Κάποιο πρωινό, ο
Όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός (9ος-10ος αι.) καθισμένος σε μια γωνιά,
άκουγε το πνευματικό του παιδί, τον Επιφάνιο, που διάβαζε ένα λόγο του μεγάλου
Βασιλείου.
Όσην ώρα διαρκούσε η ανάγνωση, ξεχυνόταν μια ευωδία σαν από πολύτιμα αρώματα. Όταν τελείωσε η ανάγνωση, χάθηκε και η ευωδία. Έκπληκτος ο Επιφάνιος στράφηκε προς τον Όσιο:
Ήταν ένα σκύλος. Κάθε μέρα τριγυρνούσε μέσα στο τεράστιο, αχανες κτήμα του ιδιοκτήτη του. Ήταν ελεύθερος. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, μέχρι που ξεπέρασε μια μέρα τα όρια του κτήματος και το περιλαίμιό του άρχισε ξαφνικά να του κάνει ηλεκτροσόκ. Στην αρχή ξαφνιάστηκε, δεν ήξερε τι γινόταν και γιατί. Έτρεξε από δω, έτρεξε από κει, και μέσα σε πολύ λίγο χρόνο έμαθε που ξεκινά και που σταματά ο πόνος. Δεν ήξερε καν, ότι υπάρχουν όρια.Βλέπετε, όλη του τη ζωή, δεν έτυχε να ξεπεράσει τα όρια, κι έτσι πίστευε ότι ήταν ελεύθερος.
ΤΑΥΤΑΣ ΤΑΣ ΕΣΧΑΤΑΣ
ΗΜΕΡΑΣ!
Ταύτας τας εσχάτας ημέρας, όπου τα χνώτα του Αντιχρίστου μολύνουν γην και θάλασσαν και πάσαν πνοήν ζωής, ως δρόσον χάριτος αναψύχουσαν, ως αύραν Προφήτου Ηλιού αναρριπίζει ο Θεός την ενέργειαν της νοεράς προσευχής εις τα στήθη και την καρδίαν της Εκκλησίας, ως αντίδοτον ψυχικής και σωματικής υγείας και σωτηρίας δια τας ημέρας που έρχονται και θα έλθουν.
Με το ζόρι έβγαιναν οι λέξεις από το στόμα του αδελφού που μας μιλούσε στο τηλέφωνο, σε σημείο που δεν τον είχαμε ξανακούσει ποτέ να μιλάει έτσι, τόσο τρομαγμένος….
-χαθήκαμε, έλεγε,
χαθήκαμε όλοι !!!!
Το ίδιο πράγμα έλεγε
ξανά και ξανά….
Χρόνια προσκυνητής του
Αγίου Όρους, που ήξερε πότε έπρεπε να μιλάει και πότε έπρεπε απλά να σιωπά….
Που ήξερε πότε έπρεπε να δίνει σημασία και πότε να προσπερνά….
Ο Παπά Φώτης ήταν πολύ καλός γνώστης της Ελληνικής Ιστορίας και μάλιστα της Εκκλησιαστικής, όμως η αγάπη του για τους Δογματικούς Πατέρες της Εκκλησίας ήταν μοναδική, σε σημείο μάλιστα πάνω σε αποκόμματα χαρτονένια που τα έβρισκε από εδώ και εκεί να γράφει σε αυτά τους Λόγους των Θεοφόρων Πατέρων και να τα μοιράζει στον κόσμο αντί ευλογίας. Πάντα μέσα στο ταγάρι του είχε ένα μικρό ψαλιδάκι με το οποίο αποσπούσε από αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών Εικόνες Αγίων γιατί θεωρούσε μεγάλη ασέβεια να ρίχνονται στα σκουπίδια.
Δυστυχώς στη Μυτιλήνη λίγοι τον καταλάβαιναν. Και λιγοστά ήταν τα σπίτια που προτιμούσε να διανυκτερεύσει. Τώρα πολλοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν την στάση του και την αξία των λόγων του… Στα σπίτια που τον φιλοξενούσαν για να περάσει τα κρύα βράδια του χειμώνα δεν επιθυμούσε πολυτέλειες. Πολλές φορές προτιμούσε να κοιμηθεί έξω στην αυλή, πράγμα που εξόργιζε τις νοικοκυρές .Κάθε είδους πολυτέλεια την αντιπαθούσε. Του άρεσε η απλή και λιτή ζωή….
Η συκοφαντία είναι
ψευδής κατηγορία...
Είναι, διαβολή. Και
είναι βέβαιο ότι ο διάβολος είναι εφευρέτης της συκοφαντίας, ως πατέρας του
ψεύδους, εφόσον ο συκοφάντης είναι εκείνος που κατεξοχήν ψεύδεται. Το να
σηκώσει ο άνθρωπος τη συκοφαντία είναι μεγάλος άθλος.
Και τον σηκώνει μόνο εκείνος που προσβλέπει προς τον Κύριο Ιησού, ο οποίος όταν «ενηνθρώπησε» και ήλθε στη γη, σήκωσε τον Σταυρό της συκοφαντίας και οδηγήθηκε ως τον ατιμωτικό θάνατο.
Φωτο: ο εκκλησάκι
του Τιμίου Προδρόμου (Άγιον Όρος) όπου ασκήτευσε ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ
Ησυχαστής (15/08/1959) και οι υποτακτικοί του.
Η ζέστη να ψήνει τον τόπο. Τα τζιτζίκια να "σκάνε". Ελάχιστο νερό, καθόλου φαγητό, ίσως μερικά παξιμάδια. Τόπος απαράκλητος. Κι όμως κάποιες φιγούρες ανθρώπινες κινούνται εκεί στον τόπο. Το μικρό εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου καθημερινά λειτουργεί. Το βράδυ, τα μικρά φιτιλάκια από τα καντήλια χορεύουν στους ρυθμούς της νήψης, της προσευχής, της χαρμολύπης. Τα ράσα ιδρωμένα από τις μετάνοιες. Τα μάτια κουρασμένα από την αγρυπνία. Τα σώματα σκελετωμένα από την νηστεία. Κι όμως βασιλεύει ειρήνη κι ανάπαυση. Εκεί που η λογική διαλαλεί παράνοια, εκεί έρχεται η Χάρις και κάνει το αφύσικο/το παράλογο/το δύσκολο, φυσικό και λογικό και εύκολο.
.jpg)
Βίος της Αγίας ενδόξου Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής
Η αγία ένδοξος και πανεύφημος Μαρία η Μαγδαληνή υπήρξε η πιστή και αφοσιωμένη Μαθήτρια του Υιού και Λόγου του Θεού, η ακόλουθος της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Διακόνισσα του Κυρίου και των Αποστόλων, η εκλεκτή Μυροφόρος, η Ευαγγελίστρια της Αναστάσεως, η Ισαπόστολος και κήρυκας της πίστεως. Σ' αυτήν δόθηκε η χάρις να δη πρώτη μετά την Ανάσταση, μαζί με την Θεοτόκο, τον Αναστάντα Ιησού. Αυτή ευαγγελίσθηκε στους Αποστόλους την Ανάσταση του Κυρίου. Μέσα στα ιερά Ευαγγέλια δοξάζεται από τους αγίους τέσσερις Ευαγγελιστές, ως πρώτη μετά την Θεοτόκον, Μαθήτρια και Μυροφόρος.
...Την πόρτα του κελιού άνοιξε ένας χαμογελαστός
Ρασοφόρος, γύρω στα 55, ο πατήρ Βασίλειος!
Φτωχό το κελάκι του
Τιμίου Προδρόμο, με πολλές εικόνες και φωτογραφίες Γερόντων στους τοίχους του !
Βλέπουμε μια μεγάλη
κορνίζα στο κέντρο του εισαγωγικού μεγάλου δωματίου . Το καταλαβαίνει ο πάτερ
και μας κατατοπίζει!
-Ήμασταν 3 πριν , με την χάρη των 3 Ιεραρχών …Τώρα έμεινα μόνος μου ! Υπήρχε εδώ που λέτε και Χρυσόστομος και Γρηγόριος ! Αλλά έφυγαν για πάνω ! Ο Κύριος να τους αναπαύσει στους πατρικούς του κόλπους! Να έχουμε την ευχή τους ! Και την ταπεινότητά τους να μιμηθούμε ! Αχ αυτή η αρετή που υψώνει ! Αχ και εκείνο το εγώ που σε κατακρημνίζει !
Σχεδόν είχε κλείσει
τα τριάντα του.
Είχε την δουλειά
του.
Μια τακτοποιημένη
ζωή.
Ζούσε με την μάνα
του.
Ήταν μερικούς μήνες
που η κοπέλα του τον άφησε.
Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής
22 Ιουλίου. Μια ημερομηνία που υπενθυμίζει μια εορτή που γνωρίζει και τιμάει κάθε Χιώτης, είτε αυτός βρίσκεται στο νησί είτε σε οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου. Και όχι μόνο κάθε Χιώτης, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, ακόμα και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί ευλαβούνται την εορτή αυτή, καθώς το όνομα της αθλοφόρου μάρτυρος Αγίας Μαρκέλλης της Χιοπολίτιδος έχει γίνει παντού γνωστό, γιατί καθώς λέει και το τροπάριό της «πηγή θαυμάτων άφθονος δείκνυσι».