Ρίχνει ο πονεμένος ένα βλέμμα στην εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας και παίρνει παρηγοριά...

Πόση ευλάβεια πρέπει να έχουμε στις εικόνες! Ένας μοναχός ετοίμασε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, για να την δώσει ευλογία σε κάποιον. Την τύλιξε με καλό χαρτί και την έβαλε σε ένα ντουλάπι, μέχρι να την δώσει. Αλλά χωρίς να τα προσέξει, την έβαλε ανάποδα. Σε λίγο άρχισε να ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος. Κοίταζε ο μοναχός από δω, αποκεί, να δει από πού ερχόταν αυτός ο κρότος. Που να πάει ο νούς του ότι ερχόταν από το ντουλάπι! Ο κρότος συνέχιζε για αρκετή ώρα, «τακ-τακ-τακ»· δεν τον άφηνε να ησυχάσει.

Άγιος Παΐσιος: «Ἡ Παναγία στόν Χριστό τά πηγαίνει ὅλα»

–Γέροντα, ποιά εἰκόνα τῆς Παναγίας τὴν ἀποδίδει περισσότερο;

–Ἡ Παναγία ἡ Ἱεροσολυµίτισσα. Μία φορὰ τὴν εἶδα ἐκεῖ στὸ Καλύβι, στὴν Παναγούδα … Ἄν σοῦ τὸ πῶ, σὲ πόσους θὰ τὸ πῆς;

–Σὲ κανέναν, Γέροντα.

–Λοιπόν, εἶδα σὲ ὄραµα ὅτι θὰ πήγαινα µακρινὸ ταξίδι καὶ ἔπρεπε νὰ ἑτοιµάσω τὰ χαρτιά µου, διαβατήριο, συνάλλαγµα κ.λπ., ἀλλὰ οἱ ὑπάλληλοι δὲν µοῦ ἔκαναν τὰ χαρτιά. Ἐκεῖ ἦταν πολλοὶ ἄνθρωποι, ὅµως δὲν ὑπῆρχε κανεὶς νὰ µὲ βοηθήση. «Ποιός θὰ µὲ βοηθήση; λέω. Μὰ δὲν βρίσκεται κανένας, γιὰ νὰ ἐνδιαφερθῆ;». Εἶχα µιὰ ἀγωνία!… Καὶ ξαφνικὰ παρουσιάζεται µία Γυναίκα µὲ λαµπερὸ πρόσωπο, ντυµένη στὰ χρυσαφένια.

Άγιος Παΐσιος: «Ὅποιος ἔχει πολλή εὐλάβεια στήν Παναγία, ἀκούει τό ὄνοµά Της καί ἀλλοιώνεται»

–Πεῖτε µας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.

– Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ µιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ τὴν ζήση.

–Γέροντα, καὶ τὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας ἔχει δύναµη πνευµατική, ὅπως τὸ ὄνοµα τοῦ Χριστοῦ;

– Ναί. Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης: ο πατριάρχης του αγιορειτικού μοναχισμού

Η Γαλάζια ΝΔ απέναντι στην γαλάζια πατρίδα του Ερντογάν.

Φώτο  από sigmalive.com

Σε λίγες ώρες μετά τις χαρές και τα πανηγύρια  πρέπει να αποφασίσουν για το ΓΙΑΒΟΥΖ που ξεκινάει γεωτρήσεις; Λένε οι τούρκοι στην Καρπασία αλλά μπορεί να είναι και κοντύτερα. Και μάλιστα με μελλοντική αντιπυραυλική ομπρέλα των S-400 που ανήμερα των εκλογών μας άρχισαν να τα παραλαμβάνουν οι τούρκοι. 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ώρες ευθύνης και εγρήγορσης. Το αποτέλεσμα των εκλογών το γνώριζαν μέσω των δημοσκοπήσεων οι ξένες πρεσβείες φυσικά και η τουρκική. Με αυτό το δεδομένο η τουρκική πλευρά περίμενε το τελικό αποτέλεσμα για τα περαιτέρω. Ο μόνος πραγματικός αυτοδύναμος είναι ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ που κινεί την ανθρώπινη ιστορία.

Προσευχή για Ασθενείς - του Αγίου Παϊσίου

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 2011

Διώξτε την κακομοιριά με την πνευματική λεβεντιά

-Γέροντα, όταν μου έρχωνται απανωτές δυσκολίες στον αγώνα μου, γογγύζω και με πιάνει λύπη.

–Ε, στην δύσκολη στιγμή φαίνεται η δύναμη του ανθρώπου. Μη φοβάσαι, μην πανικοβάλλεσαι, όταν συναντάς κάποια δυσκολία. Να ζητάς από τον Θεό να σου δίνη πνευματικό ανδρισμό, για να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες στην πνευματική σου πορεία με θάρρος και να αγωνίζεσαι με λεβεντιά.

–Γέροντα, η λύπη που νιώθω αυτόν τον καιρό για την άσχημη πνευματική μου κατάσταση με παραλύει πνευματικά.

Αγίου Γέροντος Παϊσίου – Υπέρ του Γένους και της Πατρίδος

Το σημαντικότερο κείμενο-παρακαταθήκη του Αγίου Γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτου:

“Ο Γέροντας, ξεριζωμένος από την βρεφική του ηλικία, και έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου και της Κατοχής, γνώριζε από την πείρα του ότι το να «διάγωμεν ήρεμον και ησύχιον βίον» είναι μεγάλη ευλογία.

“Και στην κόλαση τελείωσε η προεκλογική περίοδος, τώρα θα τα δεις όλα”

«η φώτο είναι από το fb και δείχνει τον παράδεισο της Ελλάδος που με δαιμονική μεθοδεία την έκαναν πνευματική και κοινωνική κόλαση»  Τελείωσε η προεκλογική περίοδος στην κόλαση και ανοίγει η περίοδος της κόλασης των ελληνοτουρκικών. Καλό είναι να φεύγεις από τούτη την ζωή με αναπαυμένη την συνείδηση έστω και αν είσαι πολιτικός, γιατί εκεί πάνω δεν διαλέγεις, αλλά σε επιλέγουν ή προς  τα αριστερά (εξ ευωνύμων)  ή προς  τα δεξιά.  Κάπως έτσι και η παρακάτω ιστορία που ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι διδακτική και σημειολογική.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να πεθάνει ένας μεγάλος γνωστός πολιτικός της Ελληνικής Μεταπολίτευσης των πρώτων χρόνων. Ενώ ψυχορραγούσε

Ήρθαν και τον παρέλαβαν οι Άγγελοι.  Επειδή αυτός τους έλεγε ότι είναι σημαίνων πρόσωπο "Very Important Person"  τον πήγαν να δει τον Παράδεισο.

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού

Οι Μάρτυρες κατέχουν τη σημαντικότερη θέση στην Εκκλησία μας, διότι Αυτή είναι θεμελιωμένη στη μαρτυρία, στα βασανιστήρια, στο αίμα και στην ίδια τη ζωή εκείνων. Τα λεγόμενα «Μαρτυρολόγια» είναι οι βιογραφίες των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, τα οποία διηγούνται τις ηρωικές τους ομολογίες στο Χριστό και τα αφάνταστα δεινοπαθήματά τους από τους διαχρονικούς χριστιανομάχους.

Οι Μάρτυρες γυναίκες υπήρξαν το ίδιο ηρωικές με τους άνδρες, και σε πολλές περιπτώσεις τους ξεπερνούσαν σε θάρρος, ηρωισμό και παρρησία, μπροστά στους δημίους βασανιστές τους!

Ο Όσιος Σισώης ενώπιον του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ορθόδοξη αγιογραφία

Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής

ΠρόλογοςΗ εικονογράφηση του Οσίου Σισώη ενώπιον του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτελεί μία παράσταση της μεταβυζαντινής αγιογραφίας. Στο παρόν άρθρο προσπαθούμε να κάνουμε μία εικονογραφική, θεολογική και ιστορική εξέταση του θέματος. Ενώ, κυρίως στην τελευταία ενότητα, αναφερόμαστε στη σημασία της ως ένα από τα μυριάδες στοιχεία της ελληνικότητας της Μακεδονίας.

Περιγραφή της εικονογραφικής παραστάσεως

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Άγγελος Κυρίου παραλαμβάνει την ψυχή Μοναχού - Ιερά Μονή Διονυσίου

Στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης ήταν τον παλιό καιρό ένα ησυχαστήριο γυναικών. Κάποτε η προεστώσα έστειλε μια νέα μοναχή στην πόλη για υπηρεσία. Εκείνη από συνεργεία διαβολική έπεσε σε βαρύ σφάλμα. 'Ύστερα, απελπισμένη από την πτώση της, δε γύρισε αμέσως στο ησυχαστήριο. Έμεινε στον κόσμο και παρασύρθηκε σ' έκλυτη ζωή. Γρήγορα όμως αηδίασε την αμαρτία και, μετανοημένη ειλικρινά για το κατάντημα της, πήρε το δρόμο της επιστροφής. δεν ξέρουμε όμως γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να πατήσει το πόδι της μέσα στον Παρθενώνα. Μόλις έφθασε στην εξώθυρα, έπεσε κάτω νεκρή.