Είτε πρόκειται για
γάμο είτε για μοναστική ζωή, εξακολουθεί να είναι ο Δρόμος του Σταυρού.
Είναι απαραίτητο στην ανθρώπινη ζωή να είναι παρούσα: απλότητα, ειλικρίνεια, φυσικότητα. Αυτές οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης εκφράζουν την επιθυμία ενός ατόμου να μην βασίζεται στο μυαλό του, αλλά στην Πρόνοια του Θεού, καθοδηγώντας τη ζωή κάθε ατόμου, και σε ολόκληρο το σύμπαν, και σε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή.
Η σιωπή του Θεού είναι μια καταναγκαστική φωτιά για τον άνθρωπο που τον πλησιάζει. Μέσω αυτής της θεϊκής σιωπής, ο άνθρωπος απομακρύνεται λίγο από αυτόν τον κόσμο. Είναι χωρισμένος από τη γη και από τον εαυτό του. Η σιωπή μας ωθεί προς μια άγνωστη χώρα που είναι ο Θεός. Και αυτή η γη γίνεται η πραγματική μας πατρίδα.
"Θέλω να συγχωρέσω πέρα από κάθε λογική. Πέρα από κάθε πίκρα.
Χριστέ μου, άσε με να κοινωνήσω την παράλογη αγάπη Σου για τους ανθρώπους. Εγώ
δε μπορώ. Εσύ όμως μπορείς, να αρπάξεις την ψυχή μου και να την αναστήσεις. Εις
χείρας Σου παραδίδωμαι..."
Άγιος Νεκτάριος
apantaortodoxias
Πραγματικά συναρπαστικό! Εκτυπώστε το, βάλτε το σε ένα
τοίχο να το βλέπετε κάθε μέρα και μην το ξεχάσετε ποτέ…
«Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. Πριν πας
για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την
αφήνεις να φέρει ο,τι να’ ναι.
Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις.
Xθες το απόγευμα βρέθηκα μπροστά σε μια εκκλησία στις δυτικές γειτονιές. Δεν ήξερα αν ήταν ανοιχτή, τι ίσχυε χθες με τα μέτρα. Ήταν. Μπήκα και από το ημίφως της χτύπησε στα μάτια μου λάμψη, μια μεγάλη εικόνα χρυσοποίκιλτη της Παναγίας του Άξιον Εστί αντανακλούσε απογευματινό ήλιο από την πόρτα αλλά και ανάβλυζε φως. Κεριά λίγα στο μανουάλι, πάλι ημίφως και καντήλια, λουλούδια στις εικόνες των ακλόνητων αγίων, πάντα εκεί. Στο Ιερό ο Ιησούς Χριστός πάντα σταυρωμένος.
ΡΩΤΗΣΑΝ ΕΝΑΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΤΑΣΙΔΙ, ΔΙΠΛΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟ
ΤΟ ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ ΤΩΝ ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΑΦΑΗΛ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΤΗΝ ΕΞΗΣ
ΕΡΩΤΗΣΗ:
-«ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΣΙΔΙ ΔΙΠΛΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ? ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΥΜΑ?»
Σε μια επίσκεψή μας στον π. Ιωάννη, μας διηγήθηκε πώς
γνώρισε τους τρεις νεοφανείς αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη και από τότε η
ζωή του συνδέθηκε ολοκληρωτικά μαζί τους!
Μας είπε: " Το 1987, όταν ήμουν στο Νεοχώρι, υπέφερα από κολικό του νεφρού! Έλαβα τότε έναν φάκελο, χωρίς αποστολέα, ο οποίος περιείχε το βιβλίο ( Σημείον Μέγα) του Φώτη Κόντογλου, για την ζωή των τριών νεοφανών Αγίων και τα θαυμαστά γεγονότα της εύρεσης των αγίων λειψάνων τους! Διαβάζοντάς το έμεινα έκπληκτος από το συγκλονιστικό μαρτύριό τους και επικοινώνησα με την ηγουμένη της Ιεράς Μονής στην Μυτιλήνη. Της ζήτησα λαδάκι από τις κανδήλες των Αγίων, αγίασμα και κάποια βιβλία με τα θαύματά τους! Η ηγουμένη Ευγενία μου τα έστειλε και άρχισα να σταυρώνομαι με αυτές τις ευλογίες, καθώς και να διαβάζω τα βιβλία των Αγίων!( Ο π. Ιωάννης διάβαζε πάντοτε όρθιος τα ιερά βιβλία)!Επίσης όταν γίνονταν οι παρακλήσεις του αγίου Ραφαήλ, στο τέλος της ακολουθίας, διάβαζα στους πιστούς τα θαύματα των Αγίων!
«Μένε μεθ’ ἡμῶν τῶν
δούλων σου, μένε ἀεὶ ὦ Πορταΐτισσα ἔνδοξε, καὶ μὴ χωρισθῇς ἀπὸ τῆς ποίμνης σου
πώποτε, τὰ ἡμῶν παραβλέπουσα πταίσματα. Σε γάρ φῶς και προστάτην, ζωήν και
πνοήν επιγραφόμεθα»
Η Παναγία σαν μάνα φροντίζει τους Μοναχούς
Στο κοινόβιο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου, πριν από 30 χρόνια ζούσε ένα πολύ απλό κι αγαθό Γεροντάκι, γνωστός με το όνομα Γερο - Θωμάς, πάντα πρόθυμος και ακάματος εργάτης της υπακοής. Σαν υπηρεσία του (διακόνημα) είχε να είναι βοηθός στον ζυμωτή και φούρναρη του Μοναστηριού.
Για τον κορονοϊό δεν αποφασίζουν οι ειδικοί αλλά οι υπουργοί! ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ - ερώτημα : η κυβέρνηση θα αποφασίσει για το μερικό άνοιγμα μετ’ εμποδίων των Εκκλησιών το ΠΑΣΧΑ; Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ
βλ. περισσότερα στο https://www.militaire.gr/koronoios-ypourgoi-epistimones/
ΘΑ ΞΑΝΑ ΜΑΤΩΣΕΙ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ και ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ όπως το περσινό ΠΑΣΧΑ;
Τα παιδιά γεμίζουν
την εκκλησία. Τα παιδιά κάνουν θόρυβο, γελούν και κλαίνε σε ακατάλληλες
στιγμές. Διπλώνουν τα χέρια τους σταυρωτά και πηγαίνουν να κοινωνήσουν. Εκεί,
στην εκκλησία του χωριου, ένα μικρό αντράκι προσπαθεί να στερεώσει κερί στο
μανουαλι άμμου... η άμμος του χρονου. Πως θα εξελιχθεί η ζωή σου? Ποιά θα είναι
η πορεία σου αγόρι και πως θα τελειώσει? Δεν το ξέρουμε αυτό. Θυμόμαστε μόνο τα
λόγια του Σωτήρα: Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με, τῶν γὰρ
τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. [Ματθ. ιθ' 14]
Αλέξανδρος Οσόκιν
Μεταφραστής: Σάββας
Λαζαρίδης
