Όταν θέλεις να προχωρήσεις σε θερμή πολεμική αναμέτρηση δεν αφήνεις τα ογκώδη γεωτρύπανα σου μεσοπέλαγα γιατί φοβάσαι μήπως σου τα βυθίσουν οι Έλληνες;

Το ταξίδι των εντυπώσεων και των εκβιασμών της τουρκίας προς την Ελληνοκυπριακή πλευρά τελείωσε με το ταξίδι του κ. Ενρτογάν στις ΗΠΑ. Τώρα μπαίνουμε ταχέως σε άλλα και άρχισαν οι προετοιμασίες.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τα ογκώδη κόκκινα τουρκικά γεωτρύπανα με την κάθοδο τους στην Κυπριακή ΑΟΖ έκλεισαν τον κύκλο των εντυπώσεων- εκβιασμών. Ουδείς γνωρίζει αν τελικά τρύπησαν και ανέβασαν φυσικό αέριο. Οι δηλώσεις και οι διαψεύσεις όλο αυτό το διάστημα πήγαινα και ερχόταν.

Συζήτηση με τον Γέροντα Ιωσήφ Διονυσιάτη για την προσευχή

ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ

-«Γιατί συνιστούν οί Άγιοι Πατέρες να λέμε “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” και όχι “ελέησον ημάς”, όπου το “ημάς” συμπεριλαμβάνει και τους άλλους; Δεν είναι εγωιστικό να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους μας;»

Οί άγιοι Πατέρες προτιμούν να λέμε στον ενικό την ευχή, επειδή με τον λόγο “ελέησον με” (συχνά προσθέτουμε και “τον αμαρτωλών”) δηλώνουμε συναίσθηση της αμαρτωλότητας μας, όπως και ό Δαβίδ στους ψαλμούς πολλές φορές βοά “ελέησον με”, ενώ προσθέτει «ότι την άνομίαν μου εγώ γινώσκω» (Ψαλμ. ν’ 5) και «την άνομίαν μου έγνώρισα και την άμαρτίαν μου ουκ έκάλυψα» (Ψαλμ. λα’ 5). Το “ελέησον με” σημαίνει εξομολόγηση, αυτοέλεγχο, αύτομεμψία, αύτοσυναίσθηση της άμαρτωλότητας του προσευχομένου. Από τη συναίσθηση αυτή γεννιέται ή μετάνοια, ή συντριβή, οί στεναγμοί και τα δάκρυα, καθώς και πάλι μαρτυρεί ό προφητάναξ λέγοντας: «λούσω καθ’ έκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω» (Ψαλμ. στ’7).

Τα παιδιά και οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο. Εμείς οι άλλοι είμαστε επαναστάτες...

Μή διώχνετε τό Θεό ἀπό τά παιδιά σας.

Μή φροντίζετε μόνο νά διατηρεῖτε τό σῶμα τῶν παιδιῶν σας ἀσφαλές γιατί ἀκόμα καί οἱ ἀλεποῦδες τό ἴδιο κάνουν γιά τά μικρά τους. Ἀλλά βασικά ἐνδιαφερθεῖτε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή τῶν παιδιῶν σας. Ἐάν ἐσεῖς ἐνδιαφέρεστε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνος θά φρόντισει γιά ὅλα τά ὑπόλοιπα. Καί ὅ,τι ἐσεῖς συσσωρεύετε μέ πόνο καί κόπο γιά τά παιδιά σας Ἐκεῖνος τούς τά παρέχει ἄνετα καί ταχύτητα. (Ματθ 6: 33).

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

Φωτο: Η Ιερά Εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου η οποία βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Μελί Μεγάρων. Εικόνα την οποία έφεραν μαζί τους το 1922 από την Ερυθραία  οι  Έλληνες της Μικράς Ασίας.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής καταγόταν από κάποιο φτωχό χωριό της Γαλιλαίας που ονομαζόταν Βηθσαϊδά. Ήταν γιος του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης που ήταν συγγενής της Παναγίας Μητέρας του Χριστού. Πολύ νωρίς έγινε μαθητής του Ιωάννου Προδρόμου ενώ παράλληλα εργαζόταν και στην τέχνη του ψαρά κοντά στον πατέρα του και τον αδελφό του Ιάκωβο.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ότι και να γίνει «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία)

Φώτο ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Στις καλές γωνιές του διαδικτύου ακούς λόγους Πατέρων και Οσίων επικαιροποιώντας την καθημερινότητα σου με την προσδοκία της αιωνιότητας. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία) Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Βλέπεις ψυχές διψασμένες και τρέχεις και εσύ να βρεις μαζί τους το καθαρό Πατερικό νερό από την ΠΗΓΗ της ΖΩΗΣ. Σχεδόν μια δεκαετία αρθρογραφίας δίχως να είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά ανεπανάληπτα ερωτευμένοι με ΧΡΙΣΤΟ και Ελλάδα, με την Ελλάδα και την οικουμενική αλήθεια που εκπέμπει ο κοσμοπολίτικος πανανθρώπινος πολιτισμός της.

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Γυναίκα προορατική

ΕΝΟΤΗΤΑ Β’ – ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο Ἁ­γι­ο­ρεί­της γε­ρω–Χα­ρά­λαμ­πος ὁ Κα­ψα­λι­ώ­της, ὁ κομ­πο­σχοι­νᾶς, δι­η­γή­θη­κε τό ἑ­ξῆς γι­ά νά δεί­ξη τήν ἀ­ρε­τή με­ρι­κῶν λα­ϊ­κῶν:

«Γνώ­ρι­σα πα­λαι­ά στῶν Ἰ­βή­ρων ἕ­να μο­να­χό, τόν π. Γε­ρά­σι­μο[1], ἀ­πό τό Ἀ­ϊ­βα­λί τῆς Μ. Ἀ­σί­ας, πού ἡ μη­τέ­ρα του ἦ­ταν ἁ­γι­α­σμέ­νη ψυ­χή καί εἶ­χε χά­ρι­σμα προ­ο­ρα­τι­κό. Ἔ­λε­γε στόν γυι­ό της: “Παι­δί μου, μήν κά­νης ἁ­μαρ­τί­ες, νά ζῆς μέ φό­βο Θε­οῦ, για­τί ὅ­ταν θά με­γα­λώ­σης θά γί­νεις κα­λό­γε­ρος στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος, στό μο­να­στή­ρι τῆς Πορ­τα­ΐ­τισ­σας”. Ἔ­παιρ­νε στά χέ­ρια της ἀ­ναμ­μέ­να κάρ­βου­να, ἔ­βα­ζε πά­νω θυ­μί­α­μα καί θυ­μί­α­ζε τίς εἰ­κό­νες χω­ρίς νά καί­γε­ται».

Ο Θεός μιλάει μέσα από τη δυστυχία

Όπως ανακάλυψε ο Ιώβ, ο Θεός μπορεί να μιλήσει μέσα από τον πόνο. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος σε μια ζωή που τελειώνει με το θάνατο και που διαβρώνεται από τα σύμβολα του θανάτου.

Μετά από μια σοβαρή αρρώστια της γυναίκας του κάποιος έγραψε: «Μετά από τρεις δεκαετίες συμπορευθήκαμε με αυτούς που πορεύονται μέσα από τις πεδιάδες του πόνου και ανακαλύψαμε ότι έχουν πολλά σκοτάδια και σκιές. Για πόσο καιρό είχαμε γλυτώσει!».

Όταν συγχωρείς, κερδίζεις περισσότερα από εκείνα που δίδεις….

«Όταν συγχωρείς, κερδίζεις περισσότερα από εκείνα που δίδεις», λέει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Μιλάει απλά, εποικοδομητικά, θέλοντας να μας παιδαγωγήσει σε μία εποχή που το οφθαλμόν αντί οφθαλμού μοιάζει να ισχύει περισσότερο παρά ποτέ. Ας παρακολουθήσουμε όσα εκείνος διδάσκει. Μοιάζουν γνωστά κι απλά. Παραμένουν όμως στη πράξη δύσκολα και μακρινά… Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής; Τα εξής παραγγέλλει ο Θεός στους ανθρώπους: «Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» και «κανείς ας μη συλλογίζεται την κακίαν του άλλου». Βλέπεις;

Στην ΠΑΝΑΓΙΑ την ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ στα αγέρωχα Κύθηρα, ένας παππούς:«πάρε αυτά τα αμάραντα να τα βάλλεις στην εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μέσα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ»

Καλοκαίρι του 2006  για Προσκύνημα στην ΠΑΝΑΓΙΑ την Μυρτιδιώτισσα. Με το που πατήσαμε  το πόδι μας  στα Κύθηρα αισθανθήκαμε μια ιερή ανατριχίλα. Βηματίζαμε  πάνω σε χώματα που ποτίστηκαν με μαρτυρικό αίμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών σε διάφορες και επάλληλες ιστορικές περιόδους με καταστροφές – δηώσεις – γενοκτονίες και σκλαβοπάζαρα. Κάτι μας ακολουθούσε αλλά δεν θέλαμε  να πούμε  τίποτε στους άλλους  συμπροσκυνητές μας  για να μην φοβηθούν καθότι υπήρχαν και παιδιά. Ίσως να ήταν μάρτυρες άλλων εποχών αυτές οι σκιές.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Αφού πήραμε τον δύσκολο δρόμο πάνω σε βραχώδεις απολήξεις ξεκινήσαμε κατευθείαν για την ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ των Κυθήρων.  Ο ιδρώτας  έτρεχε ποτάμι, αλλά το τοπίο μας έδινε πλουσιοπάροχη αμοιβή με εικόνες και μυρωδιές. Τελικά από ψηλά στην τελευταία κατεβασιά αντικρύσαμε το πάλλευκο μοναστήρι της Μυρτιδιωτίσσης στις Εσχατιές της σύγκλισης των τριών Ελληνικών θαλασσών και πελάγων.

Κληρονομούνται οι αμαρτίες των γονιών στα παιδιά;

Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία. Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού.

Γεννήθηκε το 1866 στη Ρωσία από γονείς ευσεβείς. Ύστερα από διάφορες μεταπτώσεις των πρώτων νεανικών του χρόνων, ένα αποκαλυπτικό όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου τον έκανε να μετανοήσει βαθιά και να ποθήσει την ισάγγελη μοναχική πολιτεία.

«Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΛΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» – ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Στις 18 Απριλίου του 1977 κάποιος μαθητής της Αθωνιάδος Σχολής, εκ μέρους και άλλων, ζήτησε από τον π. Παίσιο να τους συμβουλέψει το πώς, με την βοήθεια του Θεού, θα ανταπεξέλθουν στους πειρασμούς που θα συναντήσουν στον κόσμο μετά την αποφοίτησή τους από την Σχολή.

-Ο Γέροντας άρχισε ως εξής :

Ένα παιδάκι προσπαθεί να παραμερίσει από τον δρόμο μια μεγάλη πέτρα, ο σκληρότερος άνθρωπος να το δει θα το βοηθήσει, το ίδιο και ο Θεός θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα εμπόδια «άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Όσον αποφεύγει κανείς την παρηγοριά των ανθρώπων τόσο τον πλησιάζει η παρηγοριά του Θεού, διότι είναι επόμενο, όπου δεν υπάρχει η μία, υπάρχει η άλλη παρηγοριά. Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγάλη, λειώνει πέτρες. ο αγωνιζόμενος άνθρωπος νιώθει την αγάπη του Θεού και δεν μπορεί ν’ αντέξει και φωνάζει στον Θεό. φτάνει. Ο Θεός του λέγει. να μεγαλώσεις τη μπαταρία σου. Όπως η μπαταρία όταν είναι μικρή δεν δέχεται, όταν την γεμίσουν με πολύ ρεύμα, παρά το κανονικό γι’ αυτήν.