☦ Είπε Γέρων: “H αμαρτία κρύβει τον Θεό από τον άνθρωπο, αλλά όχι και τον άνθρωπο από τον Θεό”

☦ Η «Εκδίκηση» του Θεού!.. Η «Εκδίκηση» της Αγάπης…

Οι άνθρωποι καταδίκασαν το Θεό σε θάνατο. Ο Θεός όμως με την Ανάστασή Του «καταδικάζει» τους ανθρώπους σε αθανασία.

Για τα χτυπήματα τους ανταποδίδει τις αγκαλιές. Για τις βρισιές τις ευλογίες. Για το θάνατο την αθανασία.

Ποτέ δεν έδειξαν οι άνθρωποι τόσο μίσος προς το Θεό, όσο όταν Τον σταύρωσαν. Και ποτέ δεν έδειξε ο Θεός τόση αγάπη προς τους ανθρώπους, όση όταν αναστήθηκε.

☦ "Κι έφαγαν και έκλαιαν..."

«Μου εδιηγείτο ο παππούς» λέει κάποτε σε μία ομιλία του ο μακάριος Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός [φώτο], αναφερόμενος σε μία διήγηση του πολυαγαπημένου Γέροντα του, Ιωσήφ του Ησυχαστού, «που πήγαινε στα Καυσοκαλύβια να μάθει εργόχειρο κι είχε εκεί κάτι γεροντάκια που δεν ήξεραν καν το λάδι, ότι, δηλαδή, γίνεται κατάλυσις ελαίου!». «Ήταν ασκητές» μεταφέρει τη διηγήση ο Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, «και σιγά σιγά τους έπεισαν κάθε Σαββατοκύριακο να βάζουν από μία κουταλιά λάδι, διότι τα φαγητά ήταν τέσσερα: φακές, ρεβίθια, φασόλια και κουκιά. Αυτά ήταν, δεν ήταν τίποτε άλλο. Και κάθε εβδομάδα είχαν ένα είδος από αυτό το φαγητό και το Σαββατοκύριακο έβαζαν και μία κουταλιά λάδι».

☦ Ζω εν Χριστώ σημαίνει ζω πέραν του θανάτου

 Από το χριστιανισμό μαθαίνουμε ότι το πρόσωπο ανάλογα με την πίστη του αδράχνεται σε μία μεγάλη αναστάσιμη κίνηση.

Στην ευχαριστηριακή καρδιά της Εκκλησίας, όπως και στην πνευματική «καρδιά» κάθε πιστού, ο Χριστός εξακολουθεί να νικά το θάνατο. Έτσι, η ανθρωπότητα και, δι’ αυτής, το σύμπαν εισάγονται σε μία πελώρια μεταμόρφωση: την οποία η αγιότητα προλαμβάνει και σπεύδει στην ολοκλήρωσή της.

☦ Η ευλογία και το χρέος να είσαι Αγιορείτης

Θυμάμαι έναν επισκέπτη που είχε πει κάποτε: «Μα τι κάνετε τόση ώρα μέσα στην εκκλησία;

Δεν μπορώ να καταλάβω πως περνάτε τόσες ώρες, κοιμάστε; Εγώ δεν μπορώ να καθήσω άπραγος. Θέλω κάτι να κάνω, αλλοιώς θα με πιάσουν τα νεύρα μου». Κι έτσι που τα έλεγε ο άνθρωπος αυτός, τον δικαιολογούσα. Δεν είχα όμως εκείνη τη στιγμή να του πώ κάτι.

☦ «Όταν καλλιεργήσετε την ευχή, δεν σας πειράζουν οι άνεμοι του πειρασμού. Εξασθενεί η δύναμη του, δεν μπορεί να μας κάνει τίποτε» Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής

☦ Ο λαϊκός ασκητής στο Άγιον Όρος που ευωδίασε!

Κάποτε στο Άγιον Όρος εργάζονταν ένας λαϊκός με το παιδί του για αρκετά χρόνια. Αργότερα βρέθηκε μια καλή δουλειά στην πατρίδα τους και ο πατέρας θέλησε να πάρει και το παιδί του, να είναι όλη η οικογένεια κοντά του.

Ο γιος του όμως δεν θέλησε να ακολουθήση τον πατέρα του στον κόσμο, γιατί είχε συγκινηθή από την ασκητική ζωή των Πατέρων, είχε υπ’ όψιν του και την κοσμική ζωή με το άγχος, δεν τον ακολούθησε.

☦ Όπου συνάντησε νεκρό, ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος!

Εκλήθηκα κάποτε να κηρύξω σε μιά κηδεία. Άνοιξα την Αγία Γραφή για να βρω κάτι σχετικό με επικήδειο. Μα δεν βρήκα! Όπου συνάντησε νεκρό, ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος! Υπάρχει μόνο κήρυγμα Αναστάσεως και διακήρυξη Αθανασίας! ''ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα'', διαβεβαίωσε ο Κύριος.  - Κωνσταντίνος Κούρκουλας (1921-2016) -

proskynitis

☦ Να κάνουμε το ἀληθῶς Ἀνέστη ἀληθινή πράξη ζωῆς

-Ἄν εἶναι ἀληθῶς τὸ Ἀνέστη δὲν πιάνει τὴν καρδιὰ μας καμιὰ θλίψη καμιὰ ταλαιπωρία καμιὰ δυσκολία καμιὰ σκοτούρα καμία ἔννοια.

- Ἄν δὲν πῶ τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη εἶναι σὰ νὰ μὴν δέχομαι τὸν Χριστό. Ἄν πάλι... τὸ πῶ πρέπει νὰ τὸ ἐφαρμόσω.

- Νὰ κάνουμε τὸ ἀληθῶς Ἀνέστη ἀληθινὴ πράξη ζωῆς. Αὐτὸ ἔχουμε νὰ κάνουμε ὡς χριστιανοί.

☦ «Μείνον μεθ’ ημών έως τέλους αιώνος…»

Όταν διαβάζεται στους Ιερούς Ναούς την ημέρα της Λαμπροτρίτης  η Αναστάσιμη Ή Ωδή  εκεί όπου ο Αναστάσιμος Κανόνας του Πάσχα λέει: «Αύτη η κλητή, και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων,…..»  ο Αναστάσιμος Κανόνας της Παναγίας  της Πορταϊτίσσης τον οποίο ψάλλουν την Τρίτη της Διακαινησίμου οι Αγιορείτες πατέρες, συνεχίζει και λεει:

“Μείνον μεθ’ ημών έως τέλους αιώνος• ορώντες γαρ Παρθένε, την Σην Αγίαν Εικόνα, εν τω μέσω ημών, ακλινείς εν πάση θλίψει τηρούμεθα• εγγύησις γαρ αύτη, της προς ημάς Μονής Σου.”

☦ Σήμερα τιμάμε την μνήμη των Αγίων Ραφαήλ, Νικόλαου και Ειρήνης

Οι Άγιοι μας μαρτύρησαν στη Νήσο Λέσβο την Τρίτη της Διακαινησίμου το 1463 γι' αυτό η μνήμη τους καθιερώθηκε να εορτάζεται την Λαμπροτρίτη. Την Τρίτη δηλαδή μετά την Κυριακή του Πάσχα.

Όταν ακατάπαυστα ζής μέσα στό θαύμα, στο μυστήριο, στα αναρίθμητα θαύματα, ή σκέψη σου σταματά, λές καί η φαιά ουσία έχει τελειώσει.

☦ Το Δοξαστικό των Αίνων της Πορταϊτίσσης ΗΧΟΣ Α’ «ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΕ»

«Θεοτόκε ἀειπάρθενε, θαυμαστὰ τὰ Σὰ πάντα πέλει, ἀληθῶς καὶ ἀκατάληπτα· ὁ γὰρ τῶν θαυμασίων Θεός, μεγαλεῖα ἐν Σοὶ ἐποίησε, σαρκωθῆναι ἐκ Σοῦ, εὐδοκήσας ὑπὲρ λόγον· ὅθεν θαυμαστῶς ἡμῶν προνοουμένη, μεγάλα τε καὶ ἔνδοξα, ποικίλοις τρόποις κατεργάζῃ, εἰς περιποίησιν ἡμῶν καὶ σωτηρίαν. Ἀλλ’ ὦ Πορταΐτισσα ὑπερένδοξε, δίδου ἡμῖν ἀεί, τὴν Σὴν βοήθειαν, καὶ σκέπε ἡμᾶς, ἐκ τῶν βελῶν τοῦ ἀλάστορος.»