Ὁ Κύριός μας σιωπῶν καὶ πορευόμενος πρὸς
τὰ φρικτὰ πάθη Τοῦ συνιστᾶ στοὺς μαθητές του πὼς δὲν ἔχει καμία ἀνάγκη
ἀπὸ μαχαίρια, θάνατο καὶ βία , ἀφοῦ ἡ Βασιλεία Τοῦ «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωανν.
18/36). Ἀλλὰ παράλληλα ἐκφράζει μὲ
θλίψη καὶ τὸ παράπονό του "ἰδοὺ
ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐλήλυθεν, ἴνα σκορπισθῆτε ἕκαστος εἰς τὰ ἴδια καὶ ἐμὲ
μόνον ἀφῆτε• καὶ οὐκ εἰμὶ μόνος, ὅτι ὁ πατὴρ μετ' ἐμοῦ ἐστι(Ἰωάν. 16/32). Στὸ
Σταυρικὸ μονοπάτι ΤΟΥ ΧΥΤΗΡΙΟΥ γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἤπιε ὁ Χριστός μας τὸ ποτήριον
τῆς ὕβρεως καὶ πάλι στάθηκε μόνος.
-Ποῦ ἦταν τὸ πλῆθος
Τῆς Τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας;
-Ποῦ εὐεργετηθείς
λαὸς Τοῦ Θεοῦ;
-Ποῦ οἱ οἱ
Ποιμένες;
-Στὶς Πανηγύρεις
μετὰ ἀρτοκλασίας καὶ Θείου Κυρήγματος; Μονάχα κάποιοι μικροὶ , ἁπλοὶ , ἐλάχιστοι καὶ
περιφρονημένοι ποὺ σταθῆκαν μὲ ἀφοβία
γιὰ νὰ δώσουν ὁμολογία ἀγάπης καὶ πίστης πρὸς τὸν Χριστό. Οἱ ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ
μὲ τὴν σειρὰ τοὺς καταφρονεθήκανε μὲ
πολλὰ περιφρονητικὰ σχόλια ἀπὸ....κάποιους
σοφοὺς (πρὸς κατάκρισή τους) τοῦ αἰῶνος τούτου κατὰ πὼς λέει τὸ Ἅγιο
Εὐαγγέλιο.











