-Τι να σας πω …
αγράμματος άνθρωπος, έλεγε ο παππούς.
-Κάτι για τη ζωή μας.
Μια φράση μονάχα. Έτσι να την έχουμε φυλαχτό.
Σοβάρεψε. Πήρε ύφος
επίσημο….
Ήρθε νωρίς στο μοναστήρι. Τελειώναμε τη Λειτουργία και καθήσαμε στο αρχονταρίκι. Παππούλης πολλώ χρονώ με ψυχή παιδιού.
«“Σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω” λέγει ο Κύριος στον ληστή.
Φύλαγαν τον παράδεισο τα Χερουβείμ. Αλλά, ο Ιησούς είναι ο Δεσπότης των
Χερουβείμ. Φλόγινη ρομφαία στριφογύριζε εκεί. Αλλά ο Ιησούς είναι εξουσιαστής
της φλογός και της γεένης, της ζωής και του θανάτου. Κανείς βασιλεύς δεν θα
έπαιρνε μαζί του ένα ληστή, για να τον συνοδεύσει, καθώς θα εισερχόταν στην
Βασιλεία του. Αλλά ο Χριστός κάνει ακριβώς αυτό. Τα πόδια του ληστού δεν
μολύνουν καθόλου το έδαφος της ουρανίου Βασιλείας, αλλά το τιμούν.
Διότι είναι τα πόδια της μετανοίας...»
(Αγίου Ιωάννου
Χρυσοστόμου)
apantaortodoxias
“Έρχεται κάποια στιγμή, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, για ν' αποφασίσει επάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του.”
(Τάσος Αθανασιάδης, “Η αίθουσα του θρόνου”)
«Τετράδιο Αντιγραφής»....
Μια σελίδα έφτανε, για μια σύντομη παιδική προσευχή. Με πρώτη αναφορά στο όνομα της Παναγίας. Να παράσχει βοήθεια (δηλαδή Χάρη Θεού), στο να πηγαίνει (Ενεστώς Διαρκείας) το παιδί, στο Σχολείο. Πριν από το αγαθό της υγείας, προτάσσεται ο φωτισμός του νου (νήψη, φωτισμός, διαύγεια)... Και η τελευταία ευκτική αγκαλιά για το σύνολο: Οι γονείς να είναι γεροί, μαζί με όλον τον κόσμο...
«Όποιος επιθυμεί τη γνήσια και κατά Θεόν ησυχία πρέπει να φροντίζει, μαζί με την ορθόδοξη πίστη, να είναι γεμάτος και από τα καλά έργα. Η πίστη είναι διπλή. Ο ησυχαστής πρέπει να έχει πίστη, αλλά να είναι και ειρηνικός, απερίσπαστος, αμέριμνος —δηλαδή χωρίς φροντίδες—, σιωπηλός, ήσυχος, να ευχαριστεί τον Θεό για όλα, να αναγνωρίζει την αδυναμία του, να υπομένει γενναία τους πειρασμούς και να ελπίζει στον Θεό, περιμένοντας από Αυτόν το έλεος»
Άγιος Κάλλιστος και Άγιος Ιγνάτιος
(Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος E΄).
Συνήθως, όταν πρόκειται να ομιλήσωμεν διά τους Αγίους της
Εκκλησίας, συμβαίνει να μεταφερώμεθα εις την εποχήν των. Και, παρασυρόμενοι από
το κλίμα του παρελθόντος, να νομίζωμεν, ότι ανήκουν μόνον εις τον αιώνα των.
Παρ’ ότι και τώρα τους τιμώμεν, έχομεν την εντύπωσιν, ότι ο βίος των, τα έργα των, η διδαχή των, ισχύουν μόνον διά την εποχήν των. Εν τούτοις, οι άγιοι «εις τον αιώνα ζώσι». Διότι η ζωή των και η διδαχή των περιέχει την αιωνίαν αλήθειαν του Θεού. Και ως τοιαύτη παραμένει άφθαρτος από τον χρόνον και τας μεταβολάς του κόσμου. Αυτό έχει εφαρμογήν εις την πληρότητά του διά τους «Τρεις Ιεράρχας». Ό,τι τους έκαμε μεγάλους εις την εποχήν των, το ίδιον τους καθιστά μεγάλους ύστερα από δέκα πέντε αιώνας και μέχρι συντελείας του κόσμου. Καμμία εγκοσμία μεταλλαγή, δεν ημπορεί να ανατρέψη την θέσιν που κατέχουν οι «Τρεις Ιεράρχαι» εν τη Εκκλησία…
Εὐλογητός εἶ, Δέσποτα παντοκράτορ, ὁ φωτίσας τήν ἡμέραν
τῷ φωτί τῷ ἡλιακῷ καί τήν νύκτα φαιδρύνας ταῖς αὐγαῖς τοῦ πυρός· ὁ τό μῆκος τῆς
ἡμέρας διελθεῖν ἡμᾶς καταξιώσας καί προσεγγίσαι ταῖς ἀρχαῖς τῆς νυκτός. Ἐπάκουσον
τῆς δεήσεως ἡμῶν καί παντός τοῦ λαοῦ σου· καί πᾶσιν ἡμῖν συγχωρήσας τά ἑκούσια
καί τά ἀκούσια ἁμαρτήματα, πρόσδεξαι τάς ἑσπερινάς ἡμῶν ἱκεσίας, καί κατάπεμψον
τό πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καί τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐπί τήν κληρονομίαν σου. Τείχισον
ἡμᾶς ἁγίοις ἀγγέλοις σου. Ὅπλισον ἡμᾶς ὅπλοις δικαιοσύνης σου. Περιχαράκωσον ἡμᾶς
τῇ ἀληθείᾳ σου. Φρούρησον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου. Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πάσης περιστάσεως,
καί πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου. Παράσχου δέ ἡμῖν καί τήν παροῦσαν ἑσπέραν,
σύν τῇ ἐπερχομένῃ νυκτί, τελείαν, ἁγίαν, εἰρηνικήν, ἀναμάρτητον, ἀσκανδάλιστον,
ἀφάνταστον, καί πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν· πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου
καί πάντων τῶν ἁγίων, τῶν ἀπ’ αἰῶνός σου εὐαρεστησάντων. Ἀμήν.
«Όποιος προσεύχεται για τους άλλους έχει κέρδος ο ίδιος, αφού κάνει μία πράξη αγάπης και αυξάνει, φτάνοντας σε μία ανώτερη πνευματική κατάσταση. Έπειτα προσεύχεται για τον εαυτό του. Μέσα από το γεγονός ότι προσεύχεται, έρχεται σε επαφή με τον Θεό εκ του Οποίου πηγάζουν η αγαθότητα και η δύναμη. Προσευχόμενος συνεχώς για τους άλλους, προσεύχεσαι για τον εαυτό σου. Και πόσοι μπορούν να το κάνει αυτό.
Όλοι έχουμε έναν Πνευματικό Πατέρα - το Ευαγγέλιο. Αυτό
είναι το νόημα της ζωής, της ζωντανής πίστης, της ελπίδας και της αγάπης ...
Λυπάμαι που το μόνο άτομο ψάχνει μόνο αυτό και ξεχνά τον Κύριο ...
Πρωτ. Νικολάι Γκουριάνοφ
apantaortodoxias
