Υπεράγαθε Δέσποινα
Θεοτόκε, επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως και μη καταισχύνης με από της
προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της
σαρκός μου κατάσβεσον.
Τον εν τη ψυχή μου
αγριότατον κλύδωνα κατεύνασον.
Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον.
"....Αργότερα εἴδαμε
νά ἔρχεται πρός τό μοναστήρι ἕνα γεροντάκι κατάκοπο καί καταϊδρωμένο
στηριζόμενο στό ραβδί του.
-Εὐλογεῖτε, Γέροντα τοῦ
εἴπαμε.........
-Γέροντα, στό μοναστήρι σας ἐκτός ἀπό τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο ἔχετε προστάτες καί τούς ᾽Αρχαγγέλους Μιχαήλ καί Γαβριήλ. ῎Αν θέλεις πές μας κάτι γιά τά πονηρά πνεύματα.......
«Όταν το τελευταίο δέντρο καεί, ο τελευταίος ποταμός μολυνθεί και πεθάνει το τελευταίο ψάρι, τότε οι ζάπλουτοι χρηματοδότες Πρωθυπουργών, θα διαπιστώσουν πως δεν μπορούν να τραφούν με χρήματα» !!! apantaortodoxias
Κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ ξετυλίξε ένα μυθιστόρημα θρύλο της λογοτεχνίας γύρω από μια αθώα, δικαιολογημένη, τρόπον τινά ένθεη κλοπή ενός ψωμιού από τον εμβληματικό χαρακτήρα του Γιάννη Αγιάννη. Μόνο και μόνο αυτό. Από ένα ένστικτο επιβίωσης που τον έκανε αμέτοχο της αμαρτίας.
Εστάλη από τον π. Παύλο "Βοήθα Παναγιά μου, τα παιδιά Σου!! apantaortodoxias
«᾽Απολαύοντες,
πάναγνε, τῶν σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον,οἱ γινώσκοντές σε
Θεομήτορα»
(᾽Απολαμβάνουμε,
πάναγνη Παναγία, αὐτά πού μᾶς δίνεις ὡς δωρεές, γι᾽ αὐτό καί σοῦ ἀναπέμπουμε εὐχαριστήριο
ὕμνο, ἐμεῖς πού σέ γνωρίζουμε ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ).
Ὁ ἐκκλησιαστικός ποιητής τοῦ μικροῦ παρακλητικοῦ κανόνα, εἴτε εἶναι κατά τήν παράδοση τῆς ᾽Εκκλησίας μας ὁ μοναχός Θεοστήρικτος εἴτε ὁ ἅγιος Θεοφάνης, δίνει τό στίγμα τῆς ταυτότητας τοῦ ἀνθρώπου πού στέκεται παρακλητικά ἔναντι τῆς Θεοτόκου: πρόκειται γιά τόν ὀρθόδοξο πιστό, ὁ ὁποῖος εἶναι μέλος τῆς ἁγίας ᾽Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, συνεπῶς ἀποδέχεται τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων της καί εὑρίσκεται ἔτσι σέ εὐθεῖα σχέση πρός τούς Πατέρες αὐτῆς καί τούς ἁγίους ᾽Αποστόλους.
Τους βλέπω πως δεν
έχουν πνευματική ζωή , τι να τους πω; θα με καταλάβουν ; κι έτσι απλά τους ζητώ
να ξεκινήσουν τακτική προσευχή .
Εκείνοι φυσικά φεύγουν απογοητευμένοι γιατί δεν έδωσα λύση στο θέμα που τους απασχολεί ...
"Πού είναι ο Θεός σε όλα αυτά που συμβαίνουν; Εκεί που τον αφήσαμε... Στην άκρη!" (Μακαριστού Παύλου Σιατίστης)
proskynitis
Ο σύγχρονος άνθρωπος
έχει αποτινάξει όλες τις δεσμεύσεις. Έχει αποτινάξει τη δέσμευση προς την
πατρίδα, τη δέσμευση προς την οικογένεια, τη δέσμευση της συζυγίας, τη δέσμευση
της πατρότητας, τη δέσμευση της μητρότητας, τη δέσμευση της φιλίας, τη δέσμευση
της γειτονίας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι αδέσμευτος και ασύνδετος. Δεν έχει πατρίδα, δεν έχει οικογένεια, δεν έχει φίλους, δεν έχει γείτονες. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι … ελεύθερος.
Μόνο το δάκρυ μπορεί να περιγράψει κάπως αυτό που η καρδιά
αισθάνεται σαν βρίσκεσαι στην Τήνο. Ένας μαγνήτης που διαρκώς την τραβά νύχτα
και μέρα είναι η Μεγαλόχαρη Μάνα. Ένας ύμνος που δεν σταματά ούτε ελάχιστα να
σε συγκλονίζει, καθώς ανεβαίνεις τον ανήφορό της : Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην
. Αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν !
Στα δεξιά σου ο στενός διάδρομος , αναμένει τα γόνατα της ψυχής σου να συρθούν πάνω του . Αμέτρητα μάτια σε κοιτούν κι όμως δεν θα νοιώσεις ποτέ πιο μόνος σου με την Μεσίτρια του κόσμου . Σαν φτάσεις μπροστά της και κλίνεις την κεφαλήν σου , καρτεράς το πιο γλυκό , μητρικό της χάδι και ένα δροσερό φύσημα ανακουφιστικό από τα πάνσεμνα χείλη της . Και μόλις απομακρυνθείς , αμέσως αρχίζεις να συλλογάσαι το πότε θα σε ξαναξιώσει και να βιώνεις τόσο μοναδικά και ανεπανάληπτα το παύλειο εκείνο ρήμα :
Από τις στάχτες…
(Η σημειολογία μιας
εικόνας)
Ευχαριστούμε την φίλη
που με τα επίκαιρα και στοχευμένα άρθρα της , όπως το παρακάτω μας συνεγείρει
εν μέσω κρίσιμων στιγμών για όλους μας.
Τραγική εικόνα- με αρκετή δόση πικρής ειρωνείας και σημειολογική γλώσσα που συγκλονίζει- του ιερότερου εθνικού μας συμβόλου, όπως ορθώνεται κυματίζοντας, με φόντο το ολοκαύτωμα της ντροπής και της προδοσίας.
