☦ Στο Άγιον Όρος - Πόθος καί χάρη τῆς Παναγίας

«εκ του οράν τίκτεται το εράν»

Εξέχουσα η θέση της Παναγίας στο ορθόδοξο αγιολόγιο, Βαθιά ριζωμένη η τιμή της στη συνείδηση των ορθοδόξων πιστών. Στη χάρη της αφιερώνονται ναοί, μοναστήρια, προσκυνητάρια. Στις χαριτόβρυτες εικόνες της ανάβονται κανδήλες και λαμπάδες. Στα ιερά καθιδρύματά της τελούνται ιεραποδημίες και γίνονται επικλήσεις της πρεσβείας της προς τον Σωτήρα, Χριστό, Τον Υιόν και Θεόν της.

Παντού τιμάται η Παναγία επειδή συνήργησε στο έργο της Σωτηρίας του κόσμου. Αξιώθηκε στην ύψιστη τιμή να γίνει Μητέρα του Θεού. Μάνα του Πλάστη. Ως εκ τούτου και δική μας μάνα. Μάνα του κόσμου όλου.

☦ “Παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει”

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, "κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος".

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

☦ Αύγουστος: ένας μήνας αφιερωμένος στην «Αυτοκράτειρα» του κόσμου

«Χαῖρε τῆς Ζωῆς Θησαυρέ τῆς Ἀδαπάνητε» Ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς Ἐορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ἐνδόξου Δεσποίνης Ἡμῶν Θεοτόκου.

Όλοι οι απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί έρχονται « τάς ἡμέρας αυτάς να εὐρωσι, διά τῆς ἐγκρατείας και τῆς προσευχῆς καί τοῦ ἱεροῦ ᾂσματος, ἀναψυχήν και παραμυθίαν…..»[1]  εἰς την καταφυγήν του κόσμου τον « Γλυκασμόν τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων την χαράν»[2]. Και είναι πραγματικά μεγάλη η ευλογία όταν εξυμνείς «την τροφό του κόσμου»[3] μέσα στη βαβούρα των « νεφών»  και των θλίψεων. Μονάχα να σκεφτεί κανείς το πόσοι ναοί παλαιοί και νέοι, εξωκκλήσια, και μοναστήρια είναι αφιερωμένα στη «Θεοτόκο Και Μητέρα του Φωτός», καταλαβαίνει ότι πράγματι η Κεχαριτωμένη αποτελεί « Τήν Παγκόσμια Δόξα την ἐξ ἀνθρώπων σπαρείσαν»[4] της εκκλησίας.

☦Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

"«τι γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μου λέει

–στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων που δίνουν νόημα σε μια εποχή!"(τ.λειβ)

Τά ματόφρυδά της εἶναι καμαρωτά, ζωηρά καί μακρυά, φτάνοντας ἴσαμε κοντά στ' αὐτιά της, τά μάτια της ἀμυγδαλωτά, ἰσκιωμένα, καστανά, βαθειά, σοβαρά μά γλυκύτατα, μέ τ' ἀσπράδι καθαρό μά ἰσκιωμένο. Τό βλέμμα της εἶναι μελαγχολικό ἁπλό, ἴσιο, ἥσυχο, συμπαθητικό, ἀγαπητό, θλιμένο μά καί μαζί χαροποιό, αὐστηρό μά καί μαζί συμπονετικό, ἁγιώτατο, πνευματικό, ἀθῶο, σκεφτικό, ἄμωμο, ἐλπιδοφόρο, ὑπομονητικό, πρᾶο, σεμνώτατο, μακρυά ἀπό κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό τοῦ παραδείσου, βασιλικό καί ταπεινό, ἀνθρώπινο καί θεϊκό, ἄκακο, ἀδελφικό, εὐγενικό, ἐλεγκτικό, ἄγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό γιά ὅσους ἔχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό, διαπεραστικό, ἐρευνητικό, ἀπροσποίητο, ἡγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, ἀμετασάλευτο. Ἡ μύτη της εἶναι μακρυὰ καί στενή, μέ μέτρο, ἰουδαϊκή, ἄσαρκη, μέ λεπτά ρουθούνια, λίγο γυριστή, σεμνή.

☦ Δεκαπενταύγουστος στην Παναγία την Παρηγορήτρια

Βαδίζοντας προς  το «Πάσχα του καλοκαιριού», δε λησμονούμε την επίβλεψη και τη συμπόνοια της Κυρίας Θεοτόκου για το λαό Της.

Γι’αυτό και φέτος θα λάβουμε όλοι μέρος στις θεόπνευστες Παρακλήσεις που θα ψαλούν στη χάρη Της, από 1 έως 13 Αυγούστου 2021 στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Νέας Ελβετίας Βύρωνος εκεί όπου η Παναγία μας η Παρηγορήτρια, δηλώνει την παρουσία Της, δια της αδιάλειπτης Δακρυρροής και της Μυροβλυσίας.

☦ «ΔΙΑΣΩΣΟΝ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΣΟΥ, ΘΕΟΤΌΚΕ!»

Στις Παρακλήσεις απλά πορευόμαστε προς τη Μάνα μας, την Παναγία, για να σωθούμε με την αστείρευτη και ζωογόνα στοργή Της. «Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους Σου, Θεοτόκε, ότι πάντες, μετά Θεόν, εις Σε καταφεύγομεν ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν»! Στο πρόσωπο της Θεοτόκου παύει η οικτρή δουλοποίησή μας και η δουλαγωγία μας από την αμαρτία, ο συμφυρμός μας από τη λύπη, τη φθορά και τον θάνατο της αμαρτίας. Εξαιτίας Της γινόμαστε κατά Χάριν τέκνα Θεού. 

☦Η αξία της νυχτερινής προσευχής…

Προσευχήσου τη νύχτα. Προσευχήσου μόνος σου. Προσευχήσου χωρίς να χρησιμοποιείς βιβλίο, χωρίς κάποια φαντασίωση, χωρίς να σκέφτεσαι.

Απλώς μείνε άγρυπνος για δέκα λεπτά αφού ξυπνήσεις για να πιείς ένα ποτήρι νερό, αφού σε ξυπνήσει το παιδί σου ή κάποιος εφιάλτης. Στάσου εκεί μέσα στο σκοτάδι και μην κάνεις κάποια κίνηση ή κάποιον ήχο.

☦ Και όλες οι γυναίκες του κόσμου για τον παπά Γρηγόρη ήταν σαν την Παναγία και σαν τη μάνα του.

Περάσαμε από ένα κελί έξω από τις Καρυές το κελί του παπά Γρηγόρη. Αυτός ήρθε πολύ μικρός στο Άγιο Όρος, περίπου δέκα-δώδεκα ετών, και έγινε μοναχός.

Όταν πήγαμε εμείς ήταν γύρω στα ογδόντα πέντε με ενενήντα, και δεν είχε βγει ποτέ έξω από το Άγιον Όρος.

☦ Μέγας Παρακλητικός Κανών Υπεραγίας Θεοτόκου

Οι Παρακλητικοί Κανόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ακολουθίες παλαιότατες, οι οποίες ψάλλονται προς ίαση ψυχών και σωμάτων, καθώς μνημονεύονται κατά την ώρα της τελέσεως υπέρ υγείας τα ονόματα υπέρ των οποίων τελείται η ακολουθία.

Οι Παρακλητικοί κανόνες της Παναγίας διακρίνονται σε Μικρό και Μεγάλο και ο μεν Μικρός Παρακλητικός Κανόνας αποτελεί έργο του Θεοφάνη υμνογράφου, ο οποίος φέρεται υπό το καλογερικό του όνομα Θεοστήρικτος• ο δε έτερος Παρακλητικός Κανόνας, ο αποκαλούμενος Μεγάλος, αποτελεί έργο του Θεόδωρου του Β’, χρονολογούμενος στα μέσα του ΙΓ ‘ αιώνα.

☦ Καλό Δεκαπενταύγουστο – Καλή Παναγία

☦ Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε χαρακτηριστικά:

«Μπαίνω για παράδειγμα μέσα σ᾿ ένα άγιο σπήλαιο, όπως το σπήλαιο του Αγίου Ακακίου ή του Αγίου Νείλου στο Άγιον Όρος η στο σπήλαιο της Αποκαλύψεως και δεν προλαβαίνω ν᾿ αρχίσω να προσεύχομαι κι αμέσως ὁ αγιασμένος χώρος με ανεβάζει στα ύψη».

«Πολλές φορές παλαιότερα, αλλά και τώρα, “πετάω” στο Άγιον Όρος πάνω απ᾿ τον Άθωνα και προσεύχομαι μαζί με τούς Αγιορείτες πατέρες. Αισθάνομαι πολύ τη χάρη των ασκητών και τα θυμιάματα πού ευωδιάζουν, καθώς ανεβαίνουν στον ουρανό. Σύννεφα γύρω απ᾿ τον Άθωνα τα μοσχολίβανα!

☦ΟΥΡΑΝΟΣ: Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«Κάθε μέρα θα ζητάς από τον Χριστό: “Κύριε, βάλε με ανάμεσα στους δικαίους. Βάλε με στον Παράδεισο. Φέρε με κοντά Σου”. Θα ζητάς κάθε μέρα τον Χριστό και Εκείνος ξέρει τί θα κάνει.«

»Ο Ουρανός είναι η κατοικία του ανθρώπου. Και είναι εκεί μέσα εκατομμυρίων ψυχές, όπως είμαστε κι εμείς. Πώς πήγανε στον Παράδεισο τα εκατομμύρια των Αγίων, που τώρα χαίρονται και αγάλλονται και δεν έχουν κανένα πράγμα να τους ενοχλεί; Αλλά εδώ κατάλαβαν τον στόχο της ζωής και βάδισαν σωστά: με καλωσύνη, με αγάπη, με πίστη, με ειλικρίνεια, με δικαιοσύνη, με φιλανθρωπία.«