Ρώτησαν κάποτε τον Άγιο Αντώνιο:
"Τι κάνετε εσεις εδώ στην έρημο και απάντησε: "Νουν τηρούμεν". Φυλάγουμε τον νου μας. Προσέχουμε να μην
ξεφύγει σε λογισμούς ακαθάρτους.
Προσπαθούμε να τον έχουμε φυλακισμένο μέσα στην καρδιά μας, όπου
είναι και η φυσική του θέση πριν από την πτώση των Πρωτοπλάστων.
Εκεί στο ευλογημένο εργαστήρι της καρδιάς, με σιωπή και νήψη
(προσοχή), η γλυκύτατη προσευχή του Ιησού μεταλλάσσει τις ακαθαρσίες των
αμαρτιών μας σε ευλογία Κυρίου και αρετές με καταλύτη πάντοτε τη Θεία Χάρη.
Έτσι μόνο η καρδιακή προσευχή φτάνει ψηλά στον ουρανό στον θρόνο του Κυρίου μας με θέρμη και προσοχή. Κι Εκείνος δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια καρδιά που φλέγεται από θείο έρωτα. Ανταποκρίνεται πολλαπλάσια και ο ταπεινός ικέτης λαμβάνει εκατονταπλασίονα.









