«Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, σημειωθήτω ἐφ’ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, ἵνα ἐν αὐτῷ ὀψώμεθα φῶς τὸ ἀπρόσιτον, καὶ κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν πρὸς ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν σου, πρεσβείαις τῆς παναχράντου σου Μητρός, καὶ πάντων σου τῶν ἁγίων. Ἀμήν.»
Αγαπητοί Αναγνώστες, στο σημερινό άρθρο μας θα ασχοληθούμε με μια αμαρτία που γρήγορα γίνεται πάθος στις καρδιές των ανθρώπων και το χειρότερο είναι ότι δεν το συνειδητοποιούμε εύκολα. Πρόκειται για το πάθος της μνησικακίας το οποίο πολλές αναφορές θα βρούμε τόσο στην Αγία Γραφή, όσο και στα πατερικά κείμενα. Πολλοί δυστυχώς την αγνοούν ως ορισμό, αλλά την υιοθετούν στη πράξη την ζωή τους και μάλιστα για ολόκληρα χρόνια. Ας προχωρήσουμε να την ορίσουμε, εσείς απλά ακολουθήστε μας στις επόμενες γραμμές…
- με απινιδωτή ΧΡΙΣΤΟ και καρδιοαναπνευστική ανάταξη την σωτήρια ΜΕΤΑΝΟΙΑ
“Δεν μπορούμε να κάνουμε κανένα καλό χωρίς Χριστό, εκτός Χριστού ή αντίθετο με το Χριστό. Εκείνος είναι ο Κύριος, ο Χορηγός και Εμπνευστής κάθε καλού! Ο άνθρωπος χωρίς Χριστό είναι όμοιος με τα κλήματα χωρίς το αμπέλι...” Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
orthodoxhporeiakaizwh
ΣΧΌΛΙΟ Θ.Π.: ΗΡΘΕ Η
ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΞΑΝΑΠΑΡΕΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΦΡΑΓΓΕΛΙΟ
Υπάρχουν κάποια περιστατικά στην επί γης παρουσία του Χριστού, τα οποία αναφέρονται στα Ευαγγέλια, που χρίζουν ιδιαίτερης ερμηνευτικής προσέγγισης. Η χρήση του μαστιγίου από τον Χριστό, για παράδειγμα, προκειμένου να διώξει από τον ναό τους <αργυραμοιβούς> (Ιω. 2, 12-15), έχει χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως, ακόμα και ως δικαιολογία βίαιης συμπεριφοράς ανθρώπων, που δεν είναι καν κοντά στην Εκκλησία. Χρειάζεται λοιπόν γνώση των γεγονότων και του περιβάλλοντος της εποχής, για να φθάσουμε στην ορθή ερμηνεία.
ΘΕΟΤΟΚΙΟΝ ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ
“Μήτηρ μὲν ἐγνώσθης, ὑπὲρ φύσιν Θεοτόκε, ἔμεινας δὲ παρθένος, ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν, καὶ τὸ θαῦμα τοῦ τόκου σου, ἑρμηνεῦσαι γλῶσσα οὐ δύναται, παραδόξου γὰρ οὔσης τῆς συλλήψεως Ἁγνή, ἀκατάληπτός ἐστιν ὁ τρόπος τῆς κυήσεως, ὅπου γὰρ βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις. Διό σε πάντες Μητέρα τοῦ Θεοῦ γινώσκοντες, δεόμεθά σου ἐκτενῶς. Πρέσβευε τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.”
Ενθυμούμαι μία θεία η οποία είχε την καλή διάθεση να
πλένει τους κεκοιμημένους και τους νεκρούς, και ακόμα και αυτούς τους ζητιάνους
τους εγκαταλελειμμένους σε οποιοδήποτε μέρος της πόλεως, αρκεί να την φώναζαν.
Μέσω του συζύγου της, ήξερε ορισμένες φορές, και αντιλαμβανόταν τον θάνατον αυτών των ανθρώπων, τους έπλενε, τους καθάριζε, τους ετοίμαζε, έτοιμοι για να τους κηδέψουν την επομένη μέρα.
Δυο μεγάλοι και άγιοι μουσικοί
1 Οκτωβρίου, γιορτάζουν, ανάμεσα σ' άλλους αγίους, δύο από τους κορυφαίους μουσικούς της ελληνικής/ρωμέικης παράδοσης. Οι άγιοι Ρωμανός ο Μελωδός και Ιωάννης ο Κουκουζέλης.
Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός
Ο Άγιος Ρωμανός, γνωστός και ως Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός είναι από τους γνωστότερους ελληνικούς υμνογράφους, αποκαλούμενος και ως "Πίνδαρος της Ρυθμικής Ποίησης". Άκμασε κατά τη διάρκεια του έκτου αιώνα, που θεωρείται ότι είναι η "Χρυσή Εποχή" της βυζαντινής υμνογραφίας. Ο Ρωμανός ο Μελωδός θεωρείται κορυφαίος ποιητής και υμνογράφος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
ΕΨΑΛΕ Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΤΟΥ Ι.Ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΘΗΒΩΝ Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ ΜΕ ΕΥΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΟΧΕΙΑΡΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ.
