Δυο είναι οι Έλληνες που σηματοδότησαν την Αμερική ο Κολόμβος και ο Γέροντας Εφραίμ.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή, όταν αποκαλυφτεί το μεγάλο  Πατερικό Πνευματικό έργο του Γέροντα Εφραίμ στην Ήπειρο της Αμερικής, ο ιστορικός θα κάνει την ίδια σύγκριση με την ανακάλυψη της. Ο μεν Κολόμβος ανακάλυψε την θέση της χώρας αυτής. Και ο Γέροντας Εφραίμ ανακάλυψε τον χαμένο πνευματικό πλούτο που μπορεί να δώσει η χώρα αυτή μέσα στο πολυεθνικό οικονομικό πανδαιμόνιο που βιώνει. Για αυτό ΘΕΙΑ ΝΕΥΣΗ έφυγε από το ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσουμε να γίνουμε κατανοητοί γιατί το θέμα είναι πολύ επίκαιρο. Οι ΗΠΑ με το Ασκητικό Πατερικό Ησυχαστικό Πνεύμα του μεγάλου Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή,  συνεχιστή της Νηπτικής Παλαμικής Παράδοσης  που εγκαταβίωσε στην απέραντη αυτή χώρα με τον άγιο υποτακτικό του, Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθείτη θα βιώσει μεγάλες προκλήσεις. Μέσα σε λίγα χρόνια   η παρουσία του αυτή έφερε χυμώδεις καρπούς.

«Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο ησυχαστής και σπηλαιώτης»

Μία ημέρα, των Αγίων Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως...

Έσπευσα στην υπακοή και εκεί που του μαγείρευα, ο Γέροντας στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγε: – Δεν ξέρεις να μαγειρεύης τρομάρα να σου ’ρθη... Έτσι μαγειρεύει ο κόσμος και θες να το φάη κι ο παπάς;

''Αληθινές ιστορίες προσκυνητών απο τον Άθωνα"

Στο τελευταίο του ταξίδι, την πρώτη κιόλας ημέρα που πάτησε το πόδι του στο Άγιον Όρος, έπεσε πάνω στόν πατέρα Χαρίτωνα.

Εκείνος τον φώναξε. ''Ελα λίγο μέσα να σου πω...'' ο προσκυνητής ακολούθησε χαμογελώντας τον γέροντα... μέσα σε τρία λεπτά χωρίς περιστροφές, του είπε τα πάντα. Για ποιόν λόγο είχε πάει, τι ακριβώς είχε προηγηθεί, τι απαντήσεις έψαχνε να βρεί, και ποιά ήταν η λύση στήν αναζήτηση του...

Η φοβερή ώρα του θανάτου (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)

Άμα είμαστε ετοιμασμένοι, δεν θα ταραχθούμε όταν έρθει η φοβερή ώρα του θανάτου. Θα ‘ρθει η φοβερή ώρα. Ο θάνατος είναι πάρα πολύ φοβερός, δεν τον έχουμε γευτεί και δεν ξέρουμε. Όταν θα έρθει δεν θα μπορούμε να το ομολογήσουμε, μόνο θα το υποστούμε. Έρχεται ο αρχάγγελος και ποτίζει και από την πίκρα η ψυχή εξέρχεται. Γι’ αυτό βλέπουμε και καταπίνει ο ετοιμοθάνατος, γι’ αυτό βλέπουμε και δακρύζει, γι’ αυτό βλέπουμε το απλανές βλέμμα του ετοιμοθάνατου. Δεν έχει έλεγχο του περιβάλλοντος, αυτός βλέπει άλλα. Τα μάτια χάνουνε τη φυσικότητα. Είναι ανοιχτά, αλλά βλέπουνε τα από μέσα μάτια, βλέπουν τους αγγέλους, βλέπουν τους δαίμονες.

Μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας: Από τα καλυβάκια στην οικουμένη!

Τέτοιες στιγμές νιώθουμε ότι πρέπει να κλαίμε και να χαιρόμαστε! Με δάκρυα κατάνυξης!

Ότι ο φόρος τιμής σε τέτοιες πνευματικές μορφές μόνο η κατάνυξη και η συγκίνηση τους πρέπει. Και, ίσως να είναι και ο μόνος τρόπος να τις νιώσουμε.

Αλλά και ο τόπος για να τους συναντήσουμε.

Ότι γνωρίζοντας τους σωματικούς πνευματικούς τους κόπους -πολύ συχνά υπέρ φύση- κόπους αλλά και “μέθη” και έρωτα διά Χριστόν νιώθεις μετέωρος και ενεός από την τόση προσπάθεια και την βία για το ποθούμενο.

Τον ποθούμενο θησαυρό. Την συνάντηση με το ποθούμενο πρόσωπο. Τον Ποθούμενο!

Η εφημερίδα Pravda καλεί τους Ρώσους πολίτες σε μετάνοια με λόγους του Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη εξ αιτίας των Παγκοσμίων Δεινών που έρχονται. Εμείς τι κάνουμε;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Το να καλεί η pravdareport.com που είναι το κατ’ εξοχήν στρατηγικό εργαλείο της ρωσικής δημοσιογραφίας τον ρωσικό λαό σε μετάνοια μέσω των λόγων του Δίκαιου Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη, κτήτορα τόσων περίλαμπρων Ορθόδοξων Ιερών Μονών στις ΗΠΑ και Αγιορείτη Ηγούμενου της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, πνευματικό τέκνον της Αγιοπνευματικής Συνοδείας του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, είναι το γεγονός αυτό από μόνο του αξιοπρόσεκτο και επίκαιρο στους τόσους δύσκολους καιρούς μας.

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό;

Η περίπτωση του στολισμού ενός από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, της Βασιλίσσης Σοφίας, εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις και δικαίως. Τέτοιο έκτρωμα είχαμε χρόνια να δούμε. Το Ιδρυμα Ωνάση που ανέλαβε τον στολισμό, αλλά και ο Δήμος Αθηναίων, που έχει το γενικό πρόσταγμα, εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα και προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Στον πανικό τους έβαλαν διάφορα φερέφωνα να υποστηρίξουν την απίστευτη άποψη ότι επελέγη ο συγκεκριμένος φωτισμός ως μήνυμα για την κλιματική αλλαγή! Λένε ότι αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν λάμπες LED για να καταδείξουν το πρόβλημα και να θυμίσουν ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία στο ρεύμα! Απίθανες ανοησίες...

Θέλουν να μας ρίξουν στην θάλασσα, όπως το 22, αλλά τους βαραίνουν τα κόλλυβα που έχουν στο ζωνάρι τους;

ΦΩΤΟ θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ

Που βρίσκονται εκείνοι οι τουρκολάγνοι της μεταπολίτευσης,   τώρα που οι τούρκοι μας απειλούν ότι θα  μας ρίξουν στην θάλασσα , όπως το 22; Τις τελευταίες ώρες η κλιμάκωση είναι δραματική. Και αυτοί που λοιδορούσαν τους  άγιους πατέρες και τα λεγόμενα τους τρέχουν να διαβάσουν. Όμως αυτά τα πράγματα δεν διαβάζονται, αλλά στις ώρες μας γίνονται δραματικά βιώματα.  Συμβαίνουν και θα συμβούν πολλά και δεν θα τα μαθαίνουμε. Όμως αυτοί που φρόντισαν να μάθουν από τις προρρήσεις των ΑΓΙΩΝ μας είναι έτοιμοι και καλά διαβασμένοι στο επόμενο μάθημα που θα μας βάλλουν οι εξουσιαστές για εξετάσεις.

Από το Συναξάρι – Η Σύλληψις της Αγίας Άννας

Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι – συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη από το βάρος της αμαρτίας και του θανάτου -, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι πάλαι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού <1>.

Όσιος Βαρσανούφιος: Δεν κοινωνάμε επειδή είμαστε άξιοι…

463.Ερώτηση
Κάποιος φιλόχριστος ερώτησε τον ίδιο γέροντα, εάν πρέπει να πολυεξετάζει τα σχετικά με τα θεία μυστήρια• και εάν ο αμαρτωλός, όταν προσέρχεται σ’ αυτά, κατακρίνεται ως ανάξιος.

Απόκριση: Όταν προσέρχεσαι στα Άγια, πρόσεχε δεχόμενος το σώμα και το αίμα του Χρίστου, και πίστευε αδίστακτα ότι είναι αλήθεια.

Το πώς είναι αλήθεια, μη το πολυεξετάζεις, σύμφωνα μ’ εκείνον που είπε, «λάβετε, φάγετε, διότι αυτό είναι το σώμα μου και το αίμα μου»• και αυτά μας τα έδωσε για συγχώρηση αμαρτιών. Αυτός που πιστεύει έτσι, ελπίζουμε ότι δεν κατακρίνεται• αυτός που δεν πιστεύει, ήδη έχει την κατάκριση.

Προσευχή για απαλλαγή από τον θυμό

Ιησού, Υιέ του Θεού, ο πραής και ταπεινός τη καρδία, κατάπεμψον κατά το μέγα και πλούσιον έλεος Σου και εν ταις καρδίαις ημών το πνεύμα της ειρήνης και της πραότητος, ίνα ειρηνεύοντες εκ του κακίστου πάθους του θυμού, μνημονεύομεν αεί της ενδόξου και φοβερού ονόματος Σου μετα καρδίας γαληνιώσης. Ιησού, το αρνίον το άκακον, το προσφερόμενον ενώπιον του ουρανίου Πατρός θυσία υπέρ ημών των αμαρτωλών και αχρείων, επάκουσον ημών εν τη ώρα ταύτη δεομένων σου και ελευθέρωσον ημάς εκ του φοβερού του θυμού πάθους, διότι απολλύμεθα εξ αυτού και δεν δυνάμεθα ποτέ να αφιερωθώμεν εις την αγάπην Σου και εις το θέλημα Σου το άγιον, ενόσω υπο του πάθους τούτου κατεχόμεθα. Ιησού ανεξίκανε ο επι του Σταυρού υπέρ των σταυρωσάντων σε προς τον ουράνιον σου Πατέρα προσευχόμενος, ποίησον και ημάς τοιούτους, ώστε να προσευχόμεθα υπέρ των επηρεαζόντων και κακοποιούντων ημάς, ίνα ούτο γενώμεθα μιμηταί σου και δοξάζεται και δι’ημών το Πανάγιον Όνομα Σου.

Εκείνο το βράδυ ούτε τα άστρα βγήκαν στον ουρανό

Κάποτε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι στο Όρος, πριν ακόμα η ανθρωπότητα μάθει τι είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν μία μικρή αδελφότητα νέων κατά βάσει μοναχών με τον Γέροντα τους, ο οποίος ήταν και αυτός σχετικά νέος.

Μέσα σε αυτήν την αδελφότητα υπήρχε όμως και ένας μεγάλος σε ηλικία παππούλης.

Ο παππούλης της ιστορία μας, λοιπόν, δεν έλεγε ποτέ καλημέρα και περπατούσε πάντα με κατεβασμένο το βλέμμα.