Δημόσιες σχέσεις με τον Ουρανό και τους ΑΓΙΟΥΣ του ή με τα καταχθόνια που σέρνονται πιά πάνω στην γη.

Εμείς όμως επιλέξαμε δημόσιες σχέσεις επί της γης και με τα καταχθόνια για αυτό και τα αξεπέραστα αδιέξοδα των ημερών μας. Η αγωνία είναι έκδηλη και μειώνει στο ελάχιστο την χαρά της ζωής και της δημιουργίας.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η  εκδοχή που λέγεται νέο- Ελλάδα ή αλλιώς το ψευτορωμαίικο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν έχει μέλλον. Απομένουν ακόμη κάποιες ελάχιστες  μαύρες σελίδες ώστε να συμπληρωθεί το μαύρο έργο της. Η σημερινή πολιτική θεώρηση της ανάπτυξης και της ευημερίας προσκρούει στην κοινή λογική. Να το πούμε κάπως αλλιώς, ο πεινασμένος από τα μνημόνια Έλληνας ονειρεύεται βελτίωση του βιοτικού επιπέδου αλλά πως;

ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ… Η Τουρκία Εκβιάζει και Διαλύεται. ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ Που Εορτάζει Προέβλεψε Το Μεγάλο ΚΑΚΟ Της...

ΦΩΤΟ από fb 

Ο νέος ΑΓΙΟΣ από το νησί της ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ προείπε για την «Αποκάλυψη» που θα γίνει στην Τουρκιά

«-Ξέρεις γιατί φύγανε οι Έλληνες Χριστιανοί από την Μικρά Ασία;»

«- Επέτρεψε ο ΘΕΟΣ να φύγουνε για να μην βρεθούνε εκεί την ημέρα ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ.» ( εννοεί από την οικονομική και πολεμική λαίλαπα)… Λόγοι Γέροντα Αμφιλόχιου Μακρή (1888-1970)
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Την στιγμή που οι οίκοι αξιολόγησης στέλνουν την τουρκία στο πάτο του εφιάλτη. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ κάνει τις δικές του ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο Θεός δεν υπόσχεται χαρά, αλλά ποτήριο.

Ο Θεός δεν υπόσχεται χαρά, αλλά ποτήριο. Μας καλεί να πάθουμε για το όνομά Του, γιατί έτσι θα ζήσουμε και την δόξα Του.

Η Παναγία είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ: “ιδού η δούλη Κυρίου” (Λουκ. α’, 38). Αυτό το “ιδού η δούλη Κυρίου” είναι αποδοχή του Σταυρού. Η Παναγία συμμετείχε σε όλη την ζωή της στον Σταυρό του Υιού της.

Ο Χριστός πέρασε τα παθήματα, γιατί τήρησε τις εντολές του Πατέρα Του και έτσι ήλθε σε σύγκρουση με τον κόσμο. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνη και στον άνθρωπο που καλείται από τον Χριστό να ζήση την ζωή Του.

Η πορεία της Εκκλησίας μας ήταν πάντα αγωνιστική

Η πορεία της Εκκλησίας μας ήταν πάντα αγωνιστική, μαρτυρική, πολεμική. Είτε πάνω σε ικριώματα, είτε σε κατακόμβες, είτε με πολεμικά λάβαρα κατά βαρβάρων, είτε πολεμώντας τον βαρβαρισμό της ειδωλολατρίας και του μυστικισμού με την απολογητική γραφίδα σε κάποιο ταπεινό κελί, είτε μαρτυρώντας τον Ιησού τον Εσταυρωμένο σε έναν απνευμάτιστο και αλλόκοτο κόσμο. Πάντα πόλεμο είχαμε και θα έχουμε. Ο ίδιος ο Χριστός έγινε κατάρα για να αλώσει τον Άδη και τον θάνατο και σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει τίποτα συμβολικό.

Ο θάνατος του Χριστού δεν έχει τίποτα το συμβολικό. Είναι θανάσιμο χτύπημα στην καρδιά του θανάτου. Χωρίς οίκτο και συμπάθεια για την βασιλεία αυτού του τυράννου. Χωρίς συμβασιλεία με τον διάβολο και βολικούς μανιχαϊσμούς και συνύπαρξη με την τυραννία του Κακού, σαν τις αρχαίες θρησκείες της ατιμωτικής ειρήνης με τον κόσμο.

Ο μεν τούρκος περιμένει πότε θα ανοίξει ο πόλεμος στα Στενά του Ορμούζ για να μας επιτεθεί, ο δε δυτικός πότε θα ανοίξει το ΑΙΓΑΙΟ – Κύπρο για να ανοίξει το θέμα με το Ιράν.

Να μας συμπαθείτε για τους μεγάλους τίτλους, αλλά είναι αντίστοιχοι με την μεγάλη αγωνία και τα μεγάλα προβλήματα που διακατέχουν την επικαιρότητα. Η ανθρωπότητα εισήλθε σε τραγική ΣΤΕΝΩΠΟ για αυτό και η ιστορία των ημερών μας θα παιχτεί στα στρατηγικά ΣΤΕΝΑ που είναι κόμβοι μεταφοράς ενέργειας.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι οι καθημερινές απειλές και οι εκβιασμοί της τουρκικής πλευράς έναντι της Ελληνικής.  Κάθε μέρα αυτό το βιολί αλλά καθίσταται άχορδο και κενό περιεχομένου. Αλλά και στην Συρία μπαίνει – βγαίνει και επαναφέρει το προσφυγικό, χρησιμοποιώντας το σαν στρατηγικό όπλο εκβιασμών.

«Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»

Παταπίου μοναχοῦ Καυσοκαλυβίτου

«Ἄν πεθάνεις  πρίν πεθάνεις,  δέν θά πεθάνεις  ὅταν πεθάνεις» ἤ, μέ ἄλλα λόγια, πῶς ἡ μελέτη τοῦ θανάτου, πού γιά μᾶς τούς Ἁγιορεῖτες μοναχούς, αἰώνες τώρα, εἶναι καθημερινή ὑπόθεση, φέρνει δίψα γιά οὐρανό καί ἀθανασία· γίνεται ἀφορμή γιά ἕνα ξέσπασμα ζωῆς, πού οἱ συντεταγμένες του βρίσκονται στήν αἰωνιότητα.

Γιατί, τί ἄλλο παρά φιλοσοφία περί τοῦ θανάτου εἶναι κατά βάθος ἡ ἀληθινή μοναχική ζωή; Φιλοσοφία γιά τά ἐντός καί τά ἐκτός τοῦ χρόνου τῆς ὕπαρξης· γιά ἀνέσπερους κόσμους ἐν τάφῳ...

Για τον Αββά Παύλο που πλανήθηκε

Από τις εμπειρίες των αρχαίων Πατέρων της ερήμου

Κείμενον βλ. F. Nau - L. Glugnet, Vies et Récits d'Anachorètes, Revue de 1' Orient Chrétien, τόμ. 10 (1905), σ. 47-49.

Ζούσε κάποτε στη Θηβαΐδα κάποιος που τον έλεγαν Παύλο και ήταν ευλαβής και φιλακόλουθος. Μέρα και νύκτα παρακολουθούσε την εκκλησία κι έκανε με προθυμία και τις υπόλοιπες διατεταγμένες ακολουθίες. Βλέποντας τον έτσι οι γνωστοί του ευλαβείς και φιλακόλουθοι του λένε: «Κυρ-Παύλε, αφού ούτε γονείς έχεις ούτε γυναίκα θέλεις να πάρεις, γιατί δεν γίνεσαι μοναχός;» Κι αυτός τους απάντησε: «Καλά λέτε. Θα πάω να γίνω μοναχός». Έφυγε λοιπόν και ησύχασε σε κελλί μόνος του και δόθηκε στην άσκηση και τους λοιπούς κόπους και ήταν στο φρόνημα ακμαιότερος.

Δεν πρέπει να θρηνούμε για τους νεκρούς, αλλά να προσευχόμαστε…

Ερώτηση: Πάτερ, τι μπορείτε να μας πείτε για τις ψυχές των κεκοιμημένων;

Απάντηση: Δεν πρέπει να θρηνούμε για τους νεκρούς, αλλά να προσευχόμαστε φλογερά ώστε ο Θεός να αξιώσει τα αγαπημένα μας πρόσωπα, που έχουν «αναχωρήσει», να συγκατοικήσουν με τους αγγέλους.

Αυτό είναι ότι θέλει Εκείνος από μας. Οι θρηνωδίες δεν μας βγάζουν πουθενά. Ο θρήνος ενδέχεται να αποβεί όχι μόνο βλαβερός για τη δική μας υγεία, αλλά και ενοχλητικός για την ειρήνη που έχει χαρίσει ο Κύριος στην ψυχή του αγαπημένου μας προσώπου.

Λέει ο πονηρός “να μην αποκτήσω και εγώ γέροντα να τους μπερδέψω για τα καλά;”

μαγεία – αλχημεία και ολίγον ΧΡΙΣΤΟΣ, η τελευταία λέξη της μόδας της αρθρογραφίας

Περιμέναμε κάποια 24ωρα για να μας φέρει τα νέα ο άνθρωπος που αγγαρέψαμε. Για εμάς ήταν δύσκολο αυτές τις μέρες  να επισκεφτούμε τα ιερά κατσάβραχα της αγίας γης μας. Στείλαμε ένα δικό μας αδελφό να επισκεφτεί  μια γυμνή ψυχούλα στο λιοπύρι και στην παγωνιά που ασκητεύει κάτω από ένα υπόστεγο δίπλα στο οστεοφυλάκιο και το νεκροταφείο της Μονής της μετάνοιας του, ώστε  να έχει ζωντανή μνήμη θανάτου.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Οι ερωτήσεις τέθηκαν και οι απαντήσεις ήταν καταιγίδα.

Τι έλεγε παλληκάρι μου ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ;

Ο πρώτος και κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος, αλλά ο ίδιος ο εαυτός του…

Ὁ ἄνθρωπος, ἐφόσον ζεῖ, πρέπει πάντοτε νὰ ἀγωνίζεται. Καὶ ὁ πρῶτος ἀγώνας εἶναι νὰ νικήσει τὸν ἑαυτό του. Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος.

Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του.

Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!

Γέρων Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

https://www.askitikon.eu

Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορείτικο κελάκι…

Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…

Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές... με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων…

Ο άγιος Παΐσιος προστάτης φτωχών και ορφανών – Αντιαιρετικοί αγώνες (Ιερομόναχος Ισαάκ)

Όταν ήταν στη Μονή Στομίου Κονίτσης ο Γέροντας, εκτός από τα κτισίματα μεριμνούσε συγχρόνως και για όσους είχαν ανάγκη. Και αυτοί ήταν πολλοί. Στα χωριά της Κόνιτσας υπήρχε τότε μεγάλη φτώχεια, εγκατάλειψη, δυστυχία. Ο Γέροντας συγκέντρωνε ρούχα, χρήματα, τρόφιμα και φάρμακα, τα έκανε δέματα και τα έστελνε σε ανθρώπους που στερούνταν. Στο έργο της φιλανθρωπίας είχε ως βοηθούς ευλαβείς γυναίκες. Όσες είχαν την διάθεση τις έστελνε να υπηρετούν άτομα ανήμπορα, κυρίως γεροντάκια, που δεν είχαν κανένα συγγενή κοντά τους.