Ψάχνουμε την είδηση ,
πότε θα ξεκινήσει ο πόλεμος , που θα ξεκινήσει αλλά πόσο θα κρατήσει είναι το
ζητούμενο.
Γράφει ο Δρ.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
«και αυτοί που δεν ζουν πνευματικά θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να ζήσουν πνευματικά από την ανάγκη των καταστάσεων και θα σε τραβούν από το μανίκι να τους μιλήσεις για τον ΧΡΙΣΤΟ» έλεγε μεταξύ των άλλων ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ και φυσικά με τόσα πυρηνικά και διαστημικά όπλα που δεν τα γνωρίζουμε ακόμα , ο ΑΓΙΟΣ μας έχει απόλυτο δίκαιο.
Όταν η σόμπα είναι
ζεστή και πυρακτωμένη από τα ξύλα που καίγονται, δεν μπορεί κάποιος να την
κλέψει. Πρέπει να σβήσει η φωτιά και μετά…
Κάτι παρόμοιο
συμβαίνει και με την ψυχή, που έχει Χάρη μετανοίας όταν ζει με την ευχή του
Χριστού και κάνει έργα μετανοίας…
Την ψυχή αυτή, ο διάβολος δεν μπορεί να την πλησιάσει, διότι θα κατακαεί.
Γιατί δεν αγιάζουμε σήμερα; Γιατί δεν έχουμε ταπείνωση.
Εκκωφαντική
Σιωπή
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιον τοῦ Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καὶ τῶν θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πᾶσι παρέχεις ταχεῖαν βοήθειαν, Πάτερ Ὅσιε Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
π. Δημητρίου Μπόκου
Περπατώντας ο άγιος Μακάριος με άλλους αδελφούς κάποτε στα μέρη της Αιγύπτου, άκουσε ένα μικρό παιδί να λέει στη μητέρα του: «Μάνα, ένας πλούσιος με αγαπάει, αλλά εγώ τον μισώ. Και ένας φτωχός με μισεί, αλλά εγώ τον αγαπώ». Ακούγοντάς το ο άγιος Μακάριος θαύμασε. Τον ρώτησαν τότε οι αδελφοί: «Τί σημαίνουν τα λόγια αυτά; Γιατί θαύμασες;» Και ο άγιος απάντησε: «Πραγματικά ο Κύριός μας είναι πλούσιος και μας αγαπάει, αλλά εμείς δεν θέλουμε να τον ακούσουμε. Ενώ ο εχθρός μας, ο διάβολος, είναι φτωχός και μας μισεί, αλλά εμείς αγαπάμε την ακαθαρσία του» (από το Γεροντικό).
[….] Αλλά ούτε και ένα
απλόν λόγον να μην ανταλλάξωμεν με τον διπλανόν μας, μη τυχόν, αντί να εξευμενίσωμεν
τον ποιητήν του Ουρανού και της γης, τον παροργίσωμεν.
Όπως ακριβώς, δηλαδή, όταν ευρίσκεται κανείς ενώπιον βασιλέως και συνομιλή με Αυτόν, αν τύχη και τον καλέση κάποιος σύνδουλος, εάν εγκαταλείψη την συνομιλίαν με τον Βασιλέα, η οποία δι’ αυτόν αποτελεί δόξαν και τιμήν, και γυρίση να κουβεντιάση με τον σύνδουλον, προσβάλλει με τον τρόπον του τον Βασιλέα και προκαλεί εις βάρος του την φοβεράν αγανάκτησιν εκείνου, έτσι και εκείνος που ομιλεί κατά την ώραν της προσευχής και της ψαλμωδίας.
Δεν ήμουν ποτέ κινδυνολόγος αλλά...η ανασφάλεια των καιρών φυσιολογικά θα έπρεπε να μας συνενώσει. Να κατανοήσουμε το βάσανο ο ένας του άλλου, να αλληλοβοηθιόμαστε, έστω να δείχνουμε επιείκεια. Για κάποιο όμως λόγο συμβαίνει το αντίθετο.
“Τι μεγαλείον εστίν η Θεία Λειτουργία! Πόσο τιμά ο Θεός τον άνθρωπο, να κατέρχεται μετά των αγγελικών ταγμάτων εις κάθε Λειτουργίαν και να τρέφη τον άνθρωπον με το Πανάγιο Σώμα και Αίμα Του! Πάντα γαρ απέδωκεν ημίν• ποίον πράγμα υπάρχει σωματικόν ή πνευματικόν, φθαρτόν ή άφθαρτον, το οποίον μας υστερεί; Ουδέν. Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον Άγιον Σώμα Του και Αίμα Του, ποιον εστί τούτων ανώτερον; Βεβαίως ουδέν". Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
proskynitis
Εκείνος που τα παραδέχεται, γνωρίζοντας καλά γιατί έρχονται και
ότι από το θέλημα του Θεού προέρχονται, αυτός, κατά την Γραφή, υπομένει τον
Κύριο (Ψαλμ. 26:14).
Όταν σου έρθει πειρασμός, θλίψη και συμφορά, μη ζητάς γιατί και
μέσω τίνος ήρθε. Ζήτησε να τον υποφέρεις με ευχαρίστηση, χωρίς λύπη και χωρίς
μνησικακία."
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής
Από το βιβλίο: «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ των ιερών Νηπτικών»
Eva Teo
Κύριε Τατσόπουλε, μια ερώτηση, μου επιτρέπετε σας παρακαλώ;
Ανάλογη αντίδραση με αυτή που εκδηλώσατε για μια τηλεοπτική σειρά, όπως αυτήν την ιστορική - βιογραφική σχετικά με τον Άγιο Παΐσιο (που ειρήσθω εν παρόδω, σημείωσε τεράστια τηλεθεαση και προς έκπληξη μου) εκδηλώσατε ποτέ άλλοτε για οτιδήποτε εμετικό της ελληνικής τηλεόρασης;
Ἀκόμη και τυχαία να ξυπνήσεις τη νύχτα, μην ξανακοιμηθείς
ἀμέσως..." Πολὺ ὠφελεῖ νὰ σηκώνεστε τὴ νύχτα γιὰ προσευχή.
Καλύτερη εἶναι ἡ προσευχὴ τῆς νύχτας.
Εἶναι μία συνήθεια, μόλις ξυπνήσεις, νὰ πεταχτεῖς ἀμέσως ὄρθιος.
Ένας φίλος και γείτονάς μου, ο Σπύρος καλή του ώρα, με
έπεισε ότι καλό θα ήταν να πάμε να γνωρίσουμε ένα γεροντάκι στο Άγιον Όρος για
το οποίο είχε ακούσει πολλά...
Αν και άθεος τότε, αφού ήμουν και γω παιδί της ενεργής γενιάς του πολυτεχνείου, λίγο επειδή δεν είχα ξαναπάει στον Άγιον Όρος, αν και ταξιδιάρης, λίγο επειδή κάποια λόγια της πατρικής μου οικογένειας ηχούσαν αμυδρά ακόμα μέσα μου, πείστηκα...!