Εχθροί του χριστιανού δεν είναι οι άνθρωποι που είναι γύρω του. Εχθροί του χριστιανού είναι ο διάβολος, είναι ο κόσμος με το αμαρτωλό φρόνημά του. Εχθρός του χριστιανού είναι ο εαυτός του με τις αδυναμίες και τα πάθη του. Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
inpantanassis
Οι σκέψεις και τα λόγια μας έχουν μεγάλη δύναμη στον κόσμο γύρω μας, στα ζώα, τη βλάστηση. Προσευχηθείτε με δάκρυα για όλους τους άρρωστους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, για εκείνους που δεν έχουν κανέναν να προσευχηθούν. Για λουλούδια, για πέτρες, για φυτά. Μην κάνετε κακό στα πουλιά, δώστε τους ελεημοσύνες. Ζητήστε από τον Θεό αέρα να παραμείνει στον πλανήτη και να καθαρίσει το νερό, και καλέστε τον γλυκό Σωτήρα του κόσμου: ′′Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησον με, τον αμαρτωλό". Στάρετς Νικόλαος Γκουριάνοφ
apantaortodoxias
«Φαιδρά προεόρτια
τῆς ἐγκρατείας, λαμπρά τά προοίμια τῆς νηστείας σήμερον∙ διό συνδράμωμεν ἐν
πεποιθήσει, ἀδελφοί, καί προθυμίᾳ πολλῇ» (ὠδή α΄ τριωδίου).
(Καλοδεχούμενα τα
προεόρτια της εγκράτειας, λαμπρά τα προοίμια της νηστείας σήμερα. Γι’ αυτό ας
τρέξουμε από κοινού, αδέλφια, με πίστη και μεγάλη προθυμία).
Απαρχή των ύμνων των Τριωδίων ο παραπάνω ύμνος, από τον πολυγραφότερο όλων των υμνογράφων άγιο Ιωσήφ. Τρία σημεία θίγει με πολύ συνοπτικό τρόπο:
Ο μακαριστός άγιος επίσκοπος Αντώνιος Σιατίστης συνέλεγε την πνευματική γύρη, ανακαλύπτοντας ιερείς που αγωνίζονταν τον καλό αγώνα προς την σωτηρία και την αγιότητα!
Επισκεπτόταν τέσσερις θεοφόρους πατέρες και είχε πνευματική επικοινωνία μαζί τους! Οι τρεις Άγιοι πατέρες ήταν ο π. Αμβρόσιος Λάζαρης στην Ιερά Μονή Δαδίου, ο π. Παναγιώτης στα Βραγγιανά των Αγράφων και ο π. Ιωάννης Καλαΐδης στις Σέρρες! Ο τέταρτος ήταν εκείνος που ήταν μαζί μας εν ζωή μέχρι σήμερα, ταπεινός και πλήρης χαρισμάτων, ένας Άγιος ανάμεσα μας, ο π. Αριστείδης Παπαδόπουλος από τη Μικρόπολη Δράμας.
Ο Σεισμολόγος κ.Λεκκας συνέδεσε το φαινόμενο της υποχώρησης των νερών της Θάλασσας σε ολη τη Χώρα σε επερχόμενους σεισμούς…Ο Σεισμολόγος κ.Τσελέντης ανέφερε οτι βοά το ρήγμα του Κορινθιακού. Η περιοχή του Κορινθιακού φαίνεται ότι είναι διεγερμένη έχουμε βάλει περαιτέρω σεισμολογικά όργανα προς το Ανατολικό τμήμα ενώ παρακολουθούμε και με τα ΒΑΝ και με το δίκτυο ραδόνιο που έχουμε εγκαταστήσει την ευρύτερη περιοχή.” Να προετοιμαστείτε ειπε..
Όταν αποφασίσουμε να
μην μας ενδιαφέρει αν θα πληγωθούμε, τότε θα μπορέσουμε να ελευθερωθούμε για να
ζήσουμε και να αγαπήσουμε πραγματικά. Και τον Θεό και τον άνθρωπο.
Η ανασφάλεια είναι εγωϊσμός. Αν θέλουμε να αγαπήσουμε χωρίς να τσαλακωθούμε και αν συμβεί να πληγωθούμε γινόμαστε θηρία, τότε υπάρχει πρόβλημα. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε για να μην πληγωθούμε, φοβόμαστε να πάμε στον Χριστό για να μην μας ελέγξει η καθαρότητα της αγάπης Του , φοβόμαστε να πάμε στον γιατρό μην τύχει κι ακούσουμε κάτι δυσάρεστο. Ζώντας στον φόβο είναι σαν να έχεις πεθάνει. Η εικόνα απο τα ματωμένα καρφιά του Χριστού μπορεί να μας σοκάρει, όμως είναι η αγάπη στα καλύτερα της. Η αγάπη αν είχε σύζυγο, αυτός θα ήταν ο πόνος και καρπός του έρωτα τους η αγιότητα. Οι Άγιοι δεν φοβήθηκαν αλλά δόθηκαν, παραδόθηκαν, γι΄αυτό τράβηξαν απίστευτα μαρτύρια που όμως με τη χάρη του Κυρίου έμοιαζαν με δροσιά.
ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΓΕΡΟΝΤΑ του έλεγες και απέναντι σου είχες ένα
χαμογελαστό παιδί που το φωτεινό πρόσωπο του σου άνοιγε την θέα στον Ουρανό.
Πολλά θα γραφούν,
πολλά θα ειπωθούν για τον παπά - Αριστείδη από την Μικρόπολη της Αν. Μακεδονίας
προσωπικά θα σας μεταφέρουμε το εξής:
"πήγε κάποιος σε μια αγρυπνία του Γέροντα (αγαπούσε πολύ τις αγρυπνίες ο παππούλης), συγκεκριμένα παραβρέθηκε στην Αγρυπνία του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου που ευλαβείτο ο παπα- Αριστείδης και δεν παρέλειπε πάντα να τιμάει τον ΑΓΙΟ αυτό.
ΚΗΡΥΓΜΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ὅποιον
σκέφτεσαι, σ’ αὐτόν καί ἀνήκεις. Ἐάν λαχταρᾶς τόν Ἰησοῦ, θυμᾶσαι πάντοτε τούς
λόγους Του. Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, oἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι.
Ὅλες
οἱ ἡμέρες, ὅλες οἱ νύχτες, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί μαζί τους ὅλη ἡ δημιουργία,
σπεύδουν πρός τήν ἔσχατη ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά τελειώσει τό μυστήριο αὐτοῦ τοῦ
κόσμου καί τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ὁ χρόνος τότε ἑνώνεται μέ τήν αἰωνιότητα, ἑνώνεται
τό ἐν χρόνῳ μέ τόν ἀΐδιο Θεό, τό κτῖσμα μέ τόν Κτίστη ἐν Χριστῷ. Ἐκείνη τήν ἡμέρα,
ὁ χρόνος θά παύσει νά ὑπάρχει, θά εἰσέλθει μυστηριακά τό κτιστό στό ἄκτιστο,
στήν αἰωνιότητα.
Στήν θεία Ἀποκάλυψη ὀνομάζεται ἐσχάτη ἡμέρα[1].Λέγεται καί μεγάλη ἡμέρα[2]. Λέγεται καί ἡμέρα κρίσεως, ἡμέρα ὀργῆς καί ἀποκαλύψεως καί δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ[3].
Η Άννα Βιμπόρνοβα
θυμάται… «Επισκέφθηκα την Ματρώνα τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πριν
πεθάνει.
–Μη φοβάσαι μου
λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι,και θα σηκωθούμε
«αλλιώς»…
– Πως αλλιώς; την
ρωτάω.
– Να,-μου λέει- θα γυρίσουμε στο «ξύλινο»…
Με όλη τη δύναμη της αδύναμης φωνής μου κράζω, Κύριε, κι΄ εγώ το ίδιο εναγώνια και έναγχα.
Δεν μου χρειάζεται
τίποτα πιο βαθειά και πιο άμεσα από Το έλεός σου. Μια απροσμέτρητη ντροπή με
αναγκάζει να χαμηλώνω το βλέμμα. Καθώς βλέπω το ίδιό μου το βλέμμα μέσα μου,
αντικρύζω τον προδότη εαυτό μου.
Τίποτα δεν μου κοστίζει τόσο πολύ, όσο το ότι προσέβαλα και πλήγωσα την αγάπη Σου.
Βγήκαμε απ' τις κατάψυχες και πυκνοδασωμένες κατηφόρες και χαμηλώνοντας αρκετά «πιάσαμε» να προσπερνούμε της Ευωδιάς τα ξέφωτα, όπου ούτε ίχνος χιονιού υπήρχε κι' όπου αισθητό μας έγινε το άλλο κλίμα με σαφή τα δείγματα της ανοίξεως, λες και βρεθήκαμε απ' την μια στιγμή στην άλλη σε άλλη ήπειρο και γεωλογική ζώνη. Μας άγγιζαν τής σουσούρας τα θυσανωτά χειμιωνανθάκια, μας χαιρετούσαν δειλά απ' τα πλάγια αρκετές τολμηρές ανεμώνες.
Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος αλλά
αφανής λευίτης, ο π. Ιωάννης.
Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της
Καππαδοκίας. Τις καθημερινές εργαζόταν στα χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις
γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία.
Στη Θεία Λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς. Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξη του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το «Σε υμνούμεν...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο.