Εκλήθηκα κάποτε να κηρύξω σε μιά κηδεία. Άνοιξα την Αγία
Γραφή για να βρω κάτι σχετικό με επικήδειο. Μα δεν βρήκα! Όπου συνάντησε νεκρό,
ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος! Υπάρχει μόνο κήρυγμα
Αναστάσεως και διακήρυξη Αθανασίας! ''ὁ
πιστεύων εἰς ἐμέ θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα'', διαβεβαίωσε ο
Κύριος.
Κωνσταντίνος Κούρκουλας (1921-2016)
proskynitis
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.
Ανέστη Χριστός και
πεπτώκασι δαίμονες.
Ανέστη Χριστός και
χαίρουσιν άγγελοι.
Ανέστη Χριστός, και
ζωή πολιτεύεται.
Ανέστη Χριστός και
νεκρός ουδείς επί μνήματος.
Χριστός γάρ εγερθείς
εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.
Αυτώ η δόξα και το
κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
(Απόσπασμα απο τον Κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)
«Ἀναστάσεως ἡμέρα» προβάλλει γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἐνώπιόν μας. «Πάσχα καινόν, ἅγιον… ἡμῖν ἀνέτειλε». Σκιρτᾶ ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση ἡ καρδιὰ ὅλων μας. Καὶ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ξεσπᾶ καὶ αὐτὸς σὲ χαρμόσυνο καὶ πανηγυρικὸ ὕμνο. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα». Ὅλα γέμουν καὶ πλημμυρίζουν ἀπὸ χαρά. Χαίρουν προπάντων οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἄγγελοι. Χαίρει καὶ εὐφραίνεται καὶ αὐτὴ ἡ κτίση.
ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ,
ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ.
ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΓΥΡΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ, ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ !
(+Μητροπολίτου
Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)
«Ὥσπερ πελεκὰν τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς
θανόντας παῖδας ἐζώωσας ἐπιστάξας ζωτικοὺς
αὐτοῖς κρουνούς» (Ἐγκώμ. β΄ στάσις)
Στὴν ὑπέροχη ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου θρήνου, ἀγαπητοί μου, ποὺ ψάλλεται στὸν ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ἰδιαίτερη θέσι κατέχουν τὰ Ἐγκώμια. Τί εἶνε τὰ Ἐγκώμια; Εἶνε μία ὡραία συλλογὴ τροπαρίων, ποὺ ἔχει ὡς θέμα τὴν ταφὴ τοῦ Χριστοῦ.
.jpg)
Θυμάμαι έναν
επισκέπτη που είχε πει κάποτε: «Μα τι κάνετε τόση ώρα μέσα στην εκκλησία;
Δεν μπορώ να καταλάβω πως περνάτε τόσες ώρες, κοιμάστε; Εγώ δεν μπορώ να καθήσω άπραγος. Θέλω κάτι να κάνω, αλλοιώς θα με πιάσουν τα νεύρα μου». Κι έτσι που τα έλεγε ο άνθρωπος αυτός, τον δικαιολογούσα. Δεν είχα όμως εκείνη τη στιγμή να του πώ κάτι.
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Ξημερώνει Ανάσταση (4
μέρη) Διασκευασμένη Αληθινή Ιστορία, από ομιλία του π.Νίκωνος Αγιορείτου
Νεοσκητιώτου με θέμα : η ζωή μετά την ζωή
Βράδυ Σαββάτου …Άνοιξη έξω ! Τα παράθυρα στο ταξί ανοιχτά !- Ησυχίες …μονολογεί ο Στάθης και δυναμώνει λίγο το ραδιόφωνο …Έχει αφιέρωμα σε τραγούδια που μιλούν για Σαββατόβραδα …Ακούει τον στίχο του Λειβαδίτη και τραγουδάει και εκείνος : Σαββάτο βράδυ μου έμορφο ίδιο Χριστός Ανέστη, ένα τραγούδι του Τσιτσάνη κλαίει κάπου μακριά. Πάει κι απόψε τ’ όμορφο τ’ όμορφο τ’ απόβραδο, από Δευτέρα πάλι πίκρα και σκοτάδι. Αχ, να `ταν η ζωή μας Σαββατόβραδο κι ο Χάρος να `ρχονταν μια Κυριακή το βράδυ.
Ήταν απόγευμα
Μεγάλης Παρασκευής. Ένα δροσερό αεράκι φυσούσε, λες και ήθελε να λιγοστέψει την
πένθιμη όψη της ημέρας, που είχε πεθάνει ο Χριστός.
Κάποια γυναίκα, ως 40 χρονών, μαυροφορεμένη, με ένα μπουκέτο δροσερά λουλούδια έμπαινε στο νεκροταφείο. Στην όψη της ήταν αποτυπωμένη η θλίψη και ο βαθύς πόνος. Προχώρησε αργά προς κάποιο τάφο. Το λευκό μάρμαρο με τον ωραίο σταυρό φάνταζαν περισσότερο, καθώς τα απαλά άνθη έγερναν και φιλούσαν τον τάφο. Ένα όνομα ήταν γραμμένο στο Σταυρό με μια φωτογραφία στη μέση: Γ/Δ… ετών 19
Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο Μακροθυμήσας επί τοις ημών πλημμελήμασι και άχρι της παρούσης ώρας αγαγών ημάς, εν η επί του Ζωοποιού Ξύλου Κρεμάμενος τω ευγνώμονι ληστή την εις τον παράδεισον ωδοποίησας είσοδον και θανάτω τον θάνατον ώλεσας, ιλάσθητι ημίν τοις αμαρτωλούς και αναξίοις δούλοις Σου·
