Σχεδόν πριν από ένα χρόνο (από τότε που δημοσιεύθηκε),
ένας από τους πλέον φωτισμένους, μεγάλους αγιορείτες Γέροντες μας του
Εξωτερικού, είδε ένα συγκλονιστικό όραμα το οποίο παραθέτουμε περιληπτικά:
Η Παναγιά μας γονατιστή μπροστά στον δικαιοκρίτη Χριστό, Τον παρακαλούσε να γλιτώσει την Ελλάδα από κάποιο πολύ μεγάλο κίνδυνο και καταστροφή που θα ερχόταν μελλοντικά!
Πιστεύεις πράγματι ότι η εσωτερική ειρήνη που αναζητάς, εξαρτάται από την τοποθεσία που θα επιλέξεις τελικά για να ζήσεις; Να είσαι βέβαιος ότι η ειρήνη της ψυχής δεν εξαρτάται από τούς τόπους διαβιώσεως.
Γράφει ο Δρ.
Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ένας καλός φίλος πήγε πριν χρόνια στον γνωστό του Γέροντα
σήμερα ΟΣΙΟ ΕΦΡΑΙΜ τον Κατουνακιώτη με ένα ερώτημα:
- Γέροντα μου πρότειναν να ασχοληθώ με την πολιτική, τι
γνώμη έχετε, έχω την ευλογία σας;
και ο πάντα μειλίχιος ΑΓΙΟΣ του απάντησε:
Ζούμε σε μία χώρα που κατά τ' άλλα, οι ρίζες της είναι βαθιά ριζωμένες στο χώμα. Θρησκεία, αξίες, ιδανικά, παράδοση και πολιτισμός που όμως, καταπατήσαμε (σιγά - σιγά και σταθερά) και κάποιοι εναπομείναντες, παλεύουμε, να κρατήσουμε ακόμα ζωντανά.
Ο π. Γαβριήλ έβλεπε την εικόνα του Θεού σε κάθε άνθρωπο,
δεν ξεχώριζε κανέναν, συμπαθούσε πάντα τους αδύναμους. Και μας κάλουσε όλους σε
ταπείνωση.
Ο γέροντας συχνά δίδασκε: «Για τον Θεό, όλες οι αμαρτίες είναι σαν τα βότσαλα στη θάλασσα - δεν υπάρχει τέτοια αμαρτία που να ξεπερνά το έλεός Του».
Συχνά ἀναλογίζομαι τήν προειδοποίηση τῶν πατέρων: «διαφυλάξτε τήν καρδία σας». Μοῦ φαίνεται πολύ φανερό ὅτι ἡ προδιάθεση τῆς καρδίας μου ἔχει νά κάνει μέ τό πῶς ἀντιλαμβάνομαι καί ἀντιδρῶ σέ ὁτιδήποτε ὑπάρχει στό περιβάλλον μου. Μία ἀγχώδης καρδία ἀντιλαμβάνεται ὁτιδήποτε σάν ἀπειλῆ, ὡς μία ἐπικείμενη καταστροφή ἤ δυστυχία. Μία θυμωμένη καρδία ἀντιλαμβάνεται τό παραμικρό ἐμπόδιο ὡς μία μεγάλη πρόκληση. Μία θλιμμένη καρδία δυσκολεύεται νά βρεῖ χαρά σέ ὁτιδήποτε γύρω της. Εἶναι λοιπόν φανερό πώς δέν εἶναι ὁ κόσμος πού μᾶς καταδιώκει ,ἀλλά οἱ ἴδιες οἱ καρδίες μας πού χρησιμοποιοῦν τόν κόσμο ὡς ὅπλο ἐναντίον μας.
-ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ-
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ τήν ἁγίαν Σου Μητέρα, τιμιωτέραν ἀναδείξας πασῶν τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων, Αὐτός Πανάγαθε διά τῶν πρεσβειῶν Αὐτῆς καί πάντων Σου τῶν Ἁγίων, παρακλήθητι καί συγχώρησόν μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καί ἀχρείῳ δούλῳ Σου, εἴ τι ἤμαρτον σήμερον ὡς ἄνθρωπος ἤ μᾶλλον εἰπεῖν οὐχ ὡς ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ὡς ἀπάνθρωπος, τά ἑκούσιά μου πταίσματα καί τά ἀκούσια, τά ἐν λόγῳ τά ἐν ἔργῳ τά ἐν γνώσει καί ἀγνοία, τά ἐκ συναρπαγῆς καί ἀπροσεξίας καί πολλῆς μου ραθυμίας καί ἀμελείας γεγενημένα.
Παϊσίου Οσίου (19
Ιουνίου)
Μια μέρα πέρασαν από την καλύβα του Οσίου και Μεγάλου Παϊσίου, τρεις άνδρες κουρέληδες. Φαινόταν αξιοθρήνητοι και καταφρονεμένοι. Περάστε τους είπε. Ελάτε να μοιραστούμε τα λίγα παξιμάδια και βρεγμένα κουκιά που έχω. Ελάτε να πλύνω τα πόδια σας με δροσερό νερό, για να ξεκουραστούν λίγο. Ο Όσιος και μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας έφερε αμέσως νερό και άρχισε να πλένει τα πόδια των επισκεπτών του, λέγοντας συγχρόνως λόγια πνευματικής οικοδομής προς αυτούς. Ξαφνικά όμως τά’χασε. Ο τρίτος άνθρωπος του οποίου εκείνη την στιγμή έπλενε τα πόδια, έσκυψε τον αγκάλιασε στοργικά και τον φίλησε! Με φανερή την απορία, σήκωσε το κεφάλι του ο όσιος και είδε! Τί είδε; Είδε τον Σωτήρα, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό σ’΄ολη Του τη Δόξα, σ’όλη Του τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια.
