"Τουλάχιστον 31 επιβεβαιωμένα κρούσματα Κορωναϊού και τέσσερις μοναχοί που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο έχουν προκύψει από τις νέες εστίες που εντοπίζονται εντός του Αγίου Όρους.
Όπως αναφέρει ο Διοικητής του Αγίου Όρους Αθανάσιος Μαρτίνος πριν από δύο εβδομάδες, η περιοχή ήταν σχεδόν covid free με το πολύ 3-4 επιβεβαιωμένα περιστατικά. Πλέον έχουν επιβεβαιωθεί 33-34 νέα κρούσματα.
Και γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο. Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου». Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος ξεκίνησε τον πόλεμον έξω από την Ρώμη κοντά στον Τίβερη ποταμό κατά του Μαξεντίου, βλέποντας τον στρατό των εχθρών του περισσότερο από το δικό του, ευρίσκετο σε απορία και φόβο. Ξαφνικά προς το μεσημέρι βλέποντας προς τον ουρανό είδε να σχηματίζεται ο Τύπος του Σταυρού με αστέρια. Γύρω δε από αυτόν τον Σταυρό φάνηκαν γράμματα και αυτά με αστέρια με ρωμαϊκά (Λατινικά) γράμματα, που έλεγαν: «Εν Τούτω Νίκα».
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ
1. Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ἀγαπητοί μου, λέγεται «συμβολική». Καί
λέγεται ἔτσι, γιατί ἐκφράζεται μέ σύμβολα. Ἐκφράζεται δηλαδή μέ ἁπλᾶ σημεῖα, τά
ὁποῖα ὅμως ἔχουν βαθειά ἔννοια καί σημασία.
Ἕνα ἀπό αὐτά τά σημεῖα, τό πιό σημαντικό καί τό πιό ἱερό, εἶναι ὁ ΣΤΑΥΡΟΣ. Τόν Σταυρό μή τόν βλέπουμε ἁπλᾶ σάν δύο ξύλα καρφωμένα, ἕνα κατακόρυφο καί ἕνα ὁριζόντιο ξύλο, ἀλλά νά σκεπτόμαστε αὐτό πού ἔγινε πάνω σ᾽ αὐτό τό σχῆμα. Καί πάνω σ᾽ αὐτό τό σχῆμα, χριστιανοί μου, ὅπως ὅλοι τό ξέρετε καλά, ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, μία ἡμέρα, Παρασκευή ἡμέρα, πάνω σέ ἕνα λόφο, τοῦ Γολγοθᾶ τόν λόφο, καρφώθηκε ἀπό τούς ἄνομους Ἰουδαίους καί ὑπέφερε ὀδυνηρό σταυρικό θάνατο. Αὐτός ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ εἶναι λυτρωτικός θάνατος. Θάνατος πού, γι᾽ αὐτόν πού τό πιστεύει, σώζεται ἀπό τίς ἁμαρτίες του.
Τη μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας τιμά σήμερα, 1 Απριλίου, η Εκκλησία μας.
Τον βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας συνέγραψε ο Άγιος Σωφρόνιος
Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο οποίος συνέγραψε διάφορα ασκητικά και υμνογραφικά
κείμενα που διαποτίζονται από το πνεύμα της Ορθοδόξου θεολογίας και της
ασκητικής παραδόσεως.
Η Οσία Μαρία γεννήθηκε στην Αίγυπτο και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527 - 565 μ.Χ.). Από τα δώδεκα χρόνια της πέρασε στην Αίγυπτο μια ζωή ασωτίας, αφού από την μικρή αυτή ηλικία διέφθειρε την παρθενία της και είχε ασυγκράτητο και αχόρταγο το πάθος της σαρκικής μείξεως.
Μνησικακία σημαίνει κατάληξη του θυμού, φύλακας των αμαρτημάτων, μίσος της δικαιοσύνης, απώλεια των αρετών, δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου, ντροπή της προσευχής, εκκοπή της δεήσεως, αποξένωση της αγάπης, καρφί μπηγμένο στην ψυχή, αίσθηση δυσάρεστη που αγαπιέται μέσα στη γλυκύτητα της πικρίας της, συνεχής αμαρτία, ανύστακτη παρανομία, διαρκής κακία.
Αυτά λέγει ο ίδιος ο ΚΥΡΙΟΣ με τους προφήτες και τα επαναλαμβάνει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ σε εμάς όλους τους μεταγενέστερους , όταν βρέθηκε να κηρύττει το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ στην Αντιόχεια της Πισιδίας μαζί με τον Αποστόλο Βαρνάβα. Ήταν τότε που τους έδιωξαν και αυτοί βγαίνοντας από την πόλη τίναξαν την σκόνη του χώματος της από τα πέδιλα τους για να μην έχουν καμία σχέση με αυτήν.
…Νύχτωσε για
τα καλά και κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια ως την αυλή του Μοναστηριού .
Το γλυκό
ημίφως απ τα καντηλάκια του Καθολικού είναι τόσο αρκετό για να λάμψει εκείνος ο
μικρός περίγυρος ουράνια , ηλιοστάλακτα .
Ανεβαίνουμε
στο δωμάτιό μας δίπλα ακριβώς στο Αρχονταρίκι . Οι λάμπες σκορπάνε το
ομορφότερο φως σε όλους τους χώρους.
Στους διαδρόμους , στους παλιούς τοίχους με τα κάδρα των Αγωνιστών του 21 . Αυτών που πολέμησαν για τον Χριστό και την Πατρίδα . Μοιάζουν να μας κοιτούν επίμονα .
Ο μακάριος Γέρων, παπά Γρηγόριος (†1899) διηγόταν στα τελευταία του το έξης περιστατικό, σχετικά με το λεγόμενο ότι στον καιρό μας δεν υπάρχουν άνθρωποι αγωνιστές, όπως οι παλαιοί Πατέρες. Λειτουργούσα, έλεγε, την Μεγάλη Πέμπτη, και προς το τέλος της Λειτουργίας παρουσιάστηκε στο ναύδριον της Καλύβας μου ένας νέος μοναχός βαστώντας αναμμένο φαναράκι. Αφού μπήκε στο Ιερό Βήμα μου είπε, «να μη καταλύσεις όλην την κοινωνίαν, άγιε Πνευματικέ. Είναι ανάγκη να έλθεις, να κοινωνήσεις τρεις αδερφούς, που μένουν εδώ πιο πάνω. Γι’ αυτό ήλθα να σε πάρω».
Η Ταπείνωση της
Παναγίας
Τι ανύψωσε τη Μητέρα του Θεού πάνω από όλα τα
δημιουργήματα; Η ταπείνωση.
Ο Θεός «επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού»
(Λκ. 1, 48), και γι’ αυτή την επιβραβευμένη ταπείνωσή Της την μακαρίζουν όλες
οι γενιές.
Καί εσύ περισσότερο από όλα τα άλλα προσπάθησε να αποκτήσεις ταπείνωση. Ο Θεός στους ταπεινούς δίνει τη χάρη, ενώ στους υπερήφανους αντιτάσσεται.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ
ΖΩΗΣ
του Αρχιμ.Παύλου
Παπαδόπουλου
Όλοι οι άνθρωποι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο,
διακατεχόμαστε από πάθη
Μερικά πάθη είναι φανερά και άλλα κρυφά. Συνήθως
κατακρίνονται πολύ αυστηρά οι άνθρωποι που πέφτουν σε κάποιο φανερό πάθος ενώ
μπορεί το κρυφό πάθος των κατηγόρων τους να είναι μεγαλύτερο. Γι’ αυτό «μη
κρίνουμε κατ’ όψιν», μην κρίνουμε δηλαδή τους άλλους απ’ αυτό που φαίνονται.
Διότι μπορεί κάποιος να πράττει κάποια αμαρτία φανερά αλλά να έχει μετάνοια κρυφή, αλλά και το αντίθετο, μπορεί κάποιος να φαίνεται ευσεβής και ηθικός ενώ στα κρυφά να πέφτει σε μεγάλα αμαρτήματα.
