Ό χρόνος είναι ένα
χωράφι, που καθώς εμείς περπατάμε ρίχνουμε σπόρους.
Τα λόγια μας, οι
πράξεις μας, οι ενέργειές μας, είναι ο σπόρος που πέφτει μέσα στο χώμα...
Εάν γυρίσουμε πίσω και κοιτάξουμε, μετά τρόμου θα αναγνωρίσουμε το έργο μας.
☦ “Μεῖνον μεθ᾿ ἡμῶν, ὅτι πρός ἑσπέραν ἤδη ἡ ἡμέρα…”
Ό χρόνος είναι ένα
χωράφι, που καθώς εμείς περπατάμε ρίχνουμε σπόρους.
Τα λόγια μας, οι
πράξεις μας, οι ενέργειές μας, είναι ο σπόρος που πέφτει μέσα στο χώμα...
Εάν γυρίσουμε πίσω και κοιτάξουμε, μετά τρόμου θα αναγνωρίσουμε το έργο μας.
Θ.Π.: «Οι επίσκοποι πάλι των καιρών εκείνων θα δείχνουν δουλικότητα προς τους ισχυρούς, θα βγάζουν τις αποφάσεις ανάλογα με τα δώρα που θα παίρνουν και δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς, όταν θα κρίνονται» Το Μέγα Γεροντικόν Τόμος Α’ σελ.113,115 - Εκδ. Ι. Ησυχ. «Το Γενέσιον της Θεοτόκου» Πανόραμα Θεσσαλονίκης
Η προφητεία του Αββά
Παμβώ προς μαθητήν του
…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.
«Εδώ και μερικά χρόνια, ένας φιλομόναχος νέος είχε
παρακολουθήσει μια ολονυκτία σε μια Μονή του Αγίου Όρους με πολλή ευλάβεια.
Ήταν η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και, επειδή ήθελε και αυτός να αφιερωθή
στον Θεό, σε όλη την αγρυπνία στεκόταν όρθιος και προσευχόταν με κατάνυξη.
Όταν έφθασαν στους Αίνους, ο Ιερεύς έχριε τους Πατέρες και τους προσκυνητάς από το λαδάκι της κανδήλας της Παναγίας.
ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ
Για όσους δεν γνωρίζουν.
Σκοτώνεται σε τροχαίο ο γιος ενός φίλου μου θεολόγου, ετών
26.
Μετά από καιρό τον βρίσκω σ΄ένα Μοναστήρι και μου λέει:
-Σταύρο είναι απίστευτο αλλά συνέβη. Την πρώτη ημέρα της κηδείας έδωσα εντολή σε όλους τους φίλους μου να διαβάσουν μέχρι τη ταφή το ψαλτήρι του Βασιλέως και Προφήτου Δαυϊδ.
Ὁ ἄνθρωπος πορεύεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή του. Πορεία. «Ἐξ
ὠδίνων μέχρι ταφῆς» (Θεοδωρήτου, Ἑρμηνεία τοῦ ριη΄ Ψαλμοῦ, PG 80, 1824)· ἀπὸ
τὸν ἐπώδυνο τοκετὸ μέχρι τὸν ἐνταφιασμό του. Ποῦ πορεύεται; Μυστήριο. Πῶς
πορεύεται; Τὸ μεγάλο πρόβλημα.
Στὸ πρῶτο ἐρώτημα, στὸ «ποῦ πορεύεται;», ἡ σύγχυση εἶναι
ἀμέτρητη. Στὸ δεύτερο, τὸ «πῶς πορεύεται;», ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπώδυνη.
“Το μέγα
πορνοστάσιο της οικουμένης καίγεται και δεν θ’ απομείνει μηδέ στάχτη,
για να καθαριστεί με τη φωτιά η βρώμα της ασέλγειας.”
Η επίκαιρη προφητική ματιά του Φώτη Κόντογλου
Βαρύν αγέρα ανασαίνουμε οι σημερινοί άνθρωποι. Όλη η οικουμένη βρίσκεται σε ταραχή και ακαταστασία, ο ένας φοβερίζει τον άλλον και τρίζει τα δόντια του μην τύχει και χάσει την ψεύτικη ευτυχία του και τη σαρκική καλοπέραση. Απελπισία και αγωνία πνίγει όλη την ανθρωπότητα, που με κάνει να θυμηθώ τα παρακάτω λόγια του Χριστού: «Και έσται σημεία εν ηλίω και σελήνη και άστροις και επί της γης συνοχή εθνών εν απορία ηχούσης θαλάσσης και σάλου, αποψυχούντων ανθρώπων από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη».
“Δεν είναι μόνο όταν θα πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου, που θα λαλήσει ο διάβολος λόγους εναντίον του Υψίστου, όπως λέει ο Δανιήλ (Δαν. 7, 25), αλλά και τώρα κάποτε δια μέσου των δικών μας λογισμών, απευθύνει βαριές βλασφημίες και εναντίον αυτού του ουρανού, κακολογώντας τον Ύψιστο και τα κτίσματά Του και τα άγια Μυστήρια του Χριστού.
Λέξη δεν έβγαινε από
τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από το ταραγμένο μου μυαλό.
Είναι τότε που ο πόνος
σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.
Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Κήρυγμα Αποστολικό
Κυριακή μετά τα Φώτα
Αγαπητοί μου αδελφοί, η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο έγινε πηγή χαρίτων και πνευματικού πλουτισμού. Άνοιξε τους κρουνούς της θείας αγάπης και της φιλανθρωπίας Του. Προσέφερε την συγγνώμην και την άφεσιν των αμαρτιών στους ανθρώπους. Χάρισε την ειρήνη και την ανάπαυσιν των ψυχών. Γέμισε με πνεύμα Άγιον την Εκκλησίαν Του, χαρά και ελπίδα.
π. Δημητρίου Μπόκου
Με την απόδοση της
εορτής των Φώτων στο τέλος του
επταημέρου κλείνει η
μακρά περίοδος των ακινήτων εορτών
Χριστουγέννων-Θεοφανείων
(15 Νοε.-14 Ιαν.), γνωστή ως Άγιο Σαρανταήμερο και Δωδεκαήμερο.
Την Κυριακή μετά τα Φώτα βλέπουμε τον Χριστό, μετά τη βάπτισή του στον Ιορδάνη από τον Πρόδρομο Ιωάννη, να αρχίζει το κήρυγμα για τον ερχομό της Βασιλείας των ουρανών. Ο Χριστός γεννήθηκε, ανδρώθηκε και διήλθε κατά την επίγεια ζωή του όλα τα φυσιολογικά στάδια της ζωής του κοινού ανθρώπου. Και επιπλέον φρόντισε να τηρήσει τις διατάξεις του νόμου. Έλεγε: «Πρέπον ημίν εστιν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην». Σε μένα αρμόζει να εκπληρώσω κάθε εντολή του Θεού. Ο Χριστός υπήρξε «το πλήρωμα του νόμου και των προφητών».