Κάποιο πρωινό, ο Όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός
(9ος-10ος αι.) καθισμένος σε μια γωνιά, άκουγε το πνευματικό του παιδί, τον
Επιφάνιο, που διάβαζε ένα λόγο του μεγάλου Βασιλείου.
Όσην ώρα διαρκούσε η ανάγνωση, ξεχυνόταν μια ευωδία σαν από πολύτιμα αρώματα. Όταν τελείωσε η ανάγνωση, χάθηκε και η ευωδία. Έκπληκτος ο Επιφάνιος στράφηκε προς τον Όσιο:










