☦ Θεϊκή φωτιά στο Άγιο Ποτήριο

Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος αλλά αφανής λευίτης, ο π. Ιωάννης.

Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας. Τις καθημερινές εργαζόταν στα χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία.

Στη Θεία Λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς. Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξη του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το «Σε υμνούμεν...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο.

☦ «μόλις σηκωθώ τη νύχτα, αρχίζω πρώτα το κανόνι»

Το Σάββατο και την Κυριακή ο Πατήρ Παϊσιος πήγαινε να λειτουργηθή άλλοτε στο Κελλί των Δανιηλαίων και άλλοτε στη Μικρά Αγία Άννα ή πιο μακριά στην Κερασιά. Συνήθως έφευγε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, χωρίς να κερασθή, και σε όλους τους Πατέρες έκανε εντύπωση η ασκητική μορφή του, καθώς και τα μετρημένα λόγια του.

☦ Η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό.

Είπε ο Κύριος: Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Αληθινή μετάνοια δεν είναι μονάχα το να θλίβεται κανείς για τα αμαρτήματα που έχει διαπράξει, αλλά η πλήρης μεταστροφή της ψυχής από το σκότος προς το φως, από τα γήινα προς τα ουράνια, από το εγώ προς τον Θεό!

☦ ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΔΩΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ….

EΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΔΩΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΛΕΝΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ   ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.  ΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΓΡΑΨΟΥΝ ΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ.

☦ “...με τα ευωδιαστά κομποσκοίνια τους να δέονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου...”

[...]Πήραμε την μικρή ανηφόρα πάνω από το αγίασμα του Αη Γιωργιού και βρεθήκαμε στο πιο γαληνεμένο αγνάντι, στο κοιμητήρι της Ξενοφώντος. Ήταν το πιο όμορφο και αληθινά ζωντανό κατευόδιο στην πορεία της νέας μέρας: Ξενοφωντινοί Πατέρες στα σεμνά μνήματά τους ….

Τους Σταυρούς τους, αγκάλιαζαν τα τριμμένα από την προσευχή και το χρόνο κομποσκοίνια τους. Σκέφτηκα ότι ήταν το μόνο ταιριαστό στο τελευταίο επί γης καταφύγιό τους.

☦ Σε μία εκκλησία του Γαλατά την Μεγάλη Σαρακοστή του 1954

Μία πραγματική ιστορία με κρυπτοχριστιανούς της Πόλης- Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου

Σέ μία Ἐκκλησία τοῦ Γαλατά στήν Πόλη, ὅπου συχνάζουν οἱ ναυτικοί καί ταξιδιῶται ν’ ἀνάψουν τό κεράκι τους γιά τούς δικούς τους καί τό καλό ταξείδι πρός τίς φουρτουνιασμένες θάλασσες τοῦ Πόντου. Ἐκεῖ τή Μεγάλη Σαρακοστή τοῦ 1954  πῆγε νά λειτουργήση καί νά ξομολογήση τούς Χριστιανούς κάποιος Γέρων Πνευματικός*, γιά πρώτη φορά ἐπισκεπτόμενος τήν Πόλη.

☦ Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι...

Ψυχοσάββατο. Πολλές οι απουσίες σας, είστε πολλοί εσείς που κινήσατε νωρίς ή ταλαιπωρηθήκατε στο φευγιό σας.
Και μεις εδώ, εγκλωβισμένοι σε βίο -ενίοτε αβίωτο-κάτω από τσιμεντόπλακα βαριά.

Για σας ο χρόνος είναι αίσθηση ανύπαρκτη, για μας ρολόγια αγχωτικά και ξεκούρδιστα.

☦ Άγιος Παΐσιος: “Ο μοναχός είναι φάρος πάνω στα βράχια”

-Δεν μπορούσα να καταλάβω πως δικαιολογούν μερικά πράγματα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μου λύθηκε η απορία όταν πέρασαν από το καλύβι δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από τη Ρώμη.

-Τί κάθονται οι μοναχοί εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;

☦ Ψυχοσάββατο. Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου...

“….ουκ απέθανον αλλά κοιμώνται”

Ψυχοσάββατο. Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου. Ο θάνατος είναι άλλωστε για τη νοοτροπία της εποχής μας το τέρμα. Οι κεκοιμημένοι μάς πονούν, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Να προχωρήσουμε. Και το μνημόσυνο είναι μόνο ατομική υπόθεση. Όταν συμπληρώνονται οι μέρες, οι σαράντα, ο χρόνος, θυμόμαστε. Πάμε στο ναό. Έρχονται και όσοι μας αγαπούν και όσοι αγαπούσαν τον κεκοιμημένο. Και φτάνει. Γιατί άραγε όλοι μαζί, να έχουμε δύο ημέρες το χρόνο στις οποίες να θυμόμαστε πάντας (όλους) τους κεκοιμημένους.

☦ Ψυχοσάββατο: ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ μεταθανάτια εμπειρία

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος μιλά για μία συγκλονιστική μεταθανάτια εμπειρία 20χρονης.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ  Μεταθανάτια εμπειρία

-τι είναι αυτό το Φως;

-Κόρη μου, αυτό το Φως είναι η Θεοτόκος.

Η Μητέρα του Φωτός!

☦ Συμβουλές Γέροντος σέ χριστιανούς πού ζοῦν στόν κόσμο

Νά μή θυμάστε μέ λύπη τό κακό πού σᾶς προξένησε ὁ ἀδελφός σας, γιά νά μή θυμηθεῖ καί ὁ Κύριος τίς δικές σας ἁμαρτίες γιά τίς ὁποῖες σᾶς συγχώρεσε

Τό κακό νά τό νικᾶτε μέ τό καλο. Τό κακό δέν διορθώνεται ποτέ μέ τό κακό (Πρβλ. Ρωμ. Ιβ΄ : 21). Πρίν πεῖτε ὁτιδήποτε, σκεφθεῖτε μήπως μέ τά λόγια σας προσβάλετε τό Θεό ἤ τόν πλησίον σας.

☦ «Ξέρετε τι θα πει Γέροντας; Μόνο ο διάβολος ξέρει τι θα πει Γέροντας.»

Ο κατά σάρκα αδερφός αλλά και υποτακτικός του γερο-Ιωσήφ, ο πάτερ Αθανάσιος, είχε την Κοίμηση στη Νέα Σκήτη. Εκεί το Γεροντάκι που ζούσε πριν, εγώ το πρόλαβα, αλλά αυτό το ιστορικό που θα σας πω τώρα δεν το πρόλαβα, αλλά το άκουσα· το Γεροντάκι το πρόλαβα. Είχε έναν υποτακτικό. Ο υποτακτικός, ε, κρίσις Θεού, ήρθε στο τέλος να πεθάνει. Την προηγούμενη ημέρα, την παραμονή προτού να πεθάνει, πήγαν οι δαίμονες και του λένε: «Είσαι δικός μας, τώρα θα σε πάρουμε στην κόλαση γιατί έτσι κι έτσι...», τα συνηθισμένα των διαβόλων. Το παιδί ταράχθηκε. Μπήκε μέσα ο Γέροντας: