463.Ερώτηση
Κάποιος φιλόχριστος
ερώτησε τον ίδιο γέροντα, εάν πρέπει να πολυεξετάζει τα σχετικά με τα θεία
μυστήρια• και εάν ο αμαρτωλός, όταν προσέρχεται σ’ αυτά, κατακρίνεται ως
ανάξιος.
Απόκριση: Όταν προσέρχεσαι στα Άγια, πρόσεχε δεχόμενος το σώμα και το αίμα του Χρίστου, και πίστευε αδίστακτα ότι είναι αλήθεια.
Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι – συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη από το βάρος της αμαρτίας και του θανάτου -, δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το όνειδος της ατεκνίας. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι πάλαι προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού <1>.
Άμα είμαστε ετοιμασμένοι, δεν θα ταραχθούμε όταν έρθει η φοβερή ώρα του θανάτου. Θα ‘ρθει η φοβερή ώρα. Ο θάνατος είναι πάρα πολύ φοβερός, δεν τον έχουμε γευτεί και δεν ξέρουμε. Όταν θα έρθει δεν θα μπορούμε να το ομολογήσουμε, μόνο θα το υποστούμε. Έρχεται ο αρχάγγελος και ποτίζει και από την πίκρα η ψυχή εξέρχεται. Γι’ αυτό βλέπουμε και καταπίνει ο ετοιμοθάνατος, γι’ αυτό βλέπουμε και δακρύζει, γι’ αυτό βλέπουμε το απλανές βλέμμα του ετοιμοθάνατου. Δεν έχει έλεγχο του περιβάλλοντος, αυτός βλέπει άλλα. Τα μάτια χάνουνε τη φυσικότητα. Είναι ανοιχτά, αλλά βλέπουνε τα από μέσα μάτια, βλέπουν τους αγγέλους, βλέπουν τους δαίμονες.
Στο τελευταίο του
ταξίδι, την πρώτη κιόλας ημέρα που πάτησε το πόδι του στο Άγιον Όρος, έπεσε
πάνω στόν πατέρα Χαρίτωνα.
Εκείνος τον φώναξε. ''Ελα λίγο μέσα να σου πω...'' ο προσκυνητής ακολούθησε χαμογελώντας τον γέροντα... μέσα σε τρία λεπτά χωρίς περιστροφές, του είπε τα πάντα. Για ποιόν λόγο είχε πάει, τι ακριβώς είχε προηγηθεί, τι απαντήσεις έψαχνε να βρεί, και ποιά ήταν η λύση στήν αναζήτηση του...
Μία ημέρα, των Αγίων
Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και
μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο
παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως...
Έσπευσα στην υπακοή και εκεί που του μαγείρευα, ο Γέροντας στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγε: – Δεν ξέρεις να μαγειρεύης τρομάρα να σου ’ρθη... Έτσι μαγειρεύει ο κόσμος και θες να το φάη κι ο παπάς;
Ξαφνιάζουν, στη σκιά
των καταιγιστικών εξελίξεων που βιώνουμε εν μέσω πανδημίας, οι αινιγματικές
φράσεις που είχε πει κατά καιρούς σε πιστούς ή σε άλλους μοναχούς ο γέροντας
Εφραίμ της Αριζόνας, ο οποίος εκοιμήθη στις 7 με 8 Δεκεμβρίου του 2019
Όσα εξομολογήθηκε σε μοναχό και πνευματικό του παιδί ο διορατικός γέροντας, που ξεκίνησε από το Άγιον Όρος και ανέπτυξε μια ισχυρή εστία ορθόδοξης πίστης μέσα στην έρημο της Αριζόνας, με αντανάκλαση σε όλες τις ΗΠΑ και στον Καναδά, λίγο προτού κοιμηθεί, την ώρα μάλιστα που άρχισε από την Κίνα ο παγκόσμιος εφιάλτης του κορωνοϊού, προκαλούν ρίγος: «Παιδί μου, δεν θα προλάβω την Πόλη, γιατί, παιδί μου, θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων». Τα ανατριχιαστικά λόγια του γέροντα αναρτήθηκαν από τον δρα Κωνσταντίνο Βαρδάκα στο ιστολόγιο «Ελληνορωμαϊκά» στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
«Η προσδοκία των
εθνών» (Π)
Το πρόσωπο της Θεοτόκου υπήρξε για αιώνες η προσδοκία των εθνών. Καθώς γνωρίζει κανείς την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα των διαφόρων λαών, βλέπει ολοένα και περισσότερο τη βαθειά νοσταλγία της χριστιανικής ανθρωπότητος για την έλευσι του Σωτήρος, για την οποία πρωτεύοντα ρόλο θα έπαιζε η Θεοτόκος. Η ανθρωπότης περιμένει τον Χριστό μαζί με την μητέρα Του. Τα δάκρυα που έχυναν όλες οι μητέρες των ανθρώπων ήταν ικεσία στην μεγάλη μητέρα. Η κάθε μητέρα, κρατώντας στην αγκαλιά της το βρέφος της ήταν μια προεικόνισις της Παναγίας Βρεφοκρατούσας. Η Παρθένος Μαρία μετά τον Ευαγγελισμό θα πη: «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί»! Στην πραγματικότητα όμως την Θεομήτορα την περίμεναν και τη νοσταλγούσαν όλες οι γενεές και πριν απ’ την εμφάνισί της. Εκτός από τον Κύριο Ιησού, κανένα άλλον δεν περίμενε τόσο η ανθρωπότης όσο το πρόσωπο της Πανάγνου. Σ’ αυτήν αναφέρονται προφητικά οι στίχοι του Άσματος: «είδοσαν αυτήν θυγατέρες και μακαριούσιν αυτήν βασίλισσαι και αινέσουσιν αυτήν» (στ' 9).
π. Δημητρίου Μπόκου
Πιστός συνοδοιπόρος σε όσους διοδεύουν την ατραπό της ανθρώπινης ταλαιπωρίας αναδείχτηκε, αιώνες τώρα, ο άγιος Νικόλαος. Και δικαίως, αφού «οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι» της ζωής βρήκαν στο πρόσωπό του τον κατάλληλο βοηθό και προστάτη. «Οι εν νόσοις τον ιατρόν, οι εν κινδύνοις τον ρύστην, οι αμαρτωλοί τον προστάτην, οι πένητες τον θησαυρόν, οι εν θλίψεσι την παραμυθίαν, τον συνοδίτην οι οδοιπόροι, οι εν θαλάσση τον κυβερνήτην, οι πάντες τον πανταχού θερμώς προφθάνοντα μέγιστον Ιεράρχην». Είναι ο «οξέως προφθάνων», αυτός που τρέχει αμέσως οπουδήποτε τον καλούν. Είναι θαυμασμού άξιο το φαινόμενο της ιδιαίτερης ευλάβειας και αγάπης του κόσμου προς τον άγιο Νικόλαο. Είναι ο άγιος του λαού.
Δεν υπάρχει πιο
"απελευθερωτικό" βίωμα φίλοι μου, από το να ομολογήσεις τις ελλείψεις
σου, τα λάθη σου, την ανικανότητά σου, την παραξενιά σου … και να ζητήσεις
έλεος και συγχώρεση από τον Θεό!
Όσοι έχουν προσωπική εμπειρία είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσουν μαζί μου.
