Όποιος, ἀγαπητοί μου, ἀκούσῃ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ εὐαγγελίου, μπορεῖ νὰ σκανδαλισθῇ, νὰ νομίσῃ ὅτι ἡ πίστι μας εἶνε ἐναντίον τοῦ γάμου, τῆς οἰκογενείας, τῶν γονέων, τῶν παιδιῶν. Ἀλλὰ τὸ νόημα τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου εἶνε πολὺ διαφορετικό. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὴν ὀρθὴ ἔννοιά τους σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Καμιά φορά ερχόταν στο Σαμτάβρο κι ένας ασκητής για να δει τον Άγιο Γαβριήλ, ο Στάρετς Βασίλειος Σβέτσι, από τη Λαύρα Πσκόβ Πετσόρα, ο οποίος ξεχώριζε για τη μεγάλη καλοσύνη και ταπεινοφροσύνη του. Χαιρόταν κανείς να βλέπει μαζί αυτούς τους δύο μεγάλους ασκητές και αγίους ανθρώπους.
Ναοῦ τὰ ἐγκαίνια, Μάρτυς καὶ θέσιν, Τῶν λειψάνων σου νῦν
γεραίρει ἡ κτίσις.
Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του
Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου και Ανάμνηση εγκαινίων του Ναού του στη Λύδδα
της Ιόππης
Βιογραφία
Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του
χριστιανισμού σ' όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί
ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό
λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα.
Του Οσίου Γαβριήλ του δια Χριστόν Σαλού
“Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες”
Ο Θεός δίνει χαρίσματα όχι στον σοφό, έξυπνο, λαμπρό άνθρωπο, ικανό να βρει λύσεις και μεθόδους, αλλά σε αυτόν που απλοποιεί την ύπαρξή του και που, χωρίς σκέψεις, χωρίς γνώση, χωρίς περιέργειες, στρέφει το εσωτερικό του βλέμμα στον Θεό.
ᾨδὴ τῶν ἀναβαθμῶν.
1 Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ
οὐρανῷ.
1 Προς σε και μόνον έχω υψωμένα τα μάτια μου, Κυριε, ο οποίος κατοικείς στον
ουρανόν.
1 Ωδή των αναβαθμών. Σ’ εσένα σήκωσα τα μάτια μου, που κατοικείς στους ουρανούς.
proskynitis
(Φωτογραφία από το Άγιον
Όρος: Ο Μακαριστός Ηγούμενος της Ι.Μ. Παντελεήμονος Αγίου Όρους Γέροντας
Ιερεμίας)
Είχα την μεγάλη ευλογία να βρεθώ σήμερα σε έναν αγιασμένο χώρο, ένα Μοναστήρι με μεγάλη ιστορία και πνευματική λάμψη: Την Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ του Γέροντος, στις καταπράσινες πλαγιές της βόρειας Εύβοιας. Μπαίνοντας στο Καθολικό για να προσκυνήσω, αμέσως τράβηξε την προσοχή μου η ολόσωμη εικόνα του Αγίου, στα αριστερά του Ιερού Ναού.
«Ήμουν τότε αρχάριος μοναχός και εργαζόμουν ως κελλάρης
στο μετόχι της Μονής μας, που λεγόταν Δεβελήκια, στην περιφέρεια Γομάτι
Χαλκιδικής.
Τόσον εξασθένησε ο οργανισμός μου, ώστε κατάντησα σχεδόν σε ημιπαραλυσία. Με την πάροδο του χρόνου έγινα καλά αλλά προσβλήθηκα από ρευματική πολυαρθρίτιδα στην κνήμη του δεξιού μου ποδιού, στο οποίο και σχηματίσθηκαν κιρσοί από φλεβίτιδα.
ΕΥΒΟΙΑ ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΙΔ: Μία απίστευτη, θαυμαστή ιστορία, η οποία ακόμη και 58 χρόνια μετά συγκλονίζει. Το Δεκέμβριο του 1960 ο Όσιος Δαυίδ εμφανίστηκε σε ένα μικρό κορίτσι, που προσκυνούσε στο μοναστήρι ενώ παρών στο θαύμα ήταν και ο σημερινός ηγούμενος της μονής.
.JPG)
«Ο όσιος Παΐσιος επέμενε πολύ οι αγιογράφοι να κάνουν καλές εικόνες, γιατί θεωρούσε ότι “μια εικόνα είναι αιώνιο κήρυγμα, ενώ το κήρυγμα του ιεροκήρυκα διαρκεί λίγο. Βλέπουμε λ.χ. μια εικόνα της Παναγίας και παρηγορούμαστε. Βεβαίως, αν η εικόνα δεν είναι καλή, αν έχη άγριο πρόσωπο, μάτια κ.λπ. κάνει αρνητικό κήρυγμα. Μου έλεγε κάποιος: “Πάω κάτω από την εικόνα του Χριστού και θέλω ν’ ανοίξω την καρδιά μου, αλλά βλέπω τον Χριστό σαν Γερμανό στρατιώτη να με αγριοκοιτάζη και σφίγγομαι”»
