«Διάκο γδύσου, δεν θα συνεχίσεις...»

Σε μια πανήγυρι της Μονής των Ιβήρων, στα παλιά χρόνια πήγε και ένας διάκος από τον κόσμο. Έλαβε μέρος στην μεγάλη Αγρυπνία.

Στον Όρθρο ο Τυπικάρης του λέγει: «Πρόσεξε, διάκο, εμείς εδώ λέμε Την Θεοτόκον εν ύμνοις μεγαλύνομεν». Ο διάκος κούνησε το κεφάλι και σαν ήλθεν η ώρα εκφωνεί όπως ήξερε "Την Θεοτόκον και μητέρα του Φωτός, εν Ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν".

Αγιότητα είναι...

του π. Λίβυου 

Αγιότητα είναι μια βαθιά ευαισθησία. Μια βαθιά ποιητική ματιά που μπορεί να μεταμορφώνει τα πάντα σε άγγιγμα ψυχής. Ο άγιος είναι ποιητής και ευαίσθητος. «Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει.» αγ. Πορφύριος. Αγαπάει ακόμη και τα μη αξιαγάπητα. Εκείνο που όλοι θα περιφρονούσαν με μεγάλη χαρά, η αγιότητα το μαζεύει, το αγκαλιάζει, το φιλά με πάθος μέχρι να το θεραπεύσει.

Η αγιότητα μεταμορφώνει τα έρημα. Κυκλώνει τα διεσπαρμένα. Ενώνει τα διαιρεμένα. Μπορεί και αντέχει πάνω και περά από τις πληγές και τις καταστροφές. Κοιτάει εκεί που δεν κοιτάει κανείς άλλος. Δεν χωρίζει τα πράγματα σε καλά και κακά. Δεν τους βάζει ταμπέλες. Δεν κατηγοριοποιεί την ζωή σε ανώτερη και κατώτερη. Δεν διχάζει, δεν μοιράζει, δεν αποσπά, ενώνει, συνενώνει, και δυναμώνει το αδύνατο να συμβεί και το όνειρο να πραγματωθεί.

Έπεφταν νωποί σοβάδες από τον Θόλο της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ, ένα σύννεφο σκόνης σηκώθηκε την ώρα του σεισμού και οι φύλακες έδειχναν στον τρούλο φωνάζοντας “ο ΑΦΕΝΤΗΣ ο ΑΦΕΝΤΗΣ, ο ΑΦΕΝΤΗΣ”

Οι πληροφορίες λιγοστές αλλά συγκεκριμένες από υπάλληλο που εργάζεται κοντά στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ στα τουριστικά μαγαζάκια.

-Τρομάξαμε πολύ μας θύμισε το τράνταγμα μέρες 1999.

-πεταχτήκαμε έξω από το μαγαζί και βρεθήκαμε να καθόμαστε στα σιντριβάνια έξω από την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μαζί με τους επισκέπτες της.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ. Την στιγμή που πέφτουν οι πολιτικές μάσκες τα άγια χώματα φέρνουν Βασιλικές Μάσκες.

Άνθρωπος του ΘΕΟΥ άκουσε  άνωθεν «όταν θα καταρρέουν οι χαλβάδες γείτονες μας, θα καταρρέουν και οι χαλβάδες των Αθηνών». Αυτά γιατί γίναμε επαγγελματίες υποκριτές και δη οι δήθεν λεγόμενοι θρησκευόμενοι και πατριώτες, κάτι που το βδελύσσεται ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Σήμερα δεν έχουμε ανάγκη τόσο από έξυπνους και καπάτσους πολιτικούς αλλά ούτε και από ήρωες του τύπου (δήθεν Ελληναράδες και εθνικιστές- πατριδοκάπηλους) αλλά από ΑΓΙΟΥΣ. Έχουμε ανάγκη από ΑΓΙΟΥΣ γιατί παλεύουμε με δαίμονες πάνω σε ΑΓΙΑ ΧΩΜΑΤΑ.

ΔΕΙΤΕ τα χέρια των τούρκων επισήμων, “σαν να είναι έτοιμα να πνίξουν κότες”;

Και ενώ η δική μας αντιπροσωπεία στην χθεσινή επίσημη συνάντηση Ελλάδος – Τουρκίας   έχει ένα πολιτισμένο αέρα και μια ευπρεπή  διάθεση σοβαρότητας , οι τούρκοι είναι σφιγμένοι πάνω στις καρέκλες με ανοικτές τις παλάμες τους πάνω στους μηρούς σαν να είναι  έτοιμοι  να ορμήσουν  και να  σφίξουν κάποιους λαιμούς. Η φωτογραφία αυτή είναι αδιάψευστος μάρτυρας αυτών που βιώνουν οι κάτοικοι και οι φρουρές του ΑΙΓΑΙΟΥ και της Κύπρου.

Όταν θέλεις να προχωρήσεις σε θερμή πολεμική αναμέτρηση δεν αφήνεις τα ογκώδη γεωτρύπανα σου μεσοπέλαγα γιατί φοβάσαι μήπως σου τα βυθίσουν οι Έλληνες;

Το ταξίδι των εντυπώσεων και των εκβιασμών της τουρκίας προς την Ελληνοκυπριακή πλευρά τελείωσε με το ταξίδι του κ. Ενρτογάν στις ΗΠΑ. Τώρα μπαίνουμε ταχέως σε άλλα και άρχισαν οι προετοιμασίες.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τα ογκώδη κόκκινα τουρκικά γεωτρύπανα με την κάθοδο τους στην Κυπριακή ΑΟΖ έκλεισαν τον κύκλο των εντυπώσεων- εκβιασμών. Ουδείς γνωρίζει αν τελικά τρύπησαν και ανέβασαν φυσικό αέριο. Οι δηλώσεις και οι διαψεύσεις όλο αυτό το διάστημα πήγαινα και ερχόταν.

Συζήτηση με τον Γέροντα Ιωσήφ Διονυσιάτη για την προσευχή

ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ

-«Γιατί συνιστούν οί Άγιοι Πατέρες να λέμε “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” και όχι “ελέησον ημάς”, όπου το “ημάς” συμπεριλαμβάνει και τους άλλους; Δεν είναι εγωιστικό να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους μας;»

Οί άγιοι Πατέρες προτιμούν να λέμε στον ενικό την ευχή, επειδή με τον λόγο “ελέησον με” (συχνά προσθέτουμε και “τον αμαρτωλών”) δηλώνουμε συναίσθηση της αμαρτωλότητας μας, όπως και ό Δαβίδ στους ψαλμούς πολλές φορές βοά “ελέησον με”, ενώ προσθέτει «ότι την άνομίαν μου εγώ γινώσκω» (Ψαλμ. ν’ 5) και «την άνομίαν μου έγνώρισα και την άμαρτίαν μου ουκ έκάλυψα» (Ψαλμ. λα’ 5). Το “ελέησον με” σημαίνει εξομολόγηση, αυτοέλεγχο, αύτομεμψία, αύτοσυναίσθηση της άμαρτωλότητας του προσευχομένου. Από τη συναίσθηση αυτή γεννιέται ή μετάνοια, ή συντριβή, οί στεναγμοί και τα δάκρυα, καθώς και πάλι μαρτυρεί ό προφητάναξ λέγοντας: «λούσω καθ’ έκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω» (Ψαλμ. στ’7).

Τα παιδιά και οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο. Εμείς οι άλλοι είμαστε επαναστάτες...

Μή διώχνετε τό Θεό ἀπό τά παιδιά σας.

Μή φροντίζετε μόνο νά διατηρεῖτε τό σῶμα τῶν παιδιῶν σας ἀσφαλές γιατί ἀκόμα καί οἱ ἀλεποῦδες τό ἴδιο κάνουν γιά τά μικρά τους. Ἀλλά βασικά ἐνδιαφερθεῖτε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή τῶν παιδιῶν σας. Ἐάν ἐσεῖς ἐνδιαφέρεστε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνος θά φρόντισει γιά ὅλα τά ὑπόλοιπα. Καί ὅ,τι ἐσεῖς συσσωρεύετε μέ πόνο καί κόπο γιά τά παιδιά σας Ἐκεῖνος τούς τά παρέχει ἄνετα καί ταχύτητα. (Ματθ 6: 33).

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

Φωτο: Η Ιερά Εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου η οποία βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Μελί Μεγάρων. Εικόνα την οποία έφεραν μαζί τους το 1922 από την Ερυθραία  οι  Έλληνες της Μικράς Ασίας.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής καταγόταν από κάποιο φτωχό χωριό της Γαλιλαίας που ονομαζόταν Βηθσαϊδά. Ήταν γιος του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης που ήταν συγγενής της Παναγίας Μητέρας του Χριστού. Πολύ νωρίς έγινε μαθητής του Ιωάννου Προδρόμου ενώ παράλληλα εργαζόταν και στην τέχνη του ψαρά κοντά στον πατέρα του και τον αδελφό του Ιάκωβο.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ότι και να γίνει «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία)

Φώτο ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Στις καλές γωνιές του διαδικτύου ακούς λόγους Πατέρων και Οσίων επικαιροποιώντας την καθημερινότητα σου με την προσδοκία της αιωνιότητας. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία) Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Βλέπεις ψυχές διψασμένες και τρέχεις και εσύ να βρεις μαζί τους το καθαρό Πατερικό νερό από την ΠΗΓΗ της ΖΩΗΣ. Σχεδόν μια δεκαετία αρθρογραφίας δίχως να είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά ανεπανάληπτα ερωτευμένοι με ΧΡΙΣΤΟ και Ελλάδα, με την Ελλάδα και την οικουμενική αλήθεια που εκπέμπει ο κοσμοπολίτικος πανανθρώπινος πολιτισμός της.

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Γυναίκα προορατική

ΕΝΟΤΗΤΑ Β’ – ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο Ἁ­γι­ο­ρεί­της γε­ρω–Χα­ρά­λαμ­πος ὁ Κα­ψα­λι­ώ­της, ὁ κομ­πο­σχοι­νᾶς, δι­η­γή­θη­κε τό ἑ­ξῆς γι­ά νά δεί­ξη τήν ἀ­ρε­τή με­ρι­κῶν λα­ϊ­κῶν:

«Γνώ­ρι­σα πα­λαι­ά στῶν Ἰ­βή­ρων ἕ­να μο­να­χό, τόν π. Γε­ρά­σι­μο[1], ἀ­πό τό Ἀ­ϊ­βα­λί τῆς Μ. Ἀ­σί­ας, πού ἡ μη­τέ­ρα του ἦ­ταν ἁ­γι­α­σμέ­νη ψυ­χή καί εἶ­χε χά­ρι­σμα προ­ο­ρα­τι­κό. Ἔ­λε­γε στόν γυι­ό της: “Παι­δί μου, μήν κά­νης ἁ­μαρ­τί­ες, νά ζῆς μέ φό­βο Θε­οῦ, για­τί ὅ­ταν θά με­γα­λώ­σης θά γί­νεις κα­λό­γε­ρος στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος, στό μο­να­στή­ρι τῆς Πορ­τα­ΐ­τισ­σας”. Ἔ­παιρ­νε στά χέ­ρια της ἀ­ναμ­μέ­να κάρ­βου­να, ἔ­βα­ζε πά­νω θυ­μί­α­μα καί θυ­μί­α­ζε τίς εἰ­κό­νες χω­ρίς νά καί­γε­ται».

Ο Θεός μιλάει μέσα από τη δυστυχία

Όπως ανακάλυψε ο Ιώβ, ο Θεός μπορεί να μιλήσει μέσα από τον πόνο. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος σε μια ζωή που τελειώνει με το θάνατο και που διαβρώνεται από τα σύμβολα του θανάτου.

Μετά από μια σοβαρή αρρώστια της γυναίκας του κάποιος έγραψε: «Μετά από τρεις δεκαετίες συμπορευθήκαμε με αυτούς που πορεύονται μέσα από τις πεδιάδες του πόνου και ανακαλύψαμε ότι έχουν πολλά σκοτάδια και σκιές. Για πόσο καιρό είχαμε γλυτώσει!».