Αυτήν την νοστιμιά θέλουν να μας χαλάσουν"

ΠΙΝΔΟΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΕΡΘΕΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ     https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com

☦ «Τίποτα δεν σώζει τόσο σίγουρα τον άνθρωπο, όσο η βαθιά ταπεινοφροσύνη. Αυτή είναι ο θρόνος της αγάπης και όλων των άλλων αρετών» Αγ. Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

☦ ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ

Ένας αυθεντικός καθοδηγητής

Ένας από τους αγίους της Εκκλησίας μας, πού τιμάται τούτο το μήνα, είναι ό άγιος Ισίδωρος ό Πηλουσιώτης. Στίς 4 λοιπόν Φεβρουαρίου τιμάται ό μεγάλος αυτός Θεολόγος καί ανθρωπολόγος, πού συγκέρασε αρμονικά την «εν Χριστώ» άσκηση με τη ζωντανή Θεολογία. Ό άγιος Ίσίδωρος γεννήθηκε το 350 μ.Χ. στο Πηλούσιο της Κάτω Αιγύπτου, γι' αυτό ονομάστηκε Πηλουσιώτης. Καταγόταν από ευκατάστατη οικογένεια καί μορφώθηκε με μεγάλη επιμέλεια στη γενέτειρα του κι αργότερα στην Αλεξάνδρεια, κοντά στο μεγάλο Θεολόγο Δίδυμο, τον τυφλό.

☦ Ο ιερέας και το αλκοτέστ στη Θήβα

Ιερέας ο ένας, λαϊκός ο άλλος (φίλοι και κουμπάροι) επέστρεφαν από το Άγιο Όρος. Δάφνη, Σταυρονικήτα, Διονυσίου η σύντομη διαδρομή …για να γεμίσουν οι μπαταρίες. Στο λεωφορείο της επιστροφής ανάμεσα στα σχόλια των ημερών για το όρος…
Ιερέας: Να σου πω κάτι, δεν θα το πιστέψεις.

☦ Η ομορφιά της μετανοίας αυτής της γυναίκας έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μου...

Το γεγονός το αφηγήθηκε μία εθελόντρια αδελφή νοσοκόμα και συνέβη στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών, στον “Άγιο Ανδρέα”. Είπε:

«Περί το 1968-69 έκανα την πρακτική μου εξάσκηση στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών που βρισκόταν κοντά στο κάστρο. Η κατάσταση βέβαια ήταν θλιβερή από κτιριακής πλευράς , παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που λιγοστού νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών. Εμείς οι εθελόντριες βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε τις μόνιμες αδελφές και συγχρόνως εξασκούμεθα.

☦ Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους…

"Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους, (Ιακ. 4:6) επειδή και στην αρχή αντιτάχθηκε στον αρχηγό τους. Σκέψου λοιπόν πόσο επικίνδυνο είναι να έχεις και τον Θεό αντίπαλο, και τον αρχαίο αντάρτη σύμμαχο."

~ Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης (ΕΠΕ 1 σελ. 185)

apantaortodoxias

☦«Ο φιλότιμος βομβαρδίζεται από ευλογία, ενώ ο γκρινιάρης από κακομοιριά»

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η γκρίνια που φέρνει τα καταστροφικά αποτελέσματα της κακομοιριάς, δηλαδή της μιζέριας, της θλίψης, του άγχους, της ταραχής, του «όλα μου φταίνε», δεν προβάλλεται από τον μεγάλο όσιο της εποχής μας Παΐσιο παρά για να τονίσει την αξία του φιλότιμου στη ζωή του ανθρώπου. Για τον άγιο τα πράγματα ήταν πολύ σαφή: ο γκρινιάρης άνθρωπος επειδή έχει ως κέντρο το «εγώ» του αρρωστημένου εαυτού του περιστρέφεται αέναα γύρω ακριβώς από τον ίδιο – κατά κάποιο τρόπο θεωρεί ότι αποτελεί το κέντρο του «σύμπαντος», σαν τους παλαιούς ανθρώπους που ελλείψει γνώσεως και επιστημονικής κατάρτισης θεωρούσαν ότι η γη είναι το κέντρο του πλανητικού μας συστήματος και ο ήλιος και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από αυτήν! Για τον λόγο αυτό έχει αφήσει έξω από τη ζωή του τον Θεό και τον συνάνθρωπό του – δεν χωράνε μέσα στην καρδιά του που είναι πλήρης του εαυτού του – οπότε καταλαβαίνει κανείς ποιος… πονηρός πανηγυρίζει μαζί του! Κι αν κάνει λόγο για Θεό και συνάνθρωπο καμιά φορά είναι διότι τους «θέλει» κι αυτούς δέσμιους και υπηρέτες του δικού του θελήματος.

☦ ΤΑ ΚΥΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

π. Δημητρίου Μπόκου

«Δεν μπορώ να πάρω το ψωμί απ’ τα παιδιά μου και να το δώσω στα σκυλάκια». Ήταν τα λόγια που ο Χριστός απηύθυνε στη γυναίκα, που του ζητούσε να θεραπεύσει τη δαιμονισμένη κόρη της. Λόγια σκληρά! Υπενθύμιζαν στην πονεμένη μάνα τη θέση της. Ήταν μια Χαναναία. Μια άπιστη. Δεν ανήκε στον εκλεκτό λαό. Ο Χριστός είχε έλθει για τους Ιουδαίους. Δεν ήταν ακόμα η ώρα να ανοιχτεί προς τα έθνη. Η γυναίκα όμως γνωρίζει καλά πού ανήκει. Αποδέχεται ότι είναι κυνάριο. Δεν προβάλλει κανένα απαιτητικό δικαίωμα. Δεν ζητάει το ψωμί που δικαιούνται τα τέκνα. Ικετεύει μόνο για κάποια ψίχουλα που θα πέσουν απ’ το τραπέζι. Και ο Χριστός, που την αγαπούσε εξίσου με τα τέκνα του, που τη θεωρούσε κι αυτήν πραγματικό τέκνο του και όχι σκυλάκι, αλλά ήθελε απλώς να δοκιμάσει την πίστη της και να βρει αφορμή να τη δοξάσει μπρος στους ανθρώπους, της έδωσε όχι λίγα ψίχουλα, αλλά τα πάντα.

☦ Αδελφοί μου, ο Σταυρός θα νικήση !!!