Εχουν μια βιασυνη να
επιβαλουν τις νεες τεχνολογιες, ενας χαρισματκός γεροντας λεει πως δεν θα
καταφερουν κάτι με τον εμβολιασμό.
Ο κορονοιος θα φυγει
αποτομα οπως αποτομα ηρθε. Ο Θεος θα τον τραβηξει αποτομα, τον εστειλε για να
κανει ο ανθρωπος μετανοια.
ΛΟΓΙΑ ΑΓΙΩΝ
ΑΝΘΡΩΠΩΝ:
Συντομα ο Θεος θα τον παρει το Θεό και θα διαψευσθούν οι επιστημονες, θα σταματησει το εργο των εκφραστων της ανομιας.
Ακόλουθη μαρτυρία (Αθηνά Σεμάση Ζωγράφου,
Αθήνα)
Έκπληκτη είδα σε όλη την επικράτεια της Ανατολικής Μεσογείου ως τα βάθη της Ασίας ρασοντυμένους Αγίους να αιωρούνται πάνω στους Έλληνες και να τους φροντίζουν! Όπου υπάρχουν λίγες εκκλησίες και τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για εμάς, εκεί οι Άγιοι και οι Μάρτυρες ήταν πάρα πολλοί για να βοηθήσουν! Παρόλο που οι Έλληνες απογοητευμένοι κατηγορούσαν τον Θεό, οι Άγιοι ήταν δίπλα τους. Έπειτα ο Άγιος Εφραίμ μου είπε:
Η ἐπωνυμία τῆς ἱερᾶς εἰκόνας τῆς Παναγίας, Ἰβηρίτισσα,
ὀφείλεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου ἡ ἱερὴ εἰκόνα ἔφθασε κατὰ
τρόπο θαυματουργικὸ τὸ ἔτος 999 μ.Χ., ἀφοῦ ἐπέπλεε ἐπάνω στὰ κύματα τῆς
θάλασσας.
Τὸ ἔτος 1648, μετὰ ἀπὸ ἐπιθυμία τοῦ Πατριάρχου τῆς Ρωσίας Νίκωνος, ἔφεραν στὴ Μόσχα πανομοιότυπο ἀντίγραφο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος.
Καμαρώνουν τα σάπια
κορμιά όταν τους λέμε για αδιέξοδα πολλά, γιατί αυτοί είναι οι δημιουργοί των
από παλαιά.
Καμάρωναν μέχρι
πρότινος οι τύραννοι του κόσμου, αλλά
τώρα φοβούνται αγιάτρευτο κακό και όπου
νάναι πυρηνική φωτιά που θα εξαπολύσουν
τα μαύρα αφεντικά σε κάθε γωνιά.
Δεν είναι
φιλέλληνες, ούτε καν μοιάζουν με Έλληνες, αλλά ανθέλληνες, δεν είναι τραγωδία
Ελληνική, αλλά δαιμονία αποκρουστική.
Έχουν πλάτες δυνατές, αλλά όχι Αρχαγγελικές.
Θ.Π: Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του
μακαριστού Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κυρού Ιωάννου ο οποίος
υπηρετούσε όλα αυτά τα χρόνια την Πορταϊτισσα
του Αρχιμανδρίτη Βασιλείου Γοντικάκη
Η έκθεση των
κειμηλίων είναι ίσως ένας άλλος τρόπος για να καταργήσουμε το άβατον του Αθω
Επειδή με την έκθεσι των αγιορειτικών κειμηλίων στη Θεσσαλονίκη πολλοί θα γράψουν και ήδη γράφουν γι' αυτά που βλέπουν και ακούνε, ίσως δεν θα ήταν άνευ σημασίας να αναφέραμε μερικά πράγματα για εκείνα που συνήθως δεν βλέπουμε και δεν ακούμε· για κάποιους «αοράτους» και ταπεινούς, που αποτελούν τη βάσι της αγιότητος του Ορους και της ιερότητος των κειμηλίων του.
Όταν ο Θεός θελήσει να φέρει τον άνθρωπο σε μεγάλη στενοχώρια, ώστε να μετανοήσει και να εκζητήσει το έλεός του, παραχωρεί να εμπέσει στη μικροψυχία. Και αυτή γεννά την ισχυρή δύναμη της αμέλειας, η οποία τον κάνει και γεύεται τον ψυχικό πνιγμό, που είναι μια γεύση της κόλασης. Απ΄αυτό, χτυπά τον άνθρωπο, μετά, το πνεύμα της φρενοβλαβείας, από το οποίο πηγάζουν ατέλειωτοι πειρασμοί, όπως η σύγχυση, ο θυμός, η βλασφημία, η γκρίνια και η μεμψιμοιρία, οι χαλασμένοι λογισμοί, η μετάβαση από τόπο σε τόπο, γιατί πουθενά δε βρίσκει ανάπαυση, και τα όμοια.
Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ
Ο πατήρ Παΐσιος,
όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία, έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω
από την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της. «Πώς να πάω με άδεια χέρια
να Την παρακαλέσω;», έλεγε.
Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας. Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα.
Αγίου Γέροντα Παϊσίου Αγιορείτου
Ο κόσμος μοιάζει
σήμερα, σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος, με πολλές βαλβίδες! Θα σκάσει εδώ,
θα σκάσει εκεί. Προσεύχεσθε μη γίνει μ’ εμάς η αρχή. Nα ζήτε όσο μπορείτε πιο
απλά. Μη δυσκολεύετε από μόνοι σας τη ζωή σας. Οι πολλές ευκολίες κάνουν
δέσμιους τους ανθρώπους σήμερα.
–Γέροντα, γιατί οι
άνθρωποι νοιώθουνε σήμερα ανασφάλεια;
–Γιατί όλοι είμαστε
ασφαλισμένοι! Ασφαλίζουμε το αυτοκίνητό μας, το σπίτι μας, τη ζωή μας. Κάνοντας
λοιπόν την κοσμική ασφάλεια, παραμερίζουμε την προστασία και Πρόνοια του
Θεού!..
–Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβει ο Χριστός;
«…ας το μάθουν φίλοι και εχθροί, πως η φαρέτρα των οραμάτων μας δεν έχει εξαντληθεί και τα βλέμματα των ψυχών μας δεν έχουν αποπροσανατολισθεί.
Και πως λίγο ακόμη χρειάζεται από τη διεθνή αδικία για να ξεχειλίσει το ποτήρι της αντοχής μας και τότε, ως τότε, δε θα μας αναγνωρίζουν και μάλλον θα μας φοβηθούν.
Μιλώ στη
Γλυκοφιλούσα, όταν μου λείπει η αγάπη των δικών μου!
Παρακαλώ την
Οδηγήτρια, για να μην χάσω τον δρόμο μου!
Κλαίω μπροστά στην
Παυσολύπη, όταν ο ουρανός μου είναι μάυρος!
Δέομαι στην
Γοργουπήκοο, γιατί το πρόβλημα «δεν παίρνει» άλλο!
Γονατίζω στην
Παραμυθία, όταν οι λύπες είναι αβάσταχτες και πολλές!
Χαμογελώντας
παρακαλώ την Πάντων Χαρά, όταν η χαρά μου είναι μακρινό όνειρο!
Κοκκινίζοντας
εκλιπαρώ το Ρόδον το Αμάραντο, για την χαμένη μου ντροπή!
Κι αν η μάνδρα της ψυχής μου απειληθεί, κρούω στην Πορταίτισσα!
Κάποιος φιλομόναχος χριστιανός επισκεπτόταν τακτικά στους ασκητές
και έβρισκε ωφέλεια από τη διδασκαλία τους. Μια φορά ανακάλυψε έναν πολύ
ηλικιωμένο και άρρωστο ερημίτη.
Τον λυπήθηκε και θέλησε να
του αφήσει όσα χρήματα είχε μαζί του, για τις ανάγκες του.
–Κράτησέ τα, αββά, τον παρακάλεσε, είσαι γέρος και άρρωστος. Δεν μπορείς να εργάζεσαι πια. Θα σου χρειαστούν.
Μας έλεγε συχνά ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης: «Την εσωτερική ελεημοσύνη να προσέχετε. Εκεί κυρίως να φροντίσετε να σπουδάσετε τον κόπο σας, εκεί να φροντίσετε να αποθέσετε τον κοπετό σας». Παράξενα λόγια, αμφίσημα ακούσματα τότε, στα ήδη ανήσυχα, ακόμη και τώρα, εφηβικά μας ώτα.