Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Με χιλιάδες ξυλιασμένους από την παγωνιά και εγκλωβισμένους από τον Χιονιά και την απαράμιλλη ανευθυνότητα των υπευθύνων για τους συνανθρώπους μας, το γεγονός ότι παρόλο τις ταλαιπωρίες και τα επί μέρους ανθρώπινα δράματα, δεν θρηνήσαμε απώλειες (αν εξαιρέσουμε δυο περιστατικά), μπορούμε να πούμε και να αναφωνήσουμε ότι ήταν ΘΑΥΜΑ.
Η τοιχογραφία της
Παναγίας της Ελεούσας είναι από το έτος
1763 αγιογραφημένη από τον Ιεροδιάκονο Αθανάσιο από την Κρήτη, όπως
αποδεικνύεται από την υπάρχουσα υπογραφή.
Το θαύμα συνέβη τον Φεβρουάριο (μάλλον 25) του έτους 1955. Κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων όλο το Εκκλησίασμα είχε γονατίσει και όταν ο Ιερέας εκφώνησε «Της Παναγίας αχράντου υπερευλογημένης Μαρίας…», ακούστηκε στον ναό μιά κραυγή· «χάθηκε η Παναγία». Η κραυγή αυτή προερχόταν από την ευσεβέστατη αείμνηστη Ειρήνη Οικονόμου, η οποία μόλις σηκώθηκε από τη «γονάτισμά της», αντίκρυσε, αντί την εικόνα της Παναγίας έναν κατάλευκο τοίχο.
“ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΟΥ ΚΑΗΜΕΝΗ”
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο 3ος ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ.
ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΦΡΑΣΗ: “ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΦΘΑΣΑΜΕ ΕΩΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ‘ΔΩ” ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΓΙ ΑΥΤΟ ΦΘΑΣΑΜΕ ΕΩΣ ΕΔΩ… ΑΣ ΜΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ Ο ΘΕΟΣ !!!
Θα με ρωτήσει κάποιος,
είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε
ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού;
ΦΩΤΟ : Λιτανεία του σκηνώματος του ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του
ΘΕΟΛΟΓΟΥ στην Νέα Καρβάλη της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας μας. που ήρθε
καταδιωκόμενο από την γενέτειρα του ΑΓΙΟΥ
τη μικρή Αριανζό της Καππαδοκίας, κοντά στην κωμόπολη Ναζιανζό.
Τότε δεν φορούσαμε μάσκες και " καπίστρια" .
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
(κάθε φορά που τον προσκυνώ από μικρό παιδί χαίρομαι και σαν να μου λέει: συνέχισε να επιμένεις ..θα πάμε στην Πατρίδα.. μάλιστα μια φορά γέμισε ο Ιερός Ναός του με ΦΩΣ, άλλο ΦΩΣ , ήταν πριν χρόνια Παραμονή της ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ , τα να λέμε αυτά γιατί απηύδησα με αυτούς που νομίζουν ότι όλα θα τους πηγαίνουν καλά μέχρι να ισοπεδώσουν τα ιερά και τα όσια)
Να μην κάνουμε το καλό με υπολογισμό, για
να πάρουμε μισθό, αλλά να αγωνιζόμαστε από αγάπη για τον Χριστό. Ό,τι κάνουμε,
να το κάνουμε καθαρό, για τον Χριστό, να προσέχουμε να μην έχει μέσα το
ανθρώπινο στοιχείο, φιλαυτία, ιδιοτέλεια κ.λπ. Διαφορετικά ξεφτύζει και η πίστη
μας και η αγάπη μας.
(Άγιος Παϊσιος ο
Αγιορείτης)
epanosifi
Κύριε, άκουσα τον
λειτουργό Σου σήμερα να δέεται υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων
αδελφών ημών.
Κι ο νους μου καρφώθηκε σ’ αυτούς. Θέλω να τους βρω, να τους ανακαλύψω κι ύστερα πύρινη δέηση να αναπέπψω γι’ αυτούς. Ποιοι είναι, Κύριε; Ποιοι είναι αυτοί που δικαιολογημένα στέκουν την ώρα της Θείας Λειτουργίας μακριά από τον Οίκο Σου;
Συχνά ἀναλογίζομαι τήν προειδοποίηση τῶν πατέρων: «διαφυλάξτε τήν καρδία σας». Μοῦ φαίνεται πολύ φανερό ὅτι ἡ προδιάθεση τῆς καρδίας μου ἔχει νά κάνει μέ τό πῶς ἀντιλαμβάνομαι καί ἀντιδρῶ σέ ὁτιδήποτε ὑπάρχει στό περιβάλλον μου. Μία ἀγχώδης καρδία ἀντιλαμβάνεται ὁτιδήποτε σάν ἀπειλῆ, ὡς μία ἐπικείμενη καταστροφή ἤ δυστυχία. Μία θυμωμένη καρδία ἀντιλαμβάνεται τό παραμικρό ἐμπόδιο ὡς μία μεγάλη πρόκληση. Μία θλιμμένη καρδία δυσκολεύεται νά βρεῖ χαρά σέ ὁτιδήποτε γύρω της. Εἶναι λοιπόν φανερό πώς δέν εἶναι ὁ κόσμος πού μᾶς καταδιώκει ,ἀλλά οἱ ἴδιες οἱ καρδίες μας πού χρησιμοποιοῦν τόν κόσμο ὡς ὅπλο ἐναντίον μας.
Ζούμε σε μία χώρα που κατά τ' άλλα, οι ρίζες της είναι βαθιά ριζωμένες στο χώμα. Θρησκεία, αξίες, ιδανικά, παράδοση και πολιτισμός που όμως, καταπατήσαμε (σιγά - σιγά και σταθερά) και κάποιοι εναπομείναντες, παλεύουμε, να κρατήσουμε ακόμα ζωντανά.
Ο π. Γαβριήλ έβλεπε
την εικόνα του Θεού σε κάθε άνθρωπο, δεν ξεχώριζε κανέναν, συμπαθούσε πάντα
τους αδύναμους. Και μας κάλουσε όλους σε ταπείνωση.
Ο γέροντας συχνά δίδασκε: «Για τον Θεό, όλες οι αμαρτίες είναι σαν τα βότσαλα στη θάλασσα - δεν υπάρχει τέτοια αμαρτία που να ξεπερνά το έλεός Του».
