π. Βασίλειος Θερμός:
…(Είναι μια ιστορία που διδάσκει ελπίδα, πίστη, υπομονή και θα
ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας)...
«…Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο… Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και
θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη…
Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος… Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης
των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο…
Το επόμενο σε μία ώρα… Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου…
Κάποτε ἕνας
Ἐπίσκοπος ἔπεσε σέ μία μεγάλη ἁμαρτία . Τήν ἄλλη μέρα ἦταν γιορτή. Ἐπρόκειτο νά
λειτουργήσῃ σέ μία Ἐκκλησία πού πανηγύριζε καί θά συγκεντρωνόταν ὁλόκληρη ἡ
πόλη…
Μόλις μπῆκε στήν ἐκκλησία ὁ Ἐπίσκοπος, ἀνέβηκε στόν ἄμβωνα, φανέρωσε μπροστά στό πλῆθος τήν ἁμαρτία του, ἔβγαλε τό ὠμόφορό του, τό σύμβολο τῆς ἀρχιερωσύνης, τό ἔδωσε στόν Διάκονό του, καί εἶπε μέ πολλή συντριβή, δυνατά, γιά νά ἀκουστῇ ἀπ’ ὅλους:
«Μένε μεθ’ ἡμῶν τῶν
δούλων σου, μένε ἀεὶ ὦ Πορταΐτισσα ἔνδοξε, καὶ μὴ χωρισθῇς ἀπὸ τῆς ποίμνης σου
πώποτε, τὰ ἡμῶν παραβλέπουσα πταίσματα. Σε γάρ φῶς και προστάτην, ζωήν και
πνοήν επιγραφόμεθα»
Η Παναγία σαν μάνα
φροντίζει τους Μοναχούς
Στο κοινόβιο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου, πριν από 30 χρόνια ζούσε ένα πολύ απλό κι αγαθό Γεροντάκι, γνωστός με το όνομα Γερο - Θωμάς, πάντα πρόθυμος και ακάματος εργάτης της υπακοής. Σαν υπηρεσία του (διακόνημα) είχε να είναι βοηθός στον ζυμωτή και φούρναρη του Μοναστηριού.
"Θέλω να συγχωρέσω
πέρα από κάθε λογική. Πέρα από κάθε πίκρα. Χριστέ μου, άσε με να κοινωνήσω την παράλογη
αγάπη Σου για τους ανθρώπους. Εγώ δε μπορώ. Εσύ όμως μπορείς, να αρπάξεις την ψυχή
μου και να την αναστήσεις. Εις χείρας Σου παραδίδωμαι..."
Άγιος Νεκτάριος
apantaortodoxias
Η σιωπή του Θεού είναι μια καταναγκαστική φωτιά για τον άνθρωπο που τον πλησιάζει. Μέσω αυτής της θεϊκής σιωπής, ο άνθρωπος απομακρύνεται λίγο από αυτόν τον κόσμο. Είναι χωρισμένος από τη γη και από τον εαυτό του. Η σιωπή μας ωθεί προς μια άγνωστη χώρα που είναι ο Θεός. Και αυτή η γη γίνεται η πραγματική μας πατρίδα.
Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Ιούδας. Λες πως είσαι φίλος, μα όταν βρεις την ευκαιρία, δε διστάζεις για τριάκοντα αργύρια, με ένα φιλί τους ανθρώπους σου να τους προδώσεις.
Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Πιλάτος. Κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν, εσύ ‘’νίπτεις τας χείρας σου’’. Δεν παίρνεις την ευθύνη ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τη ζωή σου.
Δεν κουράστηκαν μόνο οι άνθρωποι, κουράστηκαν και οι
πέτρες
Και ξαφνικά ζούμε την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης
για να καλύψει το άδειασμα της ανθρώπινης νοημοσύνης, κοινώς το άδειασμα του
μυαλού μας που επιτεύχθηκε με τόσα πλυντήρια προπαγάνδας τις τελευταίες
δεκαετίες, αλλά δεν θα προλάβουν να πάρουν το φύραμα του θειικού δώρου της
κοινής λογικής, κάτι υπάρχει και αυτό αντιστέκεται.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Την δεκαετία του 1920 κάθε πρωί που κατέβαινε μετά την ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ τα σκαλοπάτια του ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (στο παλαιό εκκλησάκι), ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο ΠΛΑΝΑΣ έκανε τον Σταυρό του και μονολογούσε «Κύριε σώσε με από τον πειρασμό της σημερινής συκοφαντίας».
«Για να μετανοήσει η ψυχή, πρέπει να ξυπνήσει. Εκεί, στο ξύπνημα αυτό, γίνεται το θαύμα της μετανοίας. Κι εδώ βρίσκεται ή προαίρεση του ανθρώπου. Το ξύπνημα, όμως, δεν έγκειται μόνο στον άνθρωπο, επεμβαίνει ό Θεός. Τότε έρχεται η θεία χάρις. Χωρίς την Χάρη δεν μπορεί να μετανοήσει ό άνθρωπος.
«Το Κάστρο μας θέλεις; Τα κλειδιά του είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας! Έλα να τα πάρης!»
Έτσι αποκρίθηκε η Φρουρά του Μεσολογγιού στον Ιμπραήμ.
Οι πιο τρανταχτές σκηνές του ιστορικού μας γίγνεσθαι, αυτές που η μνήμη συγκρατεί και διαιωνίζει την εθνική μας διάρκεια, αυτές που η μνήμη δονεί σύψυχα στις συνειδήσεις μας είναι όχι σκηνές Νίκης, αλλά σκηνές Θυσίας.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
ΠΡΙΝ από 15 και χρόνια δεν ήμασταν τόσο μπουρδουκλωμένοι με τα social media και ότι μαθαίναμε γινόταν
μεταξύ μας.
Κάπου εκείνα τα χρόνια ένας καλός φίλος θεολόγος από την νήσο Λέσβο μου μετέφερε το παρακάτω γεγονός , το οποίο μετά από λίγα χρόνια το επιβεβαίωσε ο μακαριστός όσιος γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης σε ομιλία του προς τα πνευματικά του παιδιά.
